Translate

5/28/2013

பசுமரத்தாணி


என் தகப்பனாருக்கு நிறைய பால்ய நண்பர்கள் உண்டு, ஐந்து ஆறு வயதில் இருந்து நண்பராக இருந்தவர்களுள் கண்ணன் அங்கிள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவர். என் அப்பாவை அவர் எப்போதும் வாடா போடா என்று உரிமையுடன் பேசுவதை நான் எனது சிறு வயது முதல் பார்த்து ரசித்து வந்திருக்கிறேன். என் அப்பாவின் வாழ்க்கையில் ஒன்றரக் கலந்தவர் கண்ணன் அங்கிள். எனக்கு கருத்து தெரிய ஆரம்பித்த போது  என் அப்பாவிடம் அவர்கள் நடப்பு துவங்கியதை பற்றி மிகவும் ஆர்வமுடன் கேட்டு தெரிந்து கொண்டேன். வறுமையின் கொடுமையில் வாழ்ந்த ஒரு விறகு வெட்டியின் ஒரே மகன் கண்ணன், சோறு என்பதை பார்ப்பதே அரிது, கிராமத்தில் விளையும் கேழ்வரகு  கிடைத்தால் அதை கொண்டு கூழ் செய்து சாப்பிடுவதும்  பல சமயம் பட்டினியுடன் இருந்தவர் கண்ணன், தான் பட்டினியாக இருப்பதை ஒருபோதும் வெளியே காண்பித்து கொள்வது கிடையாது, கால்பந்து மைதானத்தில் அப்போதைய முக்கிய கால்பந்தாடக்காரர்கள் விளையாடுவதை [பயிற்சி] பார்க்க நண்பர்கள் அனைவரும் செல்வதுண்டு. அங்கே விளையாடும் புகழ் பெற்ற வீரர்கள் பயிற்சியில் இறங்கும் முன்னர் கழட்டி கொடுக்கின்ற கைகடியாரம் மற்றும் ஷர்ட் போன்ற உடைகளை பாதுகாப்பாக வேடிக்கை பார்க்க சென்றிருக்கும் என் அப்பா அல்லது எனது பெரியப்பாவிடம் கொடுத்துவிட்டு செல்வார்கள். ஆனால் கண்ணன் அங்கிள் பந்து விளையாடுகின்ற மைதானத்தை விட்டு வெளியேறி விட்டால் ஓடிச்சென்று அதை எடுத்து வருவதை விரும்பி செய்வார்.

பிறகு நாளடைவில் கால்பந்தாட்டம் கற்றுக்கொண்டு இவர்கள் ஜூனியர் டீம் அமைத்து விளையாடும்போது கண்ணன் அதிகம் சோர்வடைந்து உட்கார்ந்து விடுவார், பல நாட்கள் விளையாடுவதை தவிர்த்து தவறி வெளியே வீசப்படும் பந்தை எடுத்து கொடுக்கும் உதவியை மட்டும் செய்து விட்டு சோர்வடைந்து உட்கார்ந்து கொள்வார். அவரது இந்த சோர்விற்கு அர்த்தம் விளங்காமல் என் அப்பா கண்ணனிடம் உண்மையை சொல்லுமாறு வர்ப்புருத்தினார்.  உண்மையை கண்ணன் அங்கிள் சொல்லவில்லை, ஆனால் அவரது குடிசைக்கு சென்று விளையாட கூப்பிடும்போது அவரது தாயார் கூறிய பதில் அவரது உண்மை நிலையை உணர்த்தியது. அன்று முதல் வீட்டில் கண்ணனும் ஒரு உறுப்பினராக ஆக்கப்பட்டார். பல சமயங்களில் வீட்டில் சாப்பிட வெட்கம் கொண்டு அதையும் தவிர்த்து வந்தார், ஆனால் அவரது வீட்டிற்கு தேவையான சாப்பாட்டை எடுத்து சென்று அவரது அம்மாவிடம் கொடுத்துவிட்டு வந்துவிடுவார்களாம் என் அப்பாவும் எனது பெரியப்பாவும்.

கண்ணன் அங்கிள் பற்றி சொல்வதென்றால் அவர் ஒரு அன்பு கடல், பிறரிடம் அன்பு செலுத்துவதை தவிர அவருக்கு வேறு ஒன்றும் தெரியாது. திருமண வாழ்க்கை துவங்கிய போது நிலைமை மாறவில்லை, மாறாக என் தாயாரும் நட்ப்பை புரிந்து கொண்டவர்களாகவே இருந்தனர் கண்ணன் ஆன்டியை பற்றி அதிகம் தெரியவில்லை, என் பெற்றோரின் வாழ்வில் பல இடுக்கண்கள் ஏற்பட்ட தருணங்களில் கண்ணன் அங்கிள் மட்டுமே உதவிகரம் நீட்டினார். என் தாயார் கண்ணன் அங்கிளை "மனிதருள் மாணிக்கம்" என்றே கூறுவார். இன்று நினைத்தாலும் கண்ணன் அங்கிள் மீது ஏற்பட்ட அந்த பாசம் எனக்கு இன்றளவும் குறையவே இல்லை. எனது பெற்றோர் என்னிடம் அவர்களது நட்பையும் மீறி பல சந்தர்ப்பங்களில் அவரது அன்பும் அரவணைப்பும் ஏனைய உறவுகளைவிட அதிகமாகவும் அவசியமானதாகவும்  இருந்தது பற்றி சொன்னதுதான் அதற்க்கு காரணம். அவர்கள் சொன்னது போலவே கண்ணன் அங்கிளும் அன்பின் அவதாரமாகவே இருந்தார் என்பதை என் கண்கூடாகவே கண்டிருந்தேன்.

கண்ணன் அங்கிளுக்கு இரண்டு ஆண்கள் ஒரு பெண் இருந்தனர், அவர்கள் அனைவரும் என்னைவிட குறைந்தது பத்து வயது அதிகம் உடையவர்களாக இருந்ததால் அவர்களை நான் 'அண்ணன் அக்கா' என்றே அழைப்பேன். நான் பிறப்பதற்கு முன்பே அவர்கள் பிறந்திருந்ததால் நடந்த சம்பவங்களை கேட்டு எனக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது, கண்ணன் அங்கிள் வீட்டிற்கு எனது பெற்றோர் அடிக்கடி சென்று தங்குவது  பிடிக்காமல் என் அப்பாவிடம் [கண்ணன் அங்கிள் வீட்டில் இல்லாத சமயத்தில்] அண்ணனும் அக்காவும் வீண் வார்த்தைகளை சொல்லி வீட்டிற்கு வராமல் தடை செய்வதுமாக இருந்தனர். அண்ணனுக்கும் அக்காவிற்கும் தங்கள் தகப்பன் எங்களது [பெற்றோரின்] உபசரிப்பிற்க்கு செலவு செய்வதை பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் போனது. அதனால் என் பெற்றோரை வெறுத்து ஒதுக்கி வந்தனர். நான் என் தகப்பனாரிடம் கேட்டு தெரிந்து கொண்டதைப்போல எனது தகப்பனாருடன் கண்ணன் அங்கிளின் நட்ப்பைபற்றிய விவரங்களை அவர்கள் தங்கள் தகப்பனிடம் கேட்டு அறிந்து கொள்ளவில்லை என்பது எனக்கு விளங்கியதுடன் அவர்கள் சுபாவம் கண்ணன் அங்கிளுக்கு நேர்மாறாக இருந்ததும் இன்னொரு காரணம்.

சில நண்பர்கள் மற்றும் சில உறவினர்கள் பெற்றோரிடம் கொண்டுள்ள உறவின் நிலை என்னவென்று நாம் அறிந்திருந்தாலும் அறிந்திராவிட்டாலும் வீடு தேடி வருகின்றவர்களை ஏளனமாக நினைப்பது மற்றும் தகாத வார்த்தைகளை கூறி வருத்தப்படுத்தி திருப்பி அனுப்புவது மிகவும் கொடுமையான பாமரச் செயல். "அடிக்கடி வீட்டிற்கு வந்து உபத்ரவம் செய்யாதே" என்று சொல்வது நாகரீகமற்ற செயல். மதுபானம் குடிப்பதற்கு பணம் கேட்டு நமது வீட்டை தேடி வந்து தொல்லை கொடுத்தால் தவிர்க்க வேண்டியதுதான். நல்ல ஆரோக்கியமான உடல் நலத்துடன் இருப்பவர் சோம்பேறியாக இருந்து கொண்டு அடிக்கடி உதவி கேட்டு வீடு தேடி வந்தால் முடிந்தால் உதவலாம், அல்லது நமக்கே பற்றாக்குறை இருப்பின் அதை பக்குவமாக எடுத்துக் கூறினால் அவர் மனம் புண்படுவதை நாம் தவிர்க்கலாம். பொதுவாக இளம் தலைமுறையினருக்கு சிறுவயது முதலே தங்கள் குடும்ப நண்பர்கள் உறவினர்களைப்பற்றிய விவரங்களை சொல்லி கொடுத்து வளர்ப்பது இது போன்ற "தலைமுறை இடைவெளி"யை தவிர்க்க உதவும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

வீடு தேடி வருகின்ற நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களை சிலர் தங்கள் குழந்தைகளின் கவனத்தை கவரும் வண்ணமாக முணு முணுப்பது வசைபாடுவது போன்ற செய்கைகளை பார்த்து வளருகின்ற குழந்தைகளின் மனதில் அதே போன்ற செய்கைகள் வேரூன்ற காரணமாகி விடுகிறது.  உறவினர்கள் மற்றும்  நண்பர்கள் மீது நமக்கிருக்கின்ற பகமை உணர்வுகளை குழந்தைகளுக்கு ஊட்டி விடுவது பகையுணர்வை உண்டாக்கும் வழிகள். பொதுவாக பெண்கள் தங்கள் உறவினர்களிடமும் நண்பர்களிடமும் சிநேகமாக இருப்பதை போன்று கணவனின் உறவினர்களிடம் நண்பர்களிடம் சிநேகமாக இருப்பது கிடையாது. அதையே பார்த்து வளர்க்கப்படுகின்ற குழந்தைகளும் அதே வழியை பின்பற்றுபவர்களாக இருப்பதில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை. மனிதநேயம் என்பதை வளர்க்கின்ற அல்லது துவக்குகின்ற முதல் ஆசான் பெற்றோர்தான், குழந்தைகளின் சிறுவயதில் எதையெல்லாம் பார்த்து கேட்டு வளருகின்றார்களோ அதையே அவர்களும் பின்பற்றுவது இயற்க்கைதானே. குடும்பத்திற்குள்ளே கற்று கொடுக்கப்படுகின்ற பாடம் தான் குழந்தைகளின் முதல் கல்வி என்பதை பெரியவர்கள் முதலில் உணர்ந்து செயல்படுதல் அவசியம்.