Translate

8/13/2015

நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே.....

மொத்த இடுகைகளின் எண்ணிக்கை கூடவேண்டும் என்பதற்காக எதையோ எழுதி நிரப்புவதற்கு தோன்றுவதில்லை, நமது எழுத்து அதை படிப்பவரிடம் எவ்வித தாக்கத்தை ஏற்ப்படுத்தும் என்ற எதிர்பார்ப்புகளும் இல்லை ஆனால் இங்கு எழுத துவங்கிய நாள் முதல் ஒன்று மட்டும் எனக்கு நிச்சயம் ஏற்ப்படுவதுண்டு, அது என் எழுத்துக்குள் இருக்கின்ற கருத்து அல்லது நியாயம் எனக்குள் தீவிர பாதிப்பை ஏற்ப்படுத்தியது என்பது மட்டும் உறுதி. என்ன பீடிகை கொஞ்சம் அதிகமாக உள்ளதே என்று நீங்கள் முணுமுணுப்பது எனக்கு தெரிகிறது.

இன்றைய தின செய்திகளை அபகரித்து வருகின்ற மது விலக்கு, லஞ்ச ஒழிப்பு, சாதி மத ஒழிப்பு (இன்னும் பல) குடிநீர் கேட்டு சாலை மறியல், கர்னாடக அணையிலிருந்து நீர் திறக்க கோரிக்கைகள், எரி, குளங்கள் தூர் வாரப்படாமல் இருப்பதும் பல எரி குளங்கள் இன்றையை குடியிருப்பு பகுதிகளாகி போனது, இவற்றில் எதை குறித்து மக்கள் இன்றைக்கு அதிகம் விவாதிக்கின்றனர், எந்த தேவையை 1, 2, 3......... என்று வரிசை படுத்துவது? அல்லது கும்பலோடு சேர்ந்துகொண்டு எதையாவது வெட்டி பேச்சாக பேசிவிட்டு செல்வதா?

சில இடங்களில் திருடர்களை கண்டு பிடித்து விட்டால் மக்கள் ஒன்று திரண்டு அவனை துரத்தி பிடிக்க ஓடுவார்கள், அந்த கூட்டத்தில் இணைந்து கொண்ட எஞ்சிய திருடர்களும் ஓடுவார்கள், கூட்டத்திற்கு முன்னே ஓடி கொண்டிருப்பவன் திருடனா அல்லது மக்கள் கூட்டத்துடன் இணைந்து சந்தேகம் ஏற்பாடா வண்ணம் ஓடுபவன் திருடனா? யாரும் யோசிப்பதே இல்லை இன்றைய போராட்டங்கள் பலவற்றில் இப்படிப்பட்ட திருடர்களும் இணைந்து கொள்கின்றனர் என்பது யாவரும் அறிந்ததே.

லஞ்ச ஒழிப்பு போராட்டம் இன்னும் நாட்டில் துவங்கவில்லை, ஒருசமயம் அன்னா அசாரே அல்லது கெஜ்ரிவால் அதற்காக உண்ணாவிரதமிருந்து உயிர் துறக்க காத்துக்கொண்டிருக்கின்றார்களோ மக்கள்? அப்பொழுதாவது லஞ்ச ஒழிப்பு என்பதை குறித்தான வெகு ஜன போராட்டம் ஏற்படுமா அல்லது அதுவும் எளிதில் மறக்கப்படுமா என்பதே என் தற்போதைய சிந்தனை.

லஞ்ச ஒழிப்பு என்றால் கோடிகளை திருடியவர்களின் பட்டியலை (பட்டியலை வந்தடையாத பெரிய கூட்டம் ஒன்று உண்டு) வைத்துக்கொண்டு விவாத மேடைகள் வழக்குகள் என்று செய்திகள் வந்த வண்ணம் உள்ளது. அரசு மருத்துவமனை ஒன்றில் வேலைபார்க்கும் காவற்காரர் ஒருவரை கவனித்தேன்,  இதே தனியார் நிறுவனங்களில், ஷாப்பிங் மால்கள், ஹோட்டல்கள் , சிறிய மற்றும் பெரிய அங்காடிகளில் வெயலில் நின்று கொண்டிருக்கும் காவற்காரர்களுடன் ஒப்பிட்டால் பரிதாபத்திற்குரியவர்கள் தனியார் நிறுவன காவற்காரர்கள் என்றே சொல்ல வேண்டும், அந்த அரசு மருத்துவமனையில் போக்குவரத்து மிக மிக சொற்பம் நல்ல குளிர்ந்த அறையில் உட்காரும் வசதி, மாதாமாதம் அரசு சம்பளம், பின் வயதாகிய பின்னரும் பென்ஷன். என்று சகல வசதிகளையும் அனுபவித்துக்கொண்டு, எப்போதாவது காரில் வருகின்றவர்களிடம் தாங்கள்தான் மொத்த உதவியையும் செய்து அவர்களை வழியனுப்பும் வரையில் உழைத்தது போன்று அவர் கையை எப்போதும் கவனித்து கொண்டு நிற்கின்ற அரசு ஊழியர்களை "லஞ்சம்" வாங்கும் பட்டியலில் நாம் சேர்த்து கொண்டாலும் கொள்ளாவிட்டாலும் லஞ்ச ஒழிப்பிற்காக ஒரு கூட்டம் எதிர்த்து குரல் கொடுக்கும்போது இவர்களும் அதில் இணைந்து குரல் கொடுப்பார்களா அல்லது "நான் என்ன அஞ்சு பத்து தானே எதிர்பார்க்கிறேன் அவனவன் கோடிகணக்கில் முடக்கிகொண்டவன் தான் லஞ்சம் வாங்கி நாட்டை எழையாக்கியவன்" என்று சட்டை காலரை தூக்கிவிட்டு இறுமாப்பாய் தன்னை சமாதானப்படுத்திக்கொண்டு விடுவானா?

இன்னொரு கூட்டமுண்டு "சார், இன்னைக்கு நாட்டுல எவன் சார் குடிக்கல, எவன் லஞ்சம் வாங்கல சொல்லுங்க பாக்கலாம் "என்று வசனம் பேசும் நீதிக்கு சொந்தக்காரர்களும் ஏராளம் உண்டு, இதற்கிடையே இன்னொரு பெரிய பகல் கனவும் உண்டு அதுதான் என்னை உறங்க விடாமல் செய்யும் கூட்டம், "இந்தியாவை வல்லரசாக்குவோம்" ஏனென்றால் நாங்கள் எல்லா துறையிலும் வளர்ந்த நாடுகளுக்கு எவ்வகையிலும் குறைவில்லாம் வளர்ந்து விட்டோம், எங்கள் நாட்டிலிருந்து சென்றவர்கள் தான் அங்கேயெல்லாம் மிக முக்கிய பதவிகளை கண்டுபிடிப்புகளை நிகழ்த்தி வருகின்றனர் என்று முழக்கமிட்டு கொண்டு வீண் பெருமை கொண்டு விதண்டாவாதம் செய்ய காத்துகொண்டிக்கின்ற கூட்டம்.

இந்தியாவில் ஊட்ட சத்து குறைவினால் இறந்து போகின்ற குழந்தைகள் எத்தனை விழுக்காடு என்பதை அதே செய்தியில்தான் காண்கின்றோம், எத்தனை விழுக்காடு மக்கள் வறுமை கோட்டிற்கு கீழ் உள்ளனர், எத்தனை விழுக்காடு கிராமங்கள் இன்னும் அடிப்படை வசதிகளை கொண்டுள்ளது என்பது என்றெல்லாம் வாய் கிழிய பேசுகின்ற ஒவ்வொருவரும் அறிந்த செய்திதான். அதையெல்லாம் சீர்படுத்தபடுவது யார் எப்போது என்பதே விடையில்லா கேள்வியாய் நின்றுகொண்டிருக்க "வல்லரசாவது" குறித்து மேன்மை பாராட்டுவதில் யாருக்கு லாபம்?

இந்த வேதனைகள் என்னை உறங்க விடுவதே இல்லை என்று சொன்னால் நீங்கள் எத்தனை பேர் நம்பபோகின்றீர்கள் என்பது குறிந்து நான் கவலைப்படவில்லை. அவ்வாறு கவலை பட்டு கொண்டிருந்த போது ஒருநாள் திடீரென்று மேகங்கள் கருத்து வீடு முழுவதும் இருண்டுவிட்டது, அட என்ன இது இப்போது தானே சமயலறையில் மதிய உணவு சமைத்து விட்டு வந்து சற்று இளைப்பாற கண்களை மூடினேன் என்று கண்களை திறந்த போது மணி மதியம் 3 ஆகிவிட்டிருந்தது, மின் விளக்குகளை போட்டுவிட்டு ஜன்னல் வழியே வானத்தை பார்த்தேன் கருமையான மேகங்கள் எங்கும் மூடிக்கொண்டிருந்தது காற்று வீச தொடங்கியது, எங்கள் பகுதியில் அப்படி ஒரு சின்ன சிக்னல் கிடைத்துவிட்டால் போதும் மின்வாரியம் உடனே மின்சாரத்தை துண்டித்து விடுவார்கள், (எதோ ஒருவித அக்கறை போலும்!! எவரும் அவர்களை கேள்வி கேட்கபோவதில்லை !!) மழை பெய்யாமல் விரைந்தோடுகின்ற மேக கூட்டத்தை உற்று பார்த்து கொண்டே இருந்த நான் மிகவும் லேசான குரலில் ஆனால் கடுமையான கோபத்துடன் "ம்ம்ம்ம் வந்துடகிந்துட போறே" என்றேன், மழையை பார்த்து.



கடுமையான உஷ்ண காற்றில் வெந்து கிடந்த உடல் சற்று குளிர்ந்த இயற்க்கை காற்றை உணர துடிப்பதில் தவறில்லையே. என்னதான் குளிர்பதன அறைக்குள் இருந்தாலும் இயற்கை குளிர்ச்சியில் உடல் மனம் இரண்டும் அடையும் ஆனந்தமே தனி தானே. திடீரென்று என் காதருகில் வந்த இடிசத்தம் எனக்கு பதில் சொல்வது போன்றிருந்தது, "என்னை பார்த்து கேட்டால் நான் என்ன சொல்வது, உங்க மண்ணுல விழுகவே கொஞ்சமும் பிடிக்கல, எல்லாத்துக்கும் நீங்கதானே காரணம், அதனாலதான் நாங்க காடு மலைய தேடி வேகமா ஓடுறோம்" என்றது.

"எனக்கு புரியவில்லை கொஞ்சமாவது விளங்கும்படி சொல்லிவிட்டு போயேன்" என்றேன் நான் அதே மெல்லிய குரலில்.

அதற்குள் பூமி என்னை பார்த்து நகைத்தது, அட என்ன இது அதிசயமா இருக்கே மழை தரும் மேகம் என்று நினைத்து பேசினால் பூமி கூட சிரிக்கிறதே என்று ஜன்னல் வழியே கீழே பார்த்தேன், புல், பூண்டுகள் காய்ந்து, அம்மணமாக நின்றிருந்த பூமி என்னிடம் "என் மீது சுமத்தப்படும் அடுக்குகளைப்பார் (அடுக்கு மாடி கட்டிடங்கள்), ஆங்காங்கே நின்றிருந்த எரி குளங்களை காணவில்லை மாறாக மனிதர்களின் ரத்தம் எங்கு பார்த்தாலும் கொட்டிக்கிடக்கிறது, விபசாரம் செய்வதற்கு என் மிது படுக்கின்றான், அதில் சொந்த மகள், அப்பாவி குழந்தைகள் அபலை பெண்களும் அலறும் ஒலி காற்றில் இணைந்து ஒலித்துகொண்டே இருக்கிறது, அவரின் இரத்தம் என் மீது தேங்கி நிற்கிறது, ஆணோடு ஆண் பெண்ணோடு பெண் சேர்ந்து அவலம் செய்கின்றனர், என் மீது நின்று நடந்து கொண்டிருக்கின்ற ஒருவராவது நீதி நியாயம் மனிதாபிமானம் நேர்மை என்பதை அறிவாரா, இவரையெல்லாம் நான் சுமந்து நிற்க்கின்றேனே என் துக்கம் யார் அறிவார் என் துயர் யார் அறிவார், அடக்க முடியாமல் திகைத்து எரிமலையாய் எரிந்தும் நடுக்கமாய் நடுங்கியும் அவதியுற்று நிற்கிறேன், இதை கண்ட வான் மேகம் இவள் மீது நான் பொழிந்து ஏனைய அக்கிரமங்களை அள்ளிக்கொண்டு கடலில் கலக்க கூடாதென முடிவு செய்தது" என்றது.



3/10/2015

சோக நாடகம்

விஞ்ஞானம் தினம் பல்வேறு சாதனைகளை செய்து வருகிறது. அதனால் உலகத்தில் அறிவு பெருகி வருவதாக பெருமிதம் அடைகின்றனர். கல்வி அறிவு அதிகரித்து வருவதாக புளங்காகிதம் அடைபவர்கள் உண்டு. உலகின் மொத்த மக்கள் தொகையில் எத்தனை விழுக்காடு மக்கள் இவற்றின் பயனை பெறுகின்றனர் என்பதை குறித்து தெளிவான கணக்கு கிடையாது. கல்வியும் விஞ்ஞானமும் எந்த அளவிற்கு ஒருபுறம் முன்னேறி வருகிறதோ அதே அளவிற்கு மறுபக்கத்தில் மனிதனை கண்டு மனிதன் அஞ்சும் நிலைமை உலகமெங்கும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. மனிதர்கள் உணவு, உடை இருப்பிடம் என்பதை அடைய போராட்டம் செய்த நிலை மாறி பாதுகாப்பிற்க்கான வழி வகைகளை தேடும் சூழல் அதிகரிக்கிறது. ஒரு புறம் புற்று நோய், காச நோய்க்கு போராடும் மக்கள் மறுபுறம், மருத்துவத்தினால் ஏற்ப்படும் மனித இறப்புகளுக்காக அஞ்சும் நிலை சகஜமாகி வருகிறது.

ஒருகாலத்தில் ஆபரணங்கள், பணம் போன்றவற்றை திருடிய கூட்டம் இன்றைக்கு மணல், கிரானைட், தாது மணல், மண்ணுளி பாம்பு, கடல் குதிரை, கடல் ஆமை, கடல் அட்டை என்று வினோத திருட்டுக்கள் செய்திகளை அலங்கரிக்க, திகைப்பிற்கு மேல் திகைப்பு.  பெண்கள் தினம் கொண்டாடப்படுவது உண்மைதானா? பெண் சுதந்திரம் என்பது இந்திய தேசத்தில் என்ன பாடுபடுகிறது. வேலைக்கு போகும் பெண்களும் பட்டபடிப்பு படிக்கும் பெண்களும் சுதந்திரமாக இருப்பதாக  நினைப்பீர்களானால், நாட்டு நடப்பை இன்னும் நன்கு அறிந்து கொள்ளவேண்டும். திருமணத்தை நினைத்தாலே "அது ஒன்று அவசியம்தானா" என்று பெண்கள் அஞ்சும் அளவிற்கு இன்றைய பெண் சுதந்திரம் கொடிகட்டி பறந்துகொண்டிருக்கிறது. ஒரு பெண் சொல்கிறாள் "என் கணவன் என்னை சரியான சமயம் பார்த்து கொன்றுவிட காத்திருக்கிறான், இதை அறிந்தும் குழந்தைகளை நன்கு படிக்க வைத்து வாழ வைக்க வேறு வழி இல்லாமல் தினம் தினம் பயந்து செத்து செத்து, வாழ்வதாக நடித்து கொண்டிருக்கிறேன், என் பிள்ளைகளுக்கு கூட இதை பற்றி நான் கூறியது கிடையாது, சொன்னால் என்னை பயித்தியக்காரி என்று சொல்கிறார்கள், அந்த அளவிற்கு பக்குவமாக "அவர்கள்" படத்தில் வருகின்ற ரஜினியை போல என் கணவரும் சளைக்காமல் நடித்து கொண்டிருக்கின்றார்" என்கின்றார்.

இது போன்ற வேதனைகள் எத்தனை வீடுகளில் தினம் தினம் அரங்கேறும் சோக நாடகமாக பெண்களின் வாழ்க்கை இருந்து வருகிறது, இந்நிலையில் பெண்கள் தினம் கொண்டாடப்படுவதை கேள்வி படும்போது மனதில் வெறுமையே நிறைகிறது.



1/31/2015

செய்திகள்......




என் பள்ளிப்பருவ காலத்தில் என்னை என் தகப்பனார் அல்லது தாயார் பள்ளி புத்தகங்களை படித்து தேர்வில் முதல் மாணவியாக வருவதற்கென்று வற்ப்புறுத்தியது கிடையாது அதனால் தானோ என்னவோ நான் எப்போதுமே தேர்ச்சி பெறுகின்ற அளவிற்கு மதிப்பெண் வாங்கினால் போதும் என்று படிப்பேன். வீணாக பள்ளிக்கு விடுப்பு எடுக்காதே என்றும் கூறியது கிடையாது. ஆனால் ஆங்கில தமிழ் செய்தித்தாள்களை படித்து தெரிந்து கொள்ள சொல்வதுண்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரைக்கும் அவ்வாறு நான் படிப்பவை சத்தமாக அவர்கள் காதில் விழுவது போன்று படிக்க சொல்வார்கள் அதற்க்கு காரணம் சரியான உச்சரிப்பும் அர்த்தமும் எனக்கு தெரிந்திருக்கிறதா என்பதை அறிந்து அதை திருத்துவதற்க்காக. இன்னும் சில காலம் சென்றபின்னர் அதே செய்தித்தாள்களை படிக்க சொல்வார்கள் ஆனால் அது அன்றைய உலக மற்றும் உள்ளூர் செய்திகளை நான் அறிந்து கொள்வதற்காக, இன்னும் சிலகாலம் சென்ற பின்னர் அவற்றை நானே படிக்க நேர்ந்தது அது வேலை தேடுவதற்காக. இப்படி காலப்போக்கில் செய்தித்தாள் படிப்பதின் தேவைகளும் அர்த்தங்களும் வேறுபட்டுகொண்டிருந்தன. இப்போதெல்லாம் எந்த செய்தி   தாள்களையும் படிப்பதில் விருப்பமிருப்பதில்லை, தொலைக்காட்ச்சியில் தொடர்ந்து செய்திகளை அறிந்து கொள்வது பழகிவிட்டது. 

அன்றைய பெண்கள் பெரும்பாலும் வேலைக்கு செல்பவர்களாக இருப்பதில்லை எனவே வீட்டு வேலைகளை முடித்து விட்டு மதியம் உறங்குவார்கள் அல்லது நூலகத்தில் இருந்து எடுத்துவந்த கதை புத்தகங்கள் அல்லது மாத வார இதழ்களை படிப்பார்கள். இப்போதைய பெண்கள் பெரும்பாலும் வேலைக்கு செல்வதால் நிலைமை சற்று மாற்றம் அடைந்துள்ளது, இதில் இன்னும் மீதமிருக்கும் ஒரு பங்கு வேலைக்கு செல்லாத பெண்கள் தொலைகாட்சி தொடர்கள் மற்றும் மதிய நேரத்தில் ஒளிபரப்பாகும் மற்ற நிகழ்ச்சிகளை பார்த்துவிட்டு பொழுது போக்கும் திருப்தியை ஏற்ப்படுத்திக்கொண்டுள்ளனர்.

படித்த பெண்கள் அல்லது வீட்டிலிருக்கும் பெண்களில் எத்தனை சதவிகிதம் பெண்கள் செய்திகளை விரும்பி பார்க்கின்றனர் என்பதை கவனித்தால் நமது பெண்கள் முன்னேற்றம் பற்றிய கருத்து கணிப்பை எளிதாக கணக்கிட முடியும். நாட்டில் என்ன நடக்கிறது என்பது பற்றிய அக்கறை இல்லாமல் சமயலறையும், பிள்ளை வளர்ப்பும், மாமியார், நாத்தனார் புராணங்களைப்பற்றிய சிந்தனையே தங்கள் வாழ்க்கையில் மிகவும் முக்கியம் என்கின்ற போக்கில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்ற போது நாட்டில் நடக்கின்ற பல்வேறு விதமான கொலை கொள்ளை, அரசியல் மாற்றங்கள், பருவநிலை மாற்றங்கள் என்று மிகவும் முக்கியமாக அறிந்து கொள்ள வேண்டியவற்றை அறிந்துகொள்கின்ற ஆர்வம் இல்லாவிட்டால் அவர்களால் எவ்வாறு ஒரு சிறந்த அரசியல் மாற்றத்தை உருவாக்க இயலும்? "விழலுக்கு இறைத்த நீர்" என்பது போல நெல் விளைகிறதோ இல்லையோ புற்கள் விளைவது உறுதி.

பொது கழிப்பிடங்களை நாடு முழுவதும் காட்டித்தருவது நல்ல முயற்சி; அதற்க்கு முன்பாக அவற்றை பராமரிக்க நாட்டு மக்களுக்கு கற்று தர வேண்டும் என்பது மிகவும் முக்கியம். எல்லாவித பொருள்களையும் பொதுமக்கள் வாங்கி செல்ல நவீனமாக கட்டப்பட்டிருக்கின்ற வணிக வளாகம் சென்னையில் நவீனமான கழிப்பிடங்களையும் அமைத்துள்ளது, அதில் பணியாற்ற அளவிற்கு அதிகமான துப்புரவு தொழிலாளர்களையும் பணிக்கு வைத்துள்ளது. ஆனால் அதன் உள்ளே சென்று பார்த்தால் நாற்றம், அசுத்தம் நிறைந்து காணப்படுகிறது, அந்த அசுத்தங்களின் ஓரமாக துப்புரவு தொழிலார்கள் ஒருங்கிணைந்த சிறிய மகாநாடு எப்போதும் நடந்துகொண்டிருப்பதை கழிவறைக்கு செல்லும் ஒவ்வொருவரும் காண முடியும். வாங்குகின்ற சம்பளத்திற்காக வேலை செய்வதை அல்லது தான் செய்யும் பணியை மதிக்காத எந்த நாடும் முன்னிலைக்கு வந்ததாக சரித்திரம் கிடையாது. கழிவறைகளை பயன்படுத்தும் மக்களாகட்டும் அதை துப்புரவு செய்கின்ற தொழிலாளர்களாகட்டும் பொருப்பின்றி இருப்பது திருத்தப்படாமல் எத்தனை கழிப்பிடங்களை கட்டினாலும் பயனில்லை. கடைநிலை மனிதன் வரையில் தனி மனித ஒழுக்கம் வேண்டும் அதற்க்கு வெறும் படிப்பு மட்டுமிருத்தல் போதாது, ஒவ்வொரு கிராமம் ஒவ்வொரு தெருவாக சென்று சுத்தம் என்பது என்ன அதை எவ்வாறு செயல்படுத்த வேண்டும் என்பதை தெளிவுபடுத்தவேண்டும், அல்லது கட்டும் கழிப்பிடங்கள் அனைத்தும் உபயோகிக்க இயலாமல் கிடக்கின்ற ஏனைய கழிவறைகளைபோலத்தான் துப்புரவற்றிருக்கும். 

பொது சொத்துக்களை தங்களது சொத்தாக பாவிக்கும் ஒழுக்கமில்லாத நாடு முன்னேற்றம் அடைந்ததாக சரித்திரத்தில் இல்லை. தொலைகாட்சியில் விளம்பரம் வருகின்ற சமயத்தில்தான் நமது கழிப்பிடத்திற்க்கோ அல்லது சமயலறைகுள்ளேயோ சென்றுவிடுவோம் அவ்வாறு போகவில்லை எனில் வேறு அலைவரிசைகளில் என்ன ஒளிபரப்பாகிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள அலைவரிசைகளை மாற்றிகொண்டிருப்போம், அமீர்கான் அல்லது வேறு எந்த நடிகர்கள் திரையில் தோன்றி சுத்தம் மற்றும் ஏனைய ஒழுக்கத்தை பற்றி விளம்பரம் அளித்தாலும் அவைகளை ஒருவருவரும் கவனித்திருக்கவே முடியாது. கொள்ளைகாரனோ கொலைகாரனோ நம் வீட்டை நோட்டமிடுவதை கூட நாம் அறியமாட்டோம், அத்தனை சுயசிந்தனை.

Transistor பொருத்தப்பட்ட வானொலி பெட்டிகள் முதல் கைபேசிகள் வரையில் டெல்லியில் இருந்து தயாரிக்கப்பட்டு வந்தால் அதை ஒருநாள் கூட உபயோகிக்கும் நிலையில் இராது,  Pant, Shirt, Sarees, சூடிதார் போன்றவற்றை வியாபாரம் செய்வதற்கு ஹிந்தி பேசுகின்ற வியாபாரிகள் வீடு வீடாக வருவதுண்டு அவற்றை நம்பி வாங்கியவர்கள், அவற்றை கொண்டு குழந்தைகளுக்கு பான்ட், ஷர்ட், தைத்து போட்ட விபரம்தான் கிடைத்துள்ளது. அவர்கள் பேசும் தந்திரம் அடுத்தவர்களை நம்ப வைத்துவிடும், "கள்ள வியாபாரிகள்". பேசியே மக்களை ஏமாற்ற திட்டமிடும் கள்வர், வடமாநிலத்தவர்களுக்கு கைவந்த கலை.

தனிமனிதன் திருந்தினால் மட்டுமே நாடும் வீடும் திருந்தும், திருத்தம் ஒன்றுமட்டுமே நாட்டையும் வீட்டையும் உயர் நிலைக்கு எடுத்து செல்ல முடியும்.

1/28/2015

விவாத மேடைகள்

2015 ஆண்டு துவங்கி 28 நாட்கள் கடந்த நிலையில் இன்றைக்குத்தான் இவ்வாண்டின் முதல் பதிவினை பதிக்கவேண்டியிருக்கிறது. முகநூலில் status போடுகின்ற பழக்கம் கிடையாது ஆனால் மனதை நெருடும் சில பிரச்சினைகளை பதிவில் எழுத்தின் உருவம் கொடுக்கக்கூட இப்போதெல்லாம் சற்று யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அரசர்களின் கொடுங்கோலாட்சியில் அடிமைகள் பயப்படுவது போல. பல சமயங்களில் நாம் நிச்சயமாகவே இந்தியாவில்தான் வாழுகிறோமா அல்லது சவூதி அரேபியா போன்ற மன்னர் ஆட்ச்சியில் வாழ்கின்றோமா என்று ஒரு முறைக்கு பலமுறை சிந்திக்கவும், அஞ்சவும் வைக்கிறது. இத்தனை எதற்கு, சத்தம் போட்டு கைபேசியில் நமது சொந்த கதைகளை விலாவரியாக பேசக்கூட அச்சமாக இருக்கிறது; [பலரது தொலைபேசி உரையாடல்கள் ஒட்டுகேட்கப்படுவதாக கூறப்படுகிறது] அது மட்டுமா,  திருட்டுப்பயல்கள் கூட தொலைபேசி உரையாடல்களை ஒட்டு கேட்டு பணம் மற்றும் பொருள்களை திருடிசெல்வதாகவும் செய்திகள் வந்துகொண்டிருக்கிறதே. தனிமனித சுதந்திரம் என்பது காணாமல் போனது நிஜம்தானே?.

சில நாட்களில் தந்தி தொலைகாட்ச்சியின் ஆயுத எழுத்து உரையாடல்களை கேட்பதுண்டு. இதில் ஒரு பெரிய "ஜோக்" என்னவென்றால் விவாதத்திற்கு வருகின்றவர்களை எப்படி தேர்வு செய்கின்றனர் என்பதுதான். சம புலமை அல்லது சம அனுபவம் மிக்கவர்கள் பேசினால் விவாதம் என்பது ஒரளவிற்கு கேட்பவர்களுக்கும் நியாமானதாக இருக்கும், பெரும்பாலான நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ளும் நபர்கள் விவாதிப்பது அலைவரிசையை உடனே மாற்றி வைக்கத்தூண்டும். இன்றும் அப்படித்தான் இருந்தது. அவர்கள் கொடுக்கும் தலைப்பு என்னவோ காரசாரமாக தோன்றினாலும் விவாதம் உப்பு சப்பு இல்லாமல் சலித்துப்போகும்.

இன்றைக்கு விவாதத்தில் கலந்து கொண்ட ஓய்வு பெற்ற I.A.S. அதிகாரி தேவசகாயம் ஒரு "ஜோக்கரை" போலவே தோன்றியதுடன் பேசவும் செய்தார் அதன் ஒரு பகுதியில் அவர் கூறுகிறார் "நான் ஒரு கிறிஸ்த்தவன், என்று சொல்லிக்கொள்ளும் இவர், மேலும் கூறுகிறார் ஆனால் சென்னைக்கு வந்த இயேசு கிரிஸ்த்துவின் சீடர்களில் ஒருவரான தோமா என்பவர் கிறிஸ்த்துவை பின்பற்றுங்கள் என்று சொல்லவில்லை" என்கின்றார். [எனக்கு தெரிந்தவரையில் இயேசு கிறிஸ்துவை பின்பற்றுகிறவர்கள்தான் கிறிஸ்த்தவர்கள், ஒரு சமயம் தேவசகாயத்திற்கு கிறிஸ்த்தவர்கள் என்பதற்கு வேறே ஏதேனும் "விவரம்" தெரியுமோ என்னவோ!! அப்படியானால் இவர் என்னதான் சொல்ல வருகிறார் என்பது அவருக்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியமோ? !!] இவர்தான் திறமை வாய்ந்த அனுபவம் மிக்க ஓய்வு பெற்ற அதிகாரியாம்!!; அடுத்ததாக "ரோமன் கத்தோலிக்கர்களும் CSI சபையை சேர்ந்தவர்களும் உபதேசிப்பத்தின் மூலம் தங்கள் சபைக்கு பிற மதத்தினரை சேர்த்து கொள்வதில்லை"என்கின்றார். அங்கே இவர்கள் பேச வந்த தலைப்பு என்பதற்கும் இவர் கூறுகின்ற முரண்பட்ட கருத்துக்களுக்கும் விவாத மேடை தேவையா, ஆனால் அடுத்தவர் பேசுகின்றபோது தலைப்பிற்கு சம்பந்தமில்லாமல் பேசுகிறார் நான் விவாதத்தின் பாதியிலேயே வெளியேறுகிறேன் என்கின்றார்.....என்ன கொடுமை சார் இது?அத்துடன் நில்லாது அடுத்தவர் பேசுகின்ற சமயத்தில் தனது கைகடியாரத்தை ஒருமுறைக்கு பலமுறை பார்த்துகொள்கிறார், அத்தனை அவசர அலுவல்களுக்கு இடையே விவாதமேடைக்கு இவர் எதற்க்காக வந்திருக்கவேண்டும், discipline பற்றி பேசும் இவருக்கு அடுத்தவர்கள் விவாதிக்கின்றபோது அவர்கள் வேறு வேலையில்லாமல் வெட்டியாக நேரத்தை வீணடிப்பது போலவும் இவர் மட்டுமே சரியான விவாதம் செய்வது போலவும் பாவனை செய்வது எந்த விதத்தில் ஒழுக்கத்தில் சேர்த்துகொள்வது என்பது புரியவில்லை.

இதையெல்லாம் போதாதென்று இறுதியில் ஒரு கணக்கெடுப்பு வேறு;  நிகழ்ச்சியை காண்பவர்களை முட்டாள்களாக கருதும் இது போன்ற விவாத மேடைகள் தான் பத்திரிகை சுதந்திரமா என்பது கேள்வி.



1/13/2015

வாழும் வரை போராடு

"வாழும் வரை போராடு" என்பது வாழ்வின் அடிப்படை; போராட்டம் என்பது பிறந்த குழந்தை முதல் அடுத்த நிமிடம் இறந்து போகும் மனிதன் வரையில் தவிர்க்க இயலாத ஒன்று. ஒவ்வொரு போராட்டமும் வெவ்வேறான பாடங்களை புகட்டும்.  வித்தியாசமான அனுபவங்களை கொடுத்துவிட்டு செல்லும் போராட்டங்கள் இல்லையென்றால் வாழ்க்கை என்பதற்கு பொருள் இல்லாமல் போகும். பொருள் அல்லது அனுபவமற்ற வாழ்க்கை வீண், ஒவ்வொரு அனுபவத்தின் மூலம் கற்ப்பிக்கப்படுகின்ற அறிவுரைக்கு பின்னர் அவற்றைப்பற்றிய தெளிவு என்பது வரவழைக்கப்படும். இவை அனைத்தையுமே உதாசீனப்படுத்தும் பலரது வாழ்க்கை மீண்டும் மீண்டும் சிக்கல்களை அதிகரித்து கொள்ள வழி செய்துவிடுகிறது.

எதையும் மிகவும் எளிதாக அடைந்துவிட வேண்டும் என்கின்ற நோக்கம் எங்கும் நிறைந்து காணப்படுகின்ற மிகவும் சாதாரணமான நோக்கமாக உள்ளது. அவ்வாறு அடைவதற்கான வழிகளில் எதிர்படுகின்ற எதுவாக இருப்பினும் அவற்றை அழிப்பதில் நிறைவுகாண்பதாக எண்ணிக்கொள்ளும் மடமை. அவ்வாறு அடைந்த பின்னர் அவற்றை கொண்டு நினைத்தபடி சுகமாக, எவ்வித குறைவுமின்றி வாழ்ந்து முடிக்க இயன்றதா? இவையனைத்தும் நடந்து முடிய எத்தனை வருடம் தேவைப்பட்டது? அதன் பின்னர் தற்போதிருக்கும் வாழ்க்கை எவ்வாறு உள்ளது? இக்கேள்விகளுக்கு பதில் என்னவாக இருக்க முடியும்?!!. பிறக்கின்ற ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும்  வாழ்வின் இலக்கு என்பது அவரவர் கையில் இருப்பதில்லை. அது ஏற்க்கனவே நிர்ணயிக்கப்பட்டது. நிர்ணயிக்கப்பட்ட வழியில் செல்லாமல் வேறு வேறு வழிகளை தேர்ந்தெடுக்க முயற்ச்சிகளை மேற்கொள்ளும் மனிதன் தோல்விகளை அல்லது நிறைவற்ற வாழ்க்கையை வாழ்ந்து முடிக்கிறான்.

தன்னை போல பூமியில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் ஒவ்வொரு உயிரும் பல்வேறு நோக்கத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை உணர்வது அவசியம். அதன் மூலம் ஒவ்வொரு ஜீவனையும் மதிக்கும் மனநிலை உருவாகும். எதையும் அழிக்கவோ அதிகாரம் செலுத்தவோ நமக்கு அதிகாரம் கிடையாது என்பதை அறிந்துகொள்ள முடியும். மரம் முதன் மண் வரையில் எதையும் அழிக்கும் அதிகாரம் ஒருவருக்கும் கொடுக்கப்படவில்லை. தனக்கு கொடுக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை நிறைவாக வாழ்ந்து முடிக்க "பணம்" என்கின்ற மனிதனால் உண்டாக்கப்பட்ட சொர்கத்தை மட்டுமே இலக்காக வைத்து தொடரும் வாழ்க்கை எவ்வாறு நிறைவான வாழ்க்கையாக இருக்க முடியும். நிறைவு என்பது உலகத்திற்கு சொந்தமான பணம், பொருள், இன்பம் என்பனவற்றில் இருக்க வாய்ப்பு இல்லை, ஏனெனில், அவ்வாறான சுகத்தை தேடி அடைந்து நிறைவடைந்தவர் வாழ்ந்த சரித்திரம் கிடையாது.

பின்னர் எதற்க்காக அவற்றை தேடி அலைய வேண்டும்? அதற்காக ஏன் வாழ்க்கை முழுவதையும் வீணாக்கவேண்டும். பணம், பொருள், இன்பம் என்பதை இலக்காக வைத்து அடைந்தவர் ஒருவரேனும் "போதும்" என்கின்ற திருப்தி அடைந்ததுண்டா? தனது மரணத்தில் நிறைவான மனதை உடையவராக இருந்தார் என்பதற்கு ஏதேனும் சாட்சி உண்டா. அப்படியானால் அவ்வாறான அர்த்தமற்ற வாழ்கையை வாழ்வதற்கு எதற்க்காக பிரயாசப்படுகிறோம். எதை இலக்காக வைத்து வாழ வேண்டும் என்பதை யோசிப்பதற்கே இடம் கொடுக்காத வாழ்க்கை வீண் அல்லவா.