Translate

11/09/2014

சிறுகதை


     த்ரௌபதி அந்த பெண்ணின் பெயர்; அவருக்கு வயது சுமார் 25 இருக்கும், அவருடைய தகப்பனார் கூத்து பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்கு திரும்பியபோது இவர் பிறந்த காரணத்தால் அன்றைக்கு பார்த்த கூத்தின் முக்கிய கதாபாத்திரத்தின் பெயர் வைத்தாராம். கிராமத்து பெண்மணி; விவசாய வேலைகள் செய்வதிலும் வீட்டு பராமரிப்பை மட்டுமே அறிந்தவர். அவரது அக்காள் திருமணம் செய்துகொண்டபோது வயது 15, இரண்டு வருடத்தில் தீராத காய்ச்சலில் இறந்துபோக அக்காள் கணவனுக்கு இரண்டாவது மனைவியாக வாழ்க்கைபட்டாள். அப்போது அவளுக்கு வயது14. உறவினர்கள்   முன்னிலையில் இரண்டாவது திருமணம் முக்கிய சில சடங்குகளுடன் நடைபெற்று முடிந்தது. பெண்ணின் பெயர் சொல்லி வசதியாக கூப்பிட இயலவில்லை என்றுசொல்லி "வள்ளி" என்று அழைக்க ஆரம்பித்தான் மாப்பிள்ளை அம்மாவாசை. அவன் அம்மாவாசையன்று பிறந்தவன் என்பதால் அவ்வாறு பெயரிட்டதாக அவன் பெற்றோர் கூறுவதுண்டு.  ஆனால் தன் மாமனுக்கு "ஜெய்சங்கர்" என்று  பெயர் இருக்கவேண்டும் என்பது வள்ளிக்கு விருப்பமாக இருந்தது.

     அக்கிராமத்தின் கடைகோடியில் இருந்த சினிமா கொட்டகையில் அடிக்கடி திரைக்கு வருகின்ற சினிமாக்கள் அத்தனையும் "ஜெய்சங்கர்" நடித்ததாகவே இருந்தது. அதற்க்கு காரணம் சினிமா கொட்டகையின் சொந்தக்காரர், அவ்வூர் தலைவர் மண்ணாங்கட்டியின் மனைவிக்கு "ஜெய்சங்கர்" நடித்த திரைப்படங்கள் என்றால் தினமும் ஒருமுறையாவது கொட்டகையில் வந்து பார்த்துவிட்டு போவார் அந்த காலகட்டத்தில் திரைப்படங்களை பார்க்க எந்த மின்னணு கருவிகளும் கிடையாது. ஜெய்சங்கரின் தீவிர ரசிகை அவர். திருமணம் முடிந்த அன்றே மாப்பிள்ளையும் பெண்ணும் அம்மாவாசையின் ஊருக்கு புறப்படுவதாக இருந்தது, ஜாதகப்படி அன்றே தாய் வீட்டைவிட்டு கிளம்புவது சிறந்தது இல்லையென்றால் அம்மாவாசை முடிந்த பின்னரே பயணம் செல்வது சரியானது என்று கூறப்பட்டிருந்தது. அதுவரையில் வெயிலடித்துக் கொண்டிருந்த வானிலை இவர்கள் புறப்படும் நேரத்தில் சரியாக மழை பிடித்துகொண்டு கொட்டு கொட்டு என்று கொட்டி தீர்த்தது.

     அவ்வூரின் விவசாயத்திற்கு பெரிதும் உதவியாக இருந்த காட்டாற்றில் வெள்ளம் ஓடியது, இரட்டை மாட்டு வண்டியில் ஆற்று பாலத்தை கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்ததால் காட்டுவெள்ளம் ஒரே நிதானமாக இராது என்ற காரணத்தை முன் வைத்து அன்றைய அவர்களது பயணம் நிறுத்தப்பட்டது. அம்மாவாசைக்கு சரியாக ஒருவாரம் இருந்தநிலையில் பெண் வீட்டிலேயே தங்கிசெல்லும் சூழல் ஏற்ப்பட திருமணத்திற்கு வந்திருந்த அம்மாவாசையின் உறவினர்களும் வேற்று பாதை வழியாக பேருந்தில் பயணித்து பல ஊர்களை சுற்றிக்கொன்று சென்று சேர்வதாக கூறிவிட்டு புறப்பட்டனர். சாந்திமுகூர்த்தம் நடத்தியாக வேண்டும், அதை பெண் வீட்டிலேயே செய்துவிடுவது என்ற முடிடுத்திருந்ததால் அன்றிரவு அந்த சிறிய குடிசையின் ஒரு பகுதியில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

     ஒருவாரம் கழித்து மாப்பிள்ளையும் பெண்ணும் இரட்டை மாட்டு வண்டியில் ஏறி புறப்பட்டனர், மாட்டு வண்டியை மாப்பிள்ளை அம்மாவாசை ஓட்ட பின்னால் குதூகலத்தோடு அமர்ந்து வந்தாள் வள்ளி; ஆற்றை கடந்து மரங்கள் சூழ்ந்திருந்த காட்டுப்பகுதிக்குள் செல்லும்போது வள்ளிக்கு வயிற்றை எதோ செய்ய, காட்டுபகுதியை விட்டால் சரியான இடம் கிடைக்காது என்று எண்ணி, அம்மாவாசையிடம் அங்கு வண்டியை நிறுத்த சொல்லி இறங்கிக்கொண்டாள். செடிகளின் இடையே சிறிய பாதையொன்று தெரிய அதின் ஊடே சென்றவள் நேரம் ஆகியும் திரும்பவில்லை. வண்டியின் அருகே காத்திருந்த அம்மாவாசை "வள்ளி" என்று சத்தமாக பல முறை கூப்பிட்டும் பதிலில்லை. செடிகளுக்கிடையே தெரிந்த சிறிய பாதை போன்ற இடைவெளியில் சென்று வள்ளியை தேடியும் அவளை எங்கும் காணவில்லை, இவள் எங்கே போனாள் என்று விளங்காமல் காத்திருந்தவனுக்கு பதிலாக சில மணி நேரங்கழித்து வண்டியின் அருகே வந்தாள் வள்ளி. "எங்கே போனே இவ்வளவு நேரம் தேடியும் உன்னை கண்டு பிடிக்க முடியவில்லையே" என்றான் அம்மாவாசை. பதிலேதும் பேசாமல் மவுனமாக வண்டியின் பின்னால் உட்கார்திருந்தாள்.

     இருவரும் ஊர் வந்து சேர்ந்தனர். வள்ளியின் போக்கு மிகவும் வித்தியாசமாக இருந்தது. ஒருவாரம் அவளது பிறந்த வீட்டில் அவள் அவனை கட்டியணைத்துக்கொள்வதும் குறும்பு செய்வதுமாக கழிந்ததை நினைத்தபோது அவளது அமைதிக்கான காரணம் விளங்காமல் திகைத்தான் அம்மாவாசை, அவனருகே கூட வருவது கிடையாது, எதோ ஒரு மாற்றம் அவளை வியாபித்திருந்தது அம்மாவாசைக்கு வியப்பை ஏற்ப்படுத்தியது. அவனுடன் அவள் படுக்கையில் ஒன்றாக படுக்க விரும்புவதில்லை, அவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களை தவிர்த்து ஏதேனும் ஒரு காரணம் சொல்லி தட்டிகழித்தாள்.


தொடரும்...........