Translate

12/16/2014

தான்தோன்றி


     எதையும் சொந்தமாக சிந்தித்து செயல்பட வேண்டும் என்கின்ற கொள்கை நல்லது. குழந்தைகளாக இருக்கின்ற பருவத்தில் அவர்கள் அறியாதவற்றை பெற்றோர் எடுத்து கூறி வழி நடத்த வேண்டியுள்ளது. எந்த வயதிலிருந்து பெற்றோர் கூறுகின்ற அறிவுரைகளை கேட்டு அதன்படி வாழ்வதை தவிர்க்க வேண்டும் என்பதற்கு இக்கால மாணவர்கள் கூறுகின்ற பதில் நம்மை சற்றே திகைக்க வைக்கின்றது. பெற்றோரிடமிருந்து சற்றே விலகுகின்ற பருவத்தில் ஏற்ப்படுகின்ற பழக்க வழக்கங்கள் ஒருவரது எதிர் காலத்தை எந்த அளவிற்கு மாற்றி போடுகிறது என்பதை கூர்ந்து கவனித்தால், அதிர்ச்சிக்கு மேல் அதிர்ச்சிதான். "கண் போன போக்கிலே மனம் போவது" வாழ்க்கையில் நினைத்து பார்த்திருக்க முடியாத முடிவிற்கு அவர்களை கொண்டுசெல்கிறது.

     குழந்தைகளின் விருப்பத்திற்க்கேற்ப வாழ்வதற்கு அவர்களை அனுமதிக்க வேண்டும், அவர்கள் எடுக்கின்ற முடிவுகளை பெற்றோர் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்பது நவீன வாழ்க்கைமுறை என்று கூறப்படுகிறது. அவ்வாறு அவர்கள் எடுக்கின்ற முடிவுகள் ஏற்றதாக இருக்கின்ற பட்ச்சத்தில் தடை செய்வது சிறப்பானது அல்ல. விபரீத முடிவுகள் எடுக்கப்படுகின்ற தருணங்களில் அதன் பொருட்டு ஏற்ப்பட போகின்ற விளைவுகள் என்னவாக இருக்கமுடியும் என்பதை சிந்திக்கின்ற பக்குவம் பொதுவாக இளம் வயதில் எளிதானதாக இருப்பதில்லை என்பதை இளம் வயதினர் ஒருபோதும் உணர்வதில்லை. இதில் இன்னுமொரு விபரீதமும் காணப்படுகிறது, சில பெற்றோர் அறிந்திராத காரியங்களை குறித்து முடிவெடுக்கின்ற நிலையில் இளம் வயதினர் உள்ளனர். அவ்வாறான நிலையில் வேறொருவரின் உதவியை நாடுகின்ற மாணவர் அல்லது இளம் பருவத்தினர் தன் பருவத்தையொத்த இன்னொருவரின் உதவியை நாடுவதும் அல்லது விவரம் அறிந்திராத வேறு ஒருவரின் உதவியை நாடுவதும் பல சமயங்களில் வாழ்க்கையை நசிந்துபோக செய்கிறது.

     இன்றைய இளைஞர்கள் பெரும்பாலானோரின் பொதுவான தவறு என்பது வாழ்க்கையில் மிகவும் முக்கியமான முடிவுகளை எடுக்கவேண்டிய சந்தர்ப்பங்களில் அவற்றை குறித்து எவரிடமும் கலந்தாலோசித்து பின்னர் நிதானித்து செயல்படுகின்ற விவேகம் இருப்பதில்லை, காதல், படிப்பு, வேலை என்று எவ்வித மிக முக்கிய நிகழ்வுகளையும் சிந்திக்காமல் செயல்படுத்துகின்றனர் அதன் தாக்கம் வாழ்க்கையை சீரழிக்கின்றது. சிறிய பெரிய எந்த காரியமானாலும் அதனை குறித்தான முடிவெடுக்கின்ற சமயம் நிதானம், பொறுமை, பலமுறை சிந்தித்தல் என்று அத்தனையும் ஒன்று திரட்டி முயன்ற பின்னர் இயலவில்லை எனில் அதற்க்கான அனுபவம், கல்வி, சிந்தனை உள்ளவர்களை அணுகி தெளிவாக அறிந்துகொண்டு செயல்படவேண்டும் என்பதை வழக்கப்படுத்திக்கொள்ளுதல் மிக சிறந்தது.

     தனக்கு எல்லாம் தெரியும் அல்லது இதைப்பற்றி எவரிடம் சென்று கேட்பது என்ற நோக்கில் செயல்படுவது பல சமயங்களில் விபரீதமான விளைவுகளை ஏற்ப்படுத்திவிடுகிறது. வாழ்க்கை என்பது எளிதல்ல என்பதும் வாழ்வதற்கான காலம் குறைவானது என்பதையும் உணர்ந்திருப்பது அவசியம். "அறிவுரை என்பது எளிதாகவும் இலவசமாகவும் கிடைக்க கூடியது" என்று இன்றைய உலகில் நகைச்சுவையாக பலர் கூறுவதுண்டு. அறிவுரைகள் அத்தனையும் ஏற்புடையதாக இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. அறிவுரையற்ற வாழ்க்கைமுறை பயனற்றது என்பதில் எனக்கு மாற்று கருத்து இல்லை.  அறிவுரை என்ற பெயரில் கூறப்படுகின்ற வஞ்சக வசனங்களை நமது அறிவு நமக்கு புலப்படுத்திவிடும் அவ்வாறு புலப்படுத்தவில்லை எனில் நாம் அறிவை அறியாமல் வாழ்கிறோம் என்று அர்த்தம். அறிவையும் பயன்படுத்தாமல் அறிவுரைகளையும் கேட்க்காமல் தானே மேதாவி என்று வாழ்பவர்களை "தான்தோன்றி" என்று கூறுவார்.

     தனக்கு தோன்றியவற்றை அல்லது தனக்கு எது சரியென்று தோன்றுகிறதோ அவற்றை செய்து அதனால் வரும் இன்ப துன்பங்களை அனுபவித்து வாழ்பவர் சுயபுத்தியில் வாழ்பவர்களாக நினைத்துவிட முடியாது, அவர்களை தான்தோன்றி என்று கூறுவதை பெருமை என விதண்டாவாதம் செய்வார்.


12/03/2014

எதிர்காலம்


குழந்தைப்பருவம் என்பதை தாண்டி முதல் முதலாக பள்ளிக்கு போகின்ற பருவம் துவங்கும் காலம் என்பது மிகவும் விசித்திரமானது. "இளமையில் கல்" என்ற வாக்கு எத்தனை நிஜமானது, அப்போதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள துவங்குவது என்றைக்குமே நிறைவடைவதில்லை. பள்ளி செல்லும் காலத்தை எவராலும் மறக்க இயலாது. வாரத்திற்கு ஒருமுறை நன்னெறி கதைகள் சொல்லிகொடுக்கின்ற வகுப்புகள் , அக்கதைகளை ஆசிரியர் கூறும்போது அப்படியே மனதில் பதிந்துவிடும். உடன் படிக்கின்ற மாணவர்களின் குறும்பு அதிக பட்சம் கிள்ளுவது அல்லது அடிப்பது. அது கூட எல்லோரும் எப்போதும் செய்வதில்லை. பள்ளியில் வெளியே இருக்கின்ற மிகவும் பெரிய புளியம் மரங்களில் இருந்து விழுகின்ற புளியம் பூக்கள் மற்றும் அதன் பிஞ்சுகளை எடுத்து சாப்பிடுவது, அருகே இருக்கும் சிறிய கடையில் தேன் மிட்டாய், கமர்கட்டு வாங்கி சாப்பிடுவது என கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்ட நாட்கள்.

உடன் படிக்கின்ற மாணவர்களை பிரிந்து வேறு பள்ளிக்கு செல்லவேண்டிய நிலை ஏற்ப்படும்போதெல்லாம் மனம் தவியாய் தவிக்கும் பழகிய பள்ளியை விட்டு செல்வதென்பது மிகவும் வருத்தமான சம்பவம். உடன் படித்தவர்களை மறப்பதென்பது அத்தனை எளிதல்ல. என் பள்ளிப்பருவம் முதல் இறுதி வரை எல்லா தோழிகளும் இந்துக்கள்தான். அவர்கள் ஒருபோதும் என்னை வேற்று மதத்தை சேர்ந்தவராக கருதி ஒதுக்கியது கிடையாது. மதத்தையும் சாதியையும் காரணமாககொண்டு நட்ப்பை ஒதுங்கியவர்கள் பெரும்பாலும் பிராமண பெண்கள் மட்டும்தான். மற்ற எந்த வகுப்பை சேர்ந்தவர்களும் மதத்திற்காகவும் சாதிக்காகவும் நட்ப்பை ஒதுக்கியது கிடையாது. நட்பு என்று வந்துவிட்டால் சாதி மதங்கள் என்றும் ஒரு பொருட்டாகவே இருந்ததில்லை.
ராமாயணம் என்பது தமிழ் பாடத்திட்டத்தில் தவறாமல் இடம்பெரும் என்பதால் அதன் கதைகளை ஒவ்வொரு மாணவரும் படித்து இருப்பது என்பது வழக்கமான ஒன்றாகவே இருந்தது.
.
உமறு புலவரின் சீராபுராணம், வீரமா முனிவரின் தேம்பாவணி இவை கூறிய கருத்துக்களை அறிந்து கொண்டபோது மனதில் வேற்றுமை உருவானதில்லை, அவற்றில் கூறப்பட்ட கருத்துக்கள் எவர் மதத்தையும் ஜாதியையும் குறைத்து கூறியதாக நான் வாசிக்கவில்லை. வாசிக்கின்றவரின்  மனதில் எவ்வித உணர்வுகளை அவை ஏற்ப்படுத்தியது என்பது மட்டுமே கவனிக்கப்பட வேண்டியது. அவ்வித கதைகளை எடுத்துக்கூறி அதன் அடிப்படையில் வாழ்க்கையை நாம் அமைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்கின்ற நன்னெறி பதிவு செய்யப்பட்டு வந்தது. பாரதியாரையும் பாரதிதாசனாரின் செய்யுள்களை படித்து அறிகின்ற போதும் "ஜாதிகள் இல்லையடி பாப்பா குல தாழ்ச்சி உயர்த்தி சொல்லல் பாவம்" என்று கற்ப்பிக்கப்பட்டது, இன்றுவரையில் அவ்வாறே கற்ப்பிக்கப்பட்டாலும் அதன் தாக்கம் என்பது எந்த அளவிற்கு மாணவர்களின் மனதில் வேரூன்ற வாய்ப்பிருக்கிறது என்பது கேள்வி குறியே.

நன்னெறி கதைகளை குறித்த பேச்சுக்கே இடமிராத வகையில் இன்றைக்கு மாணவர்கள் படித்து அவற்றை அப்படியே மனதில் பதிய வைத்து தேர்வின்போது அவற்றை மாறாமல் எழுதிவிட்டு முழு மதிப்பெண்களை பெற்றுவிட வேண்டும் என்கின்ற நோக்கில் கல்வி இன்று விவேகமற்ற வகையில் மாணவர்களை உருவாக்கி வருகின்றது. ஒருவர் படித்தவராக இருப்பதினால் அவர் நன்னெறிகளை அறிந்திருப்பார் அதன் அடிப்படையில் அவரது செய்கைகளும் வாழ்க்கையும் உள்ளனவா என்பதை காணும்போது நமக்கு கிடைக்கின்ற எளிய விடை; அவர் படித்த படிப்பு என்பது வெறும் பொருளீட்டும் கருவியாக மட்டுமே உள்ளதை காண முடியும். ஒருவர் நல்லவரா கெட்டவரா என்பதை கேட்பவர்கள் எவரும் இருப்பதில்லை, மாறாக எந்த பட்டப்படிப்பை படித்துவிட்டு எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறார் என்பதாகவே இருக்கிறது.

"காணி நிலம் வேண்டும்" என்றார் பாரதியார், ஒரு மனிதன் வாழ்க்கைக்கு அது போதும் என்பது அதன் பொருள் ஆனால் இன்றைக்கு நிலம் என்பது பொன்னையும் வைரத்தையும் விட அதிக விலை விற்கிறது. அதிகம் பணம் சம்பாதிப்பவர் பல கோடி காணி நிலங்களை தங்களுக்கென்று சேர்த்து வைக்கின்றனர். "போதும்" என்கின்ற நிறைவு உள்ளவர் எவரேனும் உள்ளனரா என்று தேடினால் காண்பது அரிதாகிவிட்டது. எதை நோக்கி நாம் முன்னேறி வருகிறோம், மனிதநேயமற்ற சமுதாயம், பிரிவினைகள் நிறைந்த எதிர்காலம், பாகுபாடுகளை ஊட்டிவிடும் சமுதாயம், மூர்க்கமும் அயோக்கியத்தனங்களும் நிறைந்த இளைஞர்கள் என்று எதிர்காலம் வன்முறை நிறைந்து நம்மை நாமே அழித்துக்கொள்ளும் நிலைக்கு சென்றுகொண்டிருக்கிறோமா.