Translate

9/05/2013

என் ஆசிரிய பெருமக்கள் !!




ஆசிரியர் தினம் என்றால் உடனே நினைவிற்கு வருவது அவரவர் பள்ளிகூட ஆசிரியர்களும் கல்லூரி ஆசிரியர்களும் மட்டுமே, மறைந்த சர்வபள்ளி திரு ராதாகிருஷ்ணன் பிறந்ததினம் என்பது பலருக்கு தெரிவது கூட இல்லை அவரும் ஒரு சிறந்த ஆசிரியர். ஆசிரியர்கள் அல்லது ஆசான் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு பழைய காலத்தில் வாழ்ந்த பலர் இதற்க்கு முழுதகுதி படைத்தவராக இருந்தனர் என்பது யாவரும் அறிந்த உண்மை. அவ்வாறு ஆசிரிய கடலினுள் முத்துக்களாக வாழ்ந்து அதை குறித்து பிறர் அறியவேண்டும் என்ற எண்ணமின்றி வாழ்ந்து மறைந்த ஒட்டு மொத்த ஆசிரியரையும் நினைவுகூறுதல் என்பது திரு ராதாகிருஷ்ணன் அவர்களின் அறிய பண்புகளில் ஒன்று. கல்விக்கண் திறக்க உதவும் ஆசிரியரை கடவுள் என்று வணங்கிய காலங்கள் உண்டு. அவாறான காலங்கள் இருந்தது என்று நினைவுறுத்தும் வகையில், தனது மேன்மையை இன்னும் இழக்காமல் தக்க வைத்திருக்க மட்டுமே இன்று ஆசிரியர் தினம் அனுசரிக்கப்படுவதாக உணருகிறேன். "எப்படி இருந்த நீ இப்படி ஆயிட்டே" என்று வேதனை குரலாகவும் ஆசிரியர் தினம் இன்றைக்கு வழக்கத்தில் அல்லது புழக்கத்தில் பேசப்படுகிறது.


எனது முதல் ஆசிரியர் என் தாய் அவர்தான் எனக்கு தமிழ் எழுத படிக்க கற்று கொடுத்தார். பாலூட்டிய போதெல்லாம் தேன் தமிழால் கதைகள் பல கற்று கொடுத்தார். பிற்காலத்தில் தமிழில் செய்யுள் முதல் வினாவிடை வரை ஒப்பிப்பதற்கும் பிழையின்றி பேச எழுத கற்றுதந்தார், கணக்கு பாடத்தை விளங்கும் வகையில் பொறுமையாய் பல முறை சொல்லித்தருவார், வரலாறு புவியியல் பாடங்களை எழுதி முடிக்க இயலாத போதெல்லாம் அயராமல் எழுதிதருவார், ஆங்கிலத்திற்கு முதல் ஆசான் என் தந்தை, எழுத்து கூட்டி படிப்பதற்கும் ஏனைய ஏற்ற இறக்கங்களை அருமையாய் எடுத்து சொல்வார். அவர் எனது கை பிடித்து வீதியிலே செல்லும்போது தென்படுகின்ற ஆங்கில வாசகங்களை எல்லாம் படித்து சொல்வேன், அதை கண்டு அவருக்கு அளவில்லா மகிழ்ச்சி எழும். ஆகையால் என் முதல் ஆசான் என் பெற்றோருக்கு ஆயுள் உள்ளவரை நன்றி. அதன் பிறகு எஸ்.எஸ்.எல்.சி. என்று கூறப்படும் பழைய பள்ளியிறுதி ஆண்டில் வேணுகோபால் என்ற தமிழாசிரியர், அவர் தமிழை கையாண்ட விதம், மாணவர்களுக்கு சொல்லி கொடுக்கின்ற நேர்த்தி தமிழ் என் நெஞ்சினிலே நீங்கா இடம் பிடிக்க முக்கிய காரணகர்த்தா, அவரை என் சிரம் தாழ்த்தி என்றும் வணங்குகின்றேன்.


ஆசிரியர்கள் என்றாலே பிரம்பையும் கண்டிப்பின் உச்சத்தையும் உடையவர்கள் என்ற அடிப்படை எண்ணத்தை சிதைக்க செய்த என் பள்ளி தலைமை ஆசிரியர் திரு சி. சுப்பிரமணியம் அவர்களுக்கு நான் நன்றி கடன் பட்டவள். நான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி என்கின்ற பள்ளியிறுதி ஆண்டில் படித்துகொண்டிருந்தேன், அவ்வாண்டு பள்ளியிறுதி தேர்வு எழுதுவதற்கு ரூபாய் 17 கட்டணம் செலுத்த வேண்டும் என்று மாணவர்களிடம் கூறப்பட்டது. ரூபாய் 17 என்பது எங்களுக்கு அப்போது பெரிய தொகை, அத்தனை கொடிய வறுமை. என் பெற்றோரிடம் தெரிவித்தேன், குறிப்பிட்ட தேதி இறுதிநாள் என்று கூறப்பட்டது, எங்களிடம் பணம் என்பது காண கிடைக்காத ஒன்றாக இருந்தது. அடுத்த நாள் காலை பள்ளியில் தினமும் நடைபெறுகின்ற காலை வணக்கத்துடன் துவங்கியது, அதன் இறுதியில் எங்கள் தலைமை ஆசிரியர் ஒலிபெருக்கியில் 5000 மாணவ மாணவியர் நிறைந்திருந்த வளாகத்தில் அறிவிப்பு ஒன்றை படித்தார் அதில் அவர் குறிப்பிட்ட செய்தி லைன்'ஸ் கிளாப் வருடம் தோறும் வசதியற்ற மாணவ மாணவியர் இருவருக்கு பரீட்சை எழுத உதவித்தொகை ரூபாய் 17 வழங்கி வருவதாகவும் இம்முறை அவ்வுதவித்தொகை தனது பள்ளிக்கு கிடைத்துள்ளது என்று கூறினார் , அதை தொடர்ந்து ஒரு மாணவனின் பெயரும் மாணவியர் பெயரில் எனது பெயரையும் வாசித்துவிட்டு முதல் முறையாக அவ்வருடம் அந்த பள்ளிக்கு இவ்வித சலுகை கிடைக்க தான் எடுத்த முயற்சிகளை பற்றி கூறினார் முயன்று கிடைத்தது என்பதால் பரீட்சையில் வெற்றி பெறுமாறு வாழ்த்தினார்.


அத்துடன் நின்றுவிடாமல் தினமும் மாலையில் ஒருமணி நேரம் (பள்ளி நேரத்திற்கு பின்னர்) ஆங்கில பாடத்தில் குறிப்பாக இரண்டாம் தாள் என்கின்ற ஆங்கில இலக்கண பாடத்தில் அதுவரையில் தொடர்ந்து குறைவாக மதிப்பெண்கள் வாங்கிய மாணவ மாணவியரை அமர்த்தி அருமையாய் ஆங்கில இலக்கணம் சொல்லி கொடுத்தார். அதுவரையில் வகுப்பில் கடைசி தரத்தில் இருந்த மாணவியர் அனைவரும் அவ்வாண்டு இறுதி தேர்வில் வெற்றி அடைய முழுதும் உதவினார். அப்படிப்பட்ட ஆசிரியர்களும் இதே பூமியில்தான் வாழ்ந்தனர் என்பதை சொல்லாமல் இருந்தால் அதுவே எனக்கு சாபமும் பாவமுமாக இருந்துவிடும் என்பதை கருத்தில் கொண்டு இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்.






9/02/2013

மறதி மட்டும் இல்லையென்றால் ?




வருமானம் என்பது மனிதனுக்கு அடிப்படை தேவை என்றாகிவிட்டது வருமானமின்றி மனிதனால் வாழ இயலாது, "வறு"மை நீக்கப்படுவதற்கு "மான"த்தை தக்கவைத்து கொள்வதற்கு தேவையானது "வருமானம்". அதனால் தான் இதற்க்கு பெயர் வருமானம் என்றாகியதோ? அதாவது வறுமை+மானம் = வருமானம். இதனை "வரும்படி" என்று கூறுவதும் உண்டு, அக்காலத்தில் நிலத்தை உழுது பயிரிட்டு அதைகொண்டு வாழ்க்கை நடத்தினர், பணம் என்பது இல்லாதிருந்த காலத்தில் நெல் அல்லது அரிசி போன்ற தானியங்களை அளந்து வேலையாட்களுக்கு கூலியாக கொடுப்பது வழக்கமாக இருந்தது, கிலோ, லிட்டர் என்பது பிற்காலத்தில் ஏற்ப்பட்ட அளவு முறைகள் முற்கால வழக்கப்படி ஒரு படி இரண்டு படி என்று படி கணக்கு புழக்கத்தில் இருந்தது. அதனால் அத்தகைய முறையில் தனக்கு கிடைக்கின்ற தானியத்தை வருகின்ற+படி= வரும்படி என்று கூறினர். காலத்திற்கேற்ப சொற்களின் புழக்கமும் அதற்கொப்ப இருந்தது. உழைத்து சம்பாதிக்கின்ற "வருமானம்" அல்லது "வரும்படி" உள்ள ஒருவருக்கே திருமணம் செய்ய இயலும், பிறக்கின்ற குழந்தைகளையும் மனைவியையும் பராமரிக்க வருமானம் என்பது அவசியமாகிறது. அவ்வாறு வறுமை என்னும் பிணியும் மானம் என்கின்ற தன்மானமும் ஒருவரது உழைப்பின் ஊதியத்தால் நிர்வகிக்கப்படுவதே குடும்பம். அத்தகைய வருமானத்தின் பெரும் பகுதியை தினமும் மது அருந்த செல்விட்டு அவ்வாறு வீதியில் செல்லும்போது காண்போரிடம் "தன் மான" த்தை விட்டு, தான் தனது மானத்தை இழந்து விடுவதால் மனைவி மக்களை வறுமை என்னும் பாழும் கிணற்றினுள் தள்ளப்பட்டு தன்மானமிழந்து அல்லலுறுகின்ற மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து கொண்டிருப்பது இன்றைய மிகப்பெரிய கொடுமைகளுள் ஒன்று என்றால் அது மிகையாகாது.

கல்விக்கண் திறக்க உதவி செய்யும் பள்ளிகூடங்கள் பாழாகி புனரமைக்க ஆளின்றி பல கிராமங்களில் வீணே செயலற்று கிடக்கின்றது. படித்தவர்கள் பலர் சீரும் சிறப்புமாய் பவனி வருவதை காணும் பாமரன் தனது வாரிசுகளும் அவ்வாறே பல நிறத்து வண்டியில் அமர்ந்து கொண்டு கைபேசியில் ஆங்கிலம் பேசி கைநிறைய சம்பாதித்து (தற்போது "சம்பாதி"ப்பது என்றாகி விட்டது) மேலை நாடுகள் சென்று அங்கேயும் கை நிறைய சம்பாதித்து பகட்டாக வாழ வேண்டும் என்ற கனவில் இராப்பகலாய் கண் விழித்து வேலை பார்த்து அதிக பணம் செலுத்தினால்தான் பிள்ளை எளிதில் ஆங்கிலம் பேசும் என்ற அடங்கா அவாவில் தன் சக்திக்கு மிஞ்சிய பள்ளிகளில் சேர்த்து படிக்க வைத்து பட்டம் வாங்க அதை விட இன்னும் அதிக பணம் ("கடனோ" கிரடிட் கார்டோ) செலவழித்து படிக்க வைத்து நல்லதொரு வேலை கிடைத்த பின் (அவன் அல்லது அவள்) அவர்களுக்கேற்ற பெண்ணை அல்லது ஆணை தேடிபிடித்து திருமணம் செய்வித்து பெண் வீட்டார்  சீதனமாய் கொடுத்த காரோ மாதம் வட்டியுடன் செலுத்தி வாங்கிய காரிலோ  உட்கார்ந்து பிள்ளைகள் உலாவருகின்ற காட்சியை காணுகின்ற பெற்றவர்கள் சாகும் முன்பே சொர்கத்தை பூமியிலே காணுகின்ற சந்தோசம் அடைத்து விட்டோம் என்றிருந்த சமயத்தில் இன்னொரு கனவும் நிஜமாகும் வகையில் பிள்ளைகள் வெளிநாட்டிற்கு சென்று இன்னும் அதிக சம்பாதனை வசதிகளுடன் வாழும் வாய்ப்பு கிடைத்து விட வாழ்க்கை என்பது இப்படியல்லவா இருக்க வேண்டும் என்று அடுத்த பாமர கூடமொன்று அதே வழியை ஏக்கம் கொண்டு பின் தொடரும். இது ஒரு தொடர் கதை.

இரவென்றும் பகலென்றும் பாராமல் உழைத்தவர் தன் நலனில் சிறிதும் கவலையின்றி சரியான உணவு உண்ணவும் உறங்கவும் பலவருடம் மறந்து விட்ட பாமர மக்கள் கூட்டம் நீரிழிவு, இரத்த கொதிப்பு என்று நவீன மருத்துவம் கூறும் அத்தனையும் உடலை குத்தகை எடுத்து வந்து சேர்ந்து, சிலருக்கோ நரம்பு வியாதியினால் மறதி நோயும், வித வித நோயெல்லாம் படையெடுத்து ஒவ்வொரு பரிசாக இறுதி யாத்திரைக்கு அவரை வெகு விரைவில் தயாராக்கும். இந்நிலையில் அதுவரையில் யாருக்காக உழைத்தாரோ அவரைக் காண மனம் எங்கும், "அவரை கடைசியாக ஒருமுறையாவது கண்டுவிட்ட பின்னர் என்னுயிர் போனால் நிம்மதி" என்று உள்மனம் கிடந்து தவிக்கும், துடிக்கும், வெளிநாட்டில் வேலை என்றால் மாதமொருமுறை பெற்றோரை வந்து பார்த்துவிட்டு போக இயலுமா, எப்படியோ உடல் நலக்குறைவு பற்றி செய்தி அறிந்தாலும் மருமகனோ மருமகளோ "நீங்கள் சென்று பார்த்தால் மட்டும் போற உயிர் தாமதமாக போகப்போகிறதா என்ன" என்ற கேள்விகளுக்கு பதிலாக  "என்னை படிக்க வைக்க எவ்வளவு கஷ்ட பட்டார்கள் என்று உனக்கு தெரியுமா" என்று கூறிவிட எத்தனை பேருக்கு "தன்மானம்" தடுக்கிறது என்பது எனக்கு தெரியாது, அப்படி தான் பதில் சொன்னால் தங்களுடைய கஷ்ட காலங்களை பற்றி சொல்லியாக வேண்டுமே என்கின்ற குற்ற உணர்வு எத்தனை பேருக்கு உள்ளது என்பது எனக்கு தெரியாது. ஒன்று மட்டும் எனக்கு தெரியும், பெற்றோர் தங்களது எதிர்காலமே பிள்ளைகள் என்று நம்பினார்கள் அதற்காக தங்களது "வருமான"த்தையே முதலீடாக செலுத்தினார்கள். இப்போது அடுத்த தலைமுறை தற்போது  "தன்மானம்" அல்லது "வருமானம்" இரண்டில் எதை பிரதானமாக தங்கள் வாழ்க்கையில் முன்வைத்து செயல்பட போகிறது. பார்க்கலாம்.

"சம்+பாதியம்"  சம் என்றால் சம்சாரம் அல்லது சம்(திங்), சம் என்பதை ஆங்கிலத்தில் sum- money என்ற பொருளும் உண்டு, thing அல்லது think, திங் என்றால் நாம் அறிந்தபடி எல்லாவித பொருட்களை அல்லது உடைமைகளை அவ்வாறு ஆங்கிலத்தில் கூறுவார், தங்கள் சம்சாரத்திற்கு தேவையான பொருட்களை (உடைமைகளை) வாங்குவதற்கு ஈட்டுகின்ற பணம் என்ற பொருளாகிறது. இதில் "திங்க்" எப்படி வேண்டுமானாலும் பொருள் கொள்ளலாம். சிலர் தங்கள் பணத்தை வைத்து அல்லது ஈட்டுவதற்கு பலவித யோசனைகளை கையாள்கின்றனர் அதனால் "திங்க்" என்பதற்கும் இங்கே அவசியம் உள்ளது. அதே "திங்க்" மூளைதிறனை செயல்படுத்தவும் செயலை தவிர்த்து உறக்கம் கொள்ளவும் "சம்" இல் "பாதி"யும் செலவழித்து, சிலர் தங்களது "ஊதி"யம் என்பதே "ஊத்தி" கொள்ள மற்றும் "ஊதி" (புகைத்து) தள்ளுவதற்கு என்றும் நம்புகின்றனர். இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றை பற்றிக்கொண்டு தங்கள் சுய நினைவை இழந்து மிக சிறந்த "குடிமகனாக" வாழும் வாழ்க்கை மட்டுமே நிரந்தர நிஜமாகிறது.

இதில் இருதரப்பினரும் தங்களது சுய நினைவை இழக்க நேருவதுதான் கொடுமை, அல்லும் பகலும் அயராமல் உழைத்து தன் மக்களை உயர்த்தி பார்க்க நினைத்தவரும் நோயால் மறதிக்குள் உறைந்து போனார், அவ்வாறு உயர்ந்த நிலைக்கு வந்தவர் பின்னர் தன் சுய நினைவை இழந்து கிடக்க மதுவே கதியென்று நம்புகின்றார். "மறதி" என்பது மனிதனுக்கு தேவைப்படுகின்ற சமயங்களும் உண்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட வயதில் மறதியை குறைப்பதற்கு  மருத்துவரின் ஆலோசனை பெற்று நினைவில் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டியவை மிகுந்திருந்தது. தான் அல்லது தனது பெற்றோர் நினைத்த இடத்தை வந்து அடைந்த பின்னர் அல்லது (சிலர்) அடைய இயலாமல் போன பின்னர் மறதியின் அவசியம் வந்துவிடுகிறது. இந்த "மறதி" என்ற ஒன்று மட்டும் இல்லாதிருந்தால் மனிதன் என்னவாகி இருப்பான்? தெரியவில்லை.





9/01/2013

எப்போது விடிய போகுது



வன்முறை சம்பவங்கள்:

பெண்களுக்கு எதிரான சம்பவங்கள் நடைபெற்ற செய்திகள் வெளியாகியவுடன் ஊடகங்களில் அடுத்ததாக விவாதத்தில் முன் வைக்கப்படுகின்ற காரணங்களில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்று விளங்குவது உடை பற்றிய விமர்சனங்கள். உடை பற்றி பேசுகின்ற எவரும் அல்லது எந்த அரசியல் கட்சியினரும் மது விற்ப்பனையை பற்றியோ அதை அருந்திவிட்டு மனைவிகளிடமும் மற்றவர்களிடமும் வீணே வம்பிழுக்கின்ற இளைஞன் முதல் கிழவன் பற்றியோ பேசுவதே கிடையாது. பெண்கள் அணிகின்ற ஆடை என்பது அடுத்தவரின் கண்களுக்கு வசீகரமாக இருக்க கூடாது என்று கூறுகின்ற சமுதாயத்தில் கங்கை யமுனை காவிரி வைகை என்று நாட்டில் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்ற முக்கிய நதிகளைப்போல பெண்கள் இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணித்தான் அவ்வாறு பெயர் வைத்தார்களோ என்னவோ தெரியவில்லை. போதாதற்கு கடவுள் கூட பெண் "ஷக்தி", "துர்கா", போன்றவற்றை வணங்கும் மக்கள் நிரம்பிய இந்திய சமுதாயத்தில் பெண்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு மறுக்கப்படுகின்ற நிலையினை பார்த்தால் பெண் என்பவள் பலவித கட்டுபாடுகளுடன் அதனால் ஏற்ப்படுகின்ற அவலங்களை பொறுத்துக்கொண்டு அடிமைகளாக, வேலைகாரியாக வாழ்க்கை நடத்துவதற்கு மட்டுமே பிறந்தவர்கள் என்று எழுதாத சட்டம் இன்றுவரையில் நாடு முழுவதும் அரங்கேறி வருகிறது.



"ரக்க்ஷா பந்தன்":

தாய் நாடு, தாய் மொழி என்று கூப்பாடு போடுகின்ற கூட்டம் நிறைந்திருக்கின்ற இந்திய தேசத்தில், "அமாரா தேஷ்" என்று மார் தட்டிக்கொண்டு வீதியில் போகின்ற ஆண்களின் கைகளில் "ராக்கி" அணிவித்து தங்கள் கற்ப்பை காக்க சகோதர பாசத்துடன் கோரிக்கை வைப்பது என்னும் "ரக்க்ஷா பந்தன்" என்று நாடு முழுவதும் கொண்டாடுகின்ற பாரம்பரிய பழக்கம் கொண்டுள்ளனர். இவ்வாறு கொண்டாடுவதற்கு அடிப்படை காரணம் பெண்களின் கற்புக்கு ஆண்கள் காவலர்கள் என்பதை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே வலியுறுத்தியுள்ளனர் என்றால் பெண்களும் ஆண்களும் சகோதர உறவுடன் மட்டுமே இருக்கவேண்டும் என்பதற்காக, ஆனால் இன்றைக்கு "ராக்கி" அணிவதற்கு காரணம் என்னவென்பதை அறிந்துதான் அவ்வாறு கட்டப்படுகிறதா என்பதே கேள்விதான். பெண்களின் உடை என்பது அவரவரின் விருப்பம் என்றாலும் உடலின் அளவுகளை காண்போர் கவரும் வகையில் அணிந்து பொது இடங்களில் நடமாடுகின்ற அதிகபட்ச மக்கள் மும்பை மற்றும் பெங்களுரு, டெல்லி போன்ற நகர் புறங்களில் பெரும்பாலும் இளவயது பெண்கள் அரைகுறை ஆடை அணிவதாக தெரிகிறது. அத்துடன் ஒப்பிட்டு பார்க்கும்போது சென்னையை பிறப்பிடமாக கொண்ட இளம் பெண்கள் அணிகின்ற ஆடை விமரிசிக்கின்ற வகையிலோ அல்லது ஆண்களை கவருகின்ற வகையிலோ இல்லை என்பது உறுதி.



நீதித்துறைதுறை:

வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளாகின்ற பெண்கள் எவரும் அரைகுறை ஆடையுடன் பொது இடங்களில் நடமாடியவர்கள் இல்லை என்று சமுதாய ஆர்வலர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஊடகங்களில் கூறி வந்தாலும் இத்தகைய காரணம் ஒன்றை மட்டுமே பெண்கள் மீது குற்றசாட்டாக வைக்கப்பட்டு எப்போதும் அதை பற்றி மட்டுமே விவாதம் நடந்து வருகிறது. பிடிபட்ட ஆண்களை சட்டம் எவ்வாறு தண்டிக்கிறது என்பதை பற்றி யாரும் பேசுவதோ அல்லது அதற்க்கு காரணமான மது மற்றும் ஆங்காங்கே சுற்றிக்கொண்டிருக்கின்ற ஊர் பெயர் தெரியாத கும்பல்களை பற்றியோ எவரும் பேசுவதே இல்லை. தவறு செய்கின்ற சோம்பேறிகளையும் அவ்வாறாக பாதிக்கப்பட்டவர் கொடுக்கின்ற முதல் தகவல் அறிக்கையின் மீதான விசாரணை மற்றும் பெண்ணின் தரப்பை எவ்வித பாகுபாடுமின்றி விரைவாக விசாரித்து சட்டத்தின் முன்நிறுத்த வேண்டும், இதுபோன்று நீதிமன்றத்திற்கு வருகின்ற வழக்கை பெண்ணின் தரப்பில் உண்மை இருப்பதாக அறிந்த பின்னரும் வழக்கறிஞர் ஒருவரும் அவ்வழக்கை வாதிட ஏற்க்ககூடாது, இத்தகைய ஒருமித்த உறுதிகொண்டு நேர்மையுடனும் நீதியுடனும் ஒன்றுபட்டு ஒடுக்கினால் மட்டுமே பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் குறையும் வாய்ப்பு உண்டு.


அபராதத்தொகையை செலுத்திவிட்டு ஓரிரு மாதம் காவலில் வைக்கப்பட்ட பின்னர் விடுதலையாகி வெளியே வருகின்றவர்கள் மீண்டும் இன்னும் மோசமான சமூக சீர்கேடுகளுக்கு துணை போகாமல் திருந்தி வாழுகின்றவர்களின் குற்றவாளிகளின் எண்ணிக்கை எத்தனை என்று ஏதேனும் புள்ளிவிவரங்கள் உள்ளதா. அப்படி இருந்தால் அவர்களை கொண்டு சிறையினுள் பயிற்சி வகுப்புகள்ஏதேனும் நடத்துகின்றார்களா அல்லது வெளியேறுகின்ற குற்றவாளிகளுக்கு காவலில் இருந்தபோது மனநல ஆலோசனைகள் வழங்கப்பட்ட பின்னர் வெளியே வருகின்றனரா? மாறாக அவர்களுடன் பழகுகின்ற பழம் பெரும் குற்றவாளிகளின் ஆலோசனைகள், பீடி, கஞ்சா போன்ற "நல்லவை" மட்டுமே கிடைத் தால் சமூகத்தில் எங்கு பார்த்தாலும் கொலை கொள்ளை பாலியல் வன்கொடுமை என்று நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வராமல் வேத உபதேசம் பெருகுமா என்ன?
மகாத்மா காந்தி கண்ட இந்திய தேசம் என்றைக்கு உருவாகப்போகிறது என்பதை தேசத்தை உருவாக்க நினைக்கும் மக்களும் மற்றும் சட்டம் ஒழுங்கு துறையை சார்ந்தவர்கள் ஒத்துழைத்தால் மட்டுமே சாத்தியம். இந்த அவலநிலை தொடர்கதையானால் நீதித்துறை தனது அதிகாரத்தை இழந்து கிடப்பதாகவே அர்த்தம், நீதித்துறை அதிகாரம் இழந்தால் இந்தியா குடியரசு நாடு என்று சொல்லிக்கொள்ள இயலுமா.