Translate

12/03/2013

லிவிங் டுகெதர்

ஆணும் பெண்ணும் திருமணம் செய்து கொள்ளாமலேயே இணைந்து வாழ்வது என்பது சமீப காலத்தில் இந்திய தேசத்தில் உருவாகி வருகின்ற புதிய உறவு முறை. எதிலேயும் நன்மை என்கின்ற அடிப்படை சில இருந்தால் தீமை என்ற ஒரு சில இருப்பது வழக்கம். அது போன்று இத்தகைய வாழ்க்கையிலும் நன்மை தீமை என்ற இரண்டும் கலந்துதான் இருக்கும் என்பதில் ஆச்சரியம் இல்லை. அவரவர் விருப்பப்படி வாழ்தல் என்பது மனித உரிமை. நமது சட்டத்தில் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் இணைந்து வாழ்தல் என்பது குறிப்பிட்ட வயதிற்கு மேல் அங்கீகரிக்கபட்டிருந்தாலும், அங்கீகாரம் என்கின்ற அரசின் திருமண பதிவு என்பது அவசியப்படுகிறது. அத்தகைய பதிவு செய்திராத பட்சத்தில் அங்கீகாரமற்ற திருமண பந்தம் செல்லாது என்பது சட்டம். கணவரின் மீதும் அவரது அசையும் அசையா சொத்துக்களுக்கு மனைவிக்கும் மனைவி மீது கணவருக்கும் சட்டப்படி உரிமைகொள்வதற்கு பதிவு செய்யபட்டிருக்க வேண்டும் என்கின்றது இந்திய சட்டம். அத்துடன் நில்லாமல் பதிவு செய்து இருந்தால் மட்டுமே ஒருவனுக்கு ஒருத்தி சொந்தம் என்பது நிர்ணயம் செய்யப்படுகிறது.

திருமணத்தில் செய்யப்படுகின்ற சடங்குகள் இன்றி இருவர் இணைந்து வாழ்ந்தாலும் பதிவு செய்திருப்பது அவசியம் என்பதால் பதிவு திருமணம் அவசியம். அரசு அலுவலகத்தில் பதிவு செய்து கொள்ளாமல் இணைந்து வாழ்தல் என்பது தான் லிவிங் டுகெதர் என்றால் அவ்வாறு வாழ்பவர்கள் சட்டப்படி எவ்வித உரிமைகளையும் ஒருவர் மீது மற்றவர் எதிர்பார்க்க முடியாமல் போகும். அதுமட்டுமின்றி இருவரும் ஒரே சமயத்தில் வெவ்வேறு உறவு கொள்ளவும் முடியும். அத்தகைய அர்த்தமற்ற உறவு குடும்பம் என்கின்ற சூழலிலிருந்து முற்றிலும் மாறி போகும். அவர்களது குழந்தைகளின் வாழ்க்கை என்பதும் பெற்றோர் உற்றார் போன்ற சொந்தங்கள் அர்த்தமற்று போகும். தனிமனித சுதந்திரம் முழுமை அடையும். ஒருவர் மீது மற்றவர் அதிகாரம் செய்ய இயலாது. அடக்குமுறை ஒழிந்து போகும்.

குடும்ப நீதிமன்றங்களில் வழக்குகள் வாதாடுவதற்கு இருக்காது. வரதட்சிணை, சீர் என்ற பேச்சுக்கே இடமிருக்காது. லிவிங் டு கெதர் என்ற முறையில் ஒருவர் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் தனது மனைவி அல்லது கணவனை மாற்றிக்கொள்ளும் நிலை ஏற்ப்படும். அவ்வாறு பலருடனான உடலுறவில் கோளாறுகள் ஏற்ப்படுகின்ற அவல நிலை உருவாகும். முதியோர் பராமரிப்பு என்பது மருத்துவத்தில் தனியான அங்கம் வகிக்கும். பிள்ளைகள் பெற்றோரை பராமரிக்கின்ற கட்டாயம் ஏற்ப்படாது. அத்தகைய சூழல் ஏறக்குறைய மேற்க்கத்திய கலாசாரத்தை ஒத்திருக்கும். சடங்கு சம்பிரதாயம், வரதட்சிணை, சாதி, மதம், மொழி, வயது, கலாச்சாரம் என்று ஒட்டு மொத்த மாற்றம் உருவாகும்.

லிவிங் டுகெதர் என்கின்ற வாழ்க்கை முறை சட்டத்தில் ஏற்று கொள்ளப்படுமாயின் நன்மைகள் பல இருந்தாலும் சில கேடுகளும் இருக்கத்தான் செய்யும்.


பேய் என்பது உண்மை

சில கேள்விகளுக்கு எந்த காலத்திலும் பதில் கிடைப்பதே இல்லை; உண்மை என்றாலும் அதனை நிரூபிக்க இயலாவிட்டால் பலரால் அவை ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவதில்லை. இதற்க்கு பல உதாரணங்கள் இருப்பினும் கடவுள் மற்றும் பேய் இவை இரண்டிற்கும் இன்றுவரை பலவித தர்க்கங்கள் இருந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது. முதலில் நல்லதைபற்றி பேசலாமே, என் அனுபவமும் என்னைபோன்ற பலரின் அனுபவம் கடவுள் நம்பிக்கை. "அனுபவம்" என்பது இவை இரண்டிற்கும் பொதுவானது. கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவர் அனைவரும் கடவுளை பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அப்படியே பார்த்திருந்தாலும் அவர்தான் கடவுள் என்று அறியாமல் இருந்திருக்கும் வாய்ப்பும் உண்டு. கடவுளின் உருவம் இன்னதென்று உறுதியாக எவருக்கும் தெரியாததால் கடவுள் நம் எதிரிலேயே நடமாடினாலும் நமக்கு தெரியபோவதில்லை. நாம் வடிவமைத்திருக்கும் உருவத்தில் தான் கடவுள் அல்லது பேய் வரவேண்டும் என்று காத்திருப்பதால்தான் அத்தகைய குழப்பம் என்று நான் நம்புகிறேன்.

பேய் என்பது இருக்கிறது என்பதற்கு சான்று இருக்கிறதா என்றால் நிறைய இருக்கிறது என்பதே எனது பதில். என் பெற்றோர் அவர்களின் பேய் பற்றிய  பல அனுபவங்களை சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன். இரண்டுவித பேய்கள் உண்டு; இறந்தவர்களின் ஆவி என்பது ஒன்று மற்றது பேய். பேயை சிலரால் மட்டுமே பார்ப்பதற்கு முடியும், அதற்க்கு ஜாதகத்தில் நான்கு வகையான கணமாக மனிதர்களின் பிறந்த நேரத்தை கணக்கிட்டு பிரிப்பார்கள். அவ்வாறான  "கணம்" என்கின்ற நான்கு வகையில் ஒரு கணத்தில் பிறந்தவர்கள் மட்டுமே பேயை கண்களால் காண முடியும். பேய்கள் என்பது நாம் யாவரும் அறிந்தபடி எங்கே "அசுத்தம்" நிறைந்து காணப்படுகிறதோ அங்கே வந்து தங்கிவிடுகிறது. அசுத்தம் என்பது பாழடைந்த அல்லது உபயோகமற்ற நிலையில் இருக்கும் இடங்கள். அதுமட்டுமில்லாமல் அவை இருளில் நடமாடுவதை இயல்பாக கொண்டுள்ளது. அவ்வாறு இருளில் நடமாடுவதற்கு அவைகளுக்கு சாபம் காரணமாக உள்ளது.

மனிதர்களின் ஆன்மாக்கள் என்பது பேய்கள் அல்ல, அதனதன் தன்மையை பொறுத்து அலைந்து திரிகிறது. சில ஆன்மாக்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு பின்னர் செயலற்றுவிடுகிறது. எல்லா காலங்களும் ஆன்மாக்கள் வாழும் தன்மை கொண்டிருந்தாலும் மனிதர்களுடன் இணைந்திருப்பதற்க்கு இயலாது. அவ்வாறு இருப்பின் அவை தெய்வ அனுகிரகம் பெற்று சில காலம் தங்கி இருக்கும். ஒரு தொலைகாட்சி நிகழ்ச்சியில் இந்த காலத்தில் பேய் இருக்கிறதா என்று விவாதம் நடந்தது. எந்த காலமானாலும் கடவுள் உண்டு. சில காலம் பேய்களும் இருக்க வாய்ப்பு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த காலத்து பேய்கள் என்று குறிப்பிட்டு சொன்னால் தீமை அனைத்தும் "பேய்" தான். எங்கே வெற்றிடமும் தீமையும் நிறைந்து காணப்படுகிறதோ அங்கே "பேய்" நிரந்தரமாக குடிஎற்றப்படுகிறது.

காதல் அல்லது அன்பு என்பது தெய்வ குணம், எங்கே அன்பும் காதலும் நிறைந்து காணப்படுகிறதோ அங்கே மீறுதல்கள், வன்முறைகள், அக்கிரமம், அநியாயம், கொலை, கொள்ளை, பணத்தாசை, பொருளாசை, இச்சை, விபசாரம், வேசித்தனம், திருடு போன்ற "தீமை"களுக்கு இடமிராது. காதல் தோல்வி என்றால் பெண்ணின் மீது அமிலம் வீச வேண்டும் என்ற அரக்க எண்ணம் ஏற்ப்படாது. அன்பு என்கின்ற காதல் மனைவியின் மீதும் பெற்றெடுத்த பிள்ளைகள் மீதும் நிறைந்திருந்தால் வன்கொடுமை இராது. புறம் கூறுதல், பொறாமை, கோள்சொல்லுதல், பொய் பேசுவது, கேலி செய்வது போன்ற அத்தனை தீமைகளும் "பேய்" பிடித்திருப்பதற்கு சான்றுகள். இந்த காலத்தில் பேய் இருக்கிறது என்பதற்கு இவை அனைத்துமே சாட்சிகள்தான். ஏனெனில் கடவுள் என்பவர் இவை அனைத்திற்கும் எதிர்மாறானவர்.

கடவுளை தன்னுள் வைத்திருக்கும் ஒருவரையும் பேய் அண்டுவதில்லை. எங்கே தீமைகள் நிறைந்திருக்கிறதோ அங்கே கடவுள் தங்குவதற்கு இயலாது. தூய்மையான மனம், குற்றமற்ற எண்ணம், அன்பு இவை மட்டுமே கடவுளின் இருப்பிடம் ஆனால் இன்றைக்கு எங்கும் எதிலும் தீமையை மட்டுமே காண முடிகிறது மனிதர்களின் மனம் முழுவதும் பேய் தங்கி கிடக்கின்ற இருட்டறையாக இருக்கிறது, இவை அனைத்தும் பேய் பிடித்திருப்பதற்க்கான நிதர்சனமான உண்மை. பேய் என்பது எங்கோ மரத்தின் மீது அமர்ந்து கொண்டு போவோரை எல்லாம் பிடித்துகொள்வது என்பதுதான் கட்டுக்கதை. இன்றைய சமுதாயத்தில்தான் பேய் தனது பிடிக்குள் பலரையும் ஒன்று திரட்டி கொண்டு வருவதற்கான சாட்சிகள் நிறைந்து காணப்படுகிறது.

..

11/12/2013

கடமை - கண்ணியம்

கருத்து கணிப்பு :

தேர்தலுக்கு முன்னர் மக்கள் மனநிலை அறிய எடுக்கப்படும் கணக்கெடுப்பு, அதன் முடிவை வைத்து தேர்தல் முடிவில் எந்த அரசியல் கட்சியின் நிலை என்னவாக இருக்கும் என்பதை கூறுவது. இத்தகைய கணக்கெடுப்பில் சராசரியாக எத்தனை பேர் முன்னுக்கு வந்து தங்களது நிஜமான கருத்தை பதிவு செய்கின்றனர் என்பது மிகப்பெரிய கேள்வி. அதிலும் இந்த காலத்தில் உண்மையான தங்களது கருத்தை பதிவு செய்பவர் உண்டா என்பது சந்தேகம். ஓட்டு போடுவதற்கே முன்வராத மக்கள் தங்களது கருத்தை தெரிவிக்க முன் வருகிறார்களா?

தொகுதி வாரியாக சென்று தற்போது இருக்கின்ற சட்டமன்ற உறுப்பினர் அவர் தொகுதிக்கு என்ன செய்தார் என்பதை தெரிந்து கொள்ள முயற்ச்சித்தால் 991/2% தங்கள் தொகுதிக்கு என்று "எதையும் செய்வதே இல்லை" என்ற ஏகோபித்த கூப்பாடு மட்டுமே மிஞ்சும். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக செய்த சில காரியங்கள் பெரிதாக கணக்கில் எடுத்து கொள்ளப்படுமா?  நிலைமை  இவ்வாறு இருக்க, ஐந்து வருடத்திற்கு ஒரு முறை வருகின்ற தேர்தலில்  தேர்ந்து எடுக்கப்படுகின்ற அரசியல் கட்சிகள் எவ்வாறு வெற்றி அல்லது தோல்வி அடைகிறது? இன்னும் கொஞ்சம் மக்கள் ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்துதான் ஓட்டளிக்க வருகின்றனரா அல்லது தங்களது கடமையை செய்வோம் என்று ஓட்டளிக்கின்றனரா? தெரியவில்லை. 50 அல்லது 60% ஓட்டுகள் மட்டுமே ஆட்சியாளர்களை முடிவு செய்கிறது??? இந்நிலை நீடிக்குமா? "கடமை" என்று ஒட்டு போடும் நிலை கைவிடப்படுவதற்கு அதிக காலங்கள் தேவைபடாது; அடுத்த கட்டம் என்னவாக இருக்கும்? வறுமையும் தெளிவும் ஒருங்கே இணைந்தால் மக்கள் புரட்சி எழும் என்பது சரித்திரம் கூறும் உண்மை.

வரவிருக்கும் தேர்தலில் யாருக்கும் ஓட்டளிக்க விருப்பம் இல்லையென்றால் அதை தெரிவிக்கவும் வழி செய்யப்போவதாக கூறப்படுகிறது. அவ்வாறான சந்தர்ப்பத்தில் மக்களின் பெரு வாரியான ஓட்டுக்கள் எவருக்கும் இல்லாமல் போகுமானால் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை என்னவாக இருக்கும்?

மங்கள்யான்:

வறுமை கோட்டிற்கு கீழே கோடி கோடியாக மக்கள் குவிந்து கிடக்க; போதிய ஊட்ட சத்தின்றி போராடி கொண்டிருக்கும் குழந்தைகள் லட்சக்கணக்கில் வாடி வதங்கி கொண்டிருக்கின்ற நிலையில் "வல்லரசாக வேண்டும்" என்ற கனவு காண்பதில் தவறொன்றும் இல்லை, ஆனால் ஒருவன் அடுத்த வேளை உணவிற்கே வழியின்றி பசி மயக்கத்தில் கிடக்கின்ற நிலையில் அரண்மனை வாசம் வேண்டும் என்று கனவு வருமா? வயிறு நிறைய உணவு வேண்டும், விரும்பியவற்றையெல்லாம் சாப்பிட்டு திருப்தி அடைவதை போன்ற கனவு அல்லவா வரும்? வல்லரசாகி என்ன செய்ய போகிறோம்? வறுமையில் பிணமாகி போகும் மக்கள் கூட்டம் அதிகரித்தால்?

ஒருபுறம் வறுமை மற்றொரு புறம் அறிவியல் புரட்சி. ஒருபுறம் பஞ்சம் வறுமை, பொருளாதார சரிவு, மற்றொரு புறத்தில் லஞ்சம், ஊழல், கருப்புப்பணம். இதுதான் வல்லரசு நாட்டின் அடையாளங்களா?

படித்தவர்கள் எல்லோரும் 'அரசியல் என்பது சாக்கடை', 'ரவுடிகளின் கூட்டம்', சொந்த ஆதாயத்திற்காக ரவுடிகள் அரசியல்வாதிகளாகின்றனர் என்று ஒதுக்கி விடுகிறார்கள். படித்தவர்கள் தங்களை யோக்கியமானவர்கள் என்று கூறிக்கொண்டு தங்கள் பதவியை கொண்டு துஷ்ப்ரயோகம் செய்கின்றனர் என்பது யாவரும் அறிந்த ஒன்று. ஒவ்வொரு அலுவலகத்திலும் நிர்வாகி முதல் உதவியாளர் வரையில் ஒவ்வொரு விதமான சுரண்டல். ஒருவர் மீது ஒருவர் விதவிதமான தாக்குதல்கள். ஆனால் இவர்கள் அரசியலை "சாக்கடை" என்பார்கள்.

இந்திய தேசம் வல்லரசாக மாற்றம் அடையபோகிறதோ இல்லையோ சோமாலியாவாக மாறும் முன் விழித்துகொள். கிடைப்பதை சுருட்டிக்கொள்ளும் சுயநலவாதிகளை அடையாளம் கண்டு கொள்ள வேண்டும் இல்லையென்றால் சுவிஸ் வங்கிக்கு செல்லும் பணமும் தங்கமும் தாயகம் திரும்பாமலேயே போய்விடக்கூடும். பாமரனாக வாழ்ந்து இறந்து போகும் மனிதன் மட்டுமே வாழுகின்ற வரையில் தனது கடமைகளை ஒழுங்காக நேர்மையுடன் பூர்த்தி செய்கிறான்.







10/22/2013

செய்வன திருந்த செய்



தமிழகத்திற்கு அத்தியாவசியமானவை எவை என்று ஒரு கணக்கெடுப்பு நடத்தினால், வரிசையில் முதலில் எதை வைப்பது இரண்டாம் இடத்தில் எதை வைப்பது என்று யோசித்து முடிவெடுப்பதற்கு மட்டுமே ஒரு குழு ஏற்ப்படுத்த வேண்டியது இருக்கும்; அவ்வாறு ஒரு குழுவை ஏற்ப்படுத்தும்போது அதில் அங்கம் வகிப்பவர்கள் எந்த கட்சியையும் சாராதிருக்க வேண்டும் என்பதற்கும் எந்த மதம், ஜாதி மொழியை சார்ந்து இருப்பவராக இருக்க வேண்டும் என்பதை உறுதி செய்வதற்கு என்று இன்னொரு குழுவை ஆரம்பிக்க வேண்டும்.....!! நாட்டில் தேவைகள் எந்த அளவிற்கு அதிகமாகி இருக்கிறதோ அந்த அளவிற்கு ஜாதி மத மொழி பற்றிய முக்கியத்துவ "சர்ச்சைகள்" எங்கும் எதிலும் நிரம்பி வருகிறது. தமிழகத்தில் மழை காலத்தில் வீதிகள் ஆறுகள் , குளங்கள் போன்று நீர் வழிந்தோட வழியின்றி முக்கிய வீதிகள் உள்பட அனைத்து சிறிய வீதிகளில் தேங்கி நிற்ப்பது என்பது புதிய தகவல் இல்லை. 1982 க்கு முன்னர் வரையில் அம்பாசிடர், பியட் கார்களை கூட வீதிகளில் மிகவும் குறைவாகவே பார்க்க முடியும். கார் சொந்தமாக வைத்து கொள்ளவேண்டும் என்கின்ற ஆசை மத்தியதர வகுப்பை சேர்ந்த மக்களின் கனவாக கூட இருந்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை. பிளாஸ்டிக் பணம் என்ற பெயரில் கடன் வீடு தேடி கிடைக்க ஆரம்பித்ததில், அதே சமயம் வெளிநாட்டு கார்களின் வரவும் அதிகரித்து தவணை முறையில் விற்கும் முறைகளை ஏற்ப்படுத்தி, கடனில் கார் வாங்கும் ஆசையை தூண்டி பலரும் தவணை முறையில் கார் வாங்கும் நிலை உருவானது. அது போன்றே இரு சக்கர வாகனங்களின் வருகையும் வருடத்திற்கொரு புதிய வகைகளில் விற்ப்பனைக்கு வந்து பலரை கடன் காரர்களாக்கியதுடன் வீதிகளையும் சுற்றுப்புற சூழலையும் ஒருமித்து மாசுப்படுத்தி வருகிறது.

வீதிகளில் மழை வெள்ளம் நிலைத்து நின்று போக்குவரத்திற்கு பாதிப்பை ஏற்ப்படுத்துவதால் தினம் நடை பயிற்சிக்கு செல்ல இயலவில்லை என்ற ஒரே காரணத்திற்காக இனி மழையே வேண்டாம் என்று ஒருவர் தனியார் தொலைகாட்சியில் ஒன்றில் கூறுவதை காணும்போது மக்கள் எந்த அளவிற்கு சுயநலக்காரர்களாக பொதுநல சிந்தனைகள் அற்றவர்களாக உள்ளனர் என்பது தெரிகிறது. குடிநீர் பிரச்சினை பற்றி அல்லது விவசாயத்திற்கு போதிய நீர் தேவை என்பதை பற்றிய சிந்தனை இவர்களுக்கு என்னவென்றே தெரியாது போலும், ஆனால் குடிநீர் கேட்டு போராட்டம் செய்வதற்கும், விவசாயம் பாதிக்க பட்டாலும் நடுவன் அரசு விலைவாசி ஏற்றிவிட்டது என்று குறை கூறுவதற்கும் சிறிதேனும் தயங்குவதே கிடையாது. எதையெல்லாம் அரசியலாக்குவது என்பதற்கு அளவே கிடையாது. சுதந்திரம் பேச்சுரிமையை கொடுத்துள்ளது என்பதற்காக வாய்க்கு வந்தபடியெல்லாம் பேசி திரிவது மிகவும் சகஜமாகிவிட்டது. பொருளாதாரம் சீர் குலைந்தாலும் அத்தியாவசிய பொருட்கள் விலை ஏறினாலும் மத்திய அரசின் ஆட்சியை குறை சொல்லுவது ஒன்று மட்டுமே அதற்க்கு தீர்வு என்று முழக்கமிடுவது என்பது மக்களின் சுதந்திரம் எந்த அளவிற்கு மக்களை மழுங்க வைத்திருக்கிறது என்பதற்கு சிறந்த எடுத்துகாட்டு, அதை பற்றிய விழிப்புணர்வு மக்களிடம் எந்த அளவில் உள்ளது என்பதை பார்த்தால்  ஆச்சரியமாக உள்ளது.

இன்றைக்கு வாகனங்களின் நெரிசல் என்பது வீதிகளில் பாதசாரிகளை மன உளைச்சல் உண்டாக்கும் வகையில் அதிகரித்து வருகிறது. வேகத்தடை உள்ள வீதிகளில் அவ்வாறு ஒன்று உள்ளது என்பதைப்பற்றிய நினைவின்றி தான் மட்டுமே விரைவாக செல்ல வேண்டும் என்ற சுயநலத்துடன் வண்டிகளை ஓட்டி செல்லும் பயங்கரவாதிகளை காண்பவர் குலைநடுங்க வைக்கிறது. மக்களின் பெருக்கத்திற்கேற்ற வகையில், வாகன நெரிசல்களுக்கு ஏற்ற வகையில் வீதிகள் உள்ளனவா என்றால் வெளிநாட்டுடன் இணைந்து வெளிவருகின்ற வாகனங்கள் மட்டும்தான் காண முடிகிறது வீதிகள் மட்டும் வெள்ளையன் இந்தியாவிற்குள் காலடி எடுத்து வைப்பதற்கு முன்னர் இருந்த மாதிரியே, குதிரைகள் மற்றும் மாட்டு வண்டிகள் கடந்து போகின்ற நிலையில் தான் இருந்து வருகிறது. எங்கள் ஊரில் எந்த கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும், வீதிகளை "ஏதோ போனால் போகிறது" என்று "சும்மா" பெயருக்காவது போட்டு வைத்தாலும் அடுத்த நாளே யார் யாரோ குழி தோண்டி கேட்பதற்கு ஆளில்லாத நிலையில் போட்டுவிட்டு போவார்கள். யாரென்று கேட்டால் ஒருவன் சொல்வான் EB யில் இருந்து வருகிறோம் என்பான், இன்னொருவன் CABLETV என்பான்; அடுத்தவன் தொலைபேசி நிறுவனம் என்கிறான். இப்படி ஏதோ ஒரு பெயரை சொல்லி வீதிகளை எல்லாம் குழியாக்கி விட்டு பின்னர் அதை செப்பனிடுவதற்கு மட்டும் அப்பகுதியின் MLA அல்லது WARD மெம்பெர் மீது குறை சொல்லி கொண்டிருப்பதால் யாருக்கு என்ன பயன்.

எந்த கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் இதே நிலைதான், நாட்டின் நிலை மட்டும் எப்போதுமே ஒன்றுதான். வீதிகளில் குழி எடுப்பதற்கு முன்னர் அப்பகுதியில் உள்ள பஞ்சாயத்து அலுவலகத்திலோ கார்பொரேஷேன் அலுவலகத்திலோ உத்தரவு வாங்குதல் அவசியம் என்கின்ற விதியை எவரும் செயல்படுத்துவதில்லை. அவசியமான சட்டங்கள் நிறைய உண்டு  அதை மதிப்பவர் அல்லது செயல்படுத்துபவர் தனது பணியை முறையாக நிறைவேற்றாமல் அசட்டை செய்வதால் அல்லது எங்கும் எதிலும் ஊழல் நிரம்பி கிடப்பதால் பாதிப்புகள் பெருகி ஒட்டு மொத்த பாதிப்பை ஏற்ப்படுத்துகிறது. அரசியல் கட்சிகள் மீது குற்றம் சாட்டிகொண்டிருப்பதால் யாருக்கும் பலன் இல்லை. தனிமனித ஒழுக்கம், மற்றும் பொதுநல சிந்தனைகள் பொதுமக்களிடம் அறவே இல்லை என்பதையும் மக்கள் முதலில் நன்கு உணரவேண்டும்.

மழைநீரை போதிய அளவு சேமித்து வைக்க புதிய அணைகள் கட்டுவது மிகவும் அவசியம், நாட்டிற்கு சுதந்திரம் கிடைத்த பிறகு கட்டப்பட்ட அணைகள் எத்தனை என்பதை கணக்கெடுப்பு செய்வதால் தற்போதைய மக்கள் பெருக்கத்திற்கும் விவசாயத்திற்கும் தேவையான நீரின் அளவு மற்றும் அதிகரித்திருக்கும் நீர் தேவையும் புதிய அணைகளில்  மழைநீரை தேக்கி வைக்க வேண்டிய அவசியமும் தெளிவாக தெரிய வரும். மழை நீரை வீணாக்கி விட்டு அடுத்த மாநிலத்திடம் கையேந்துவதை தவிர்க்க புதிய அணைகள் அவசியம். காடுகளில் நீர் தேக்கி வைக்க குளங்களை உருவாக்குதலும் அவசியமானது, இதனால் யானை, மான், கரடி சிறுத்தை போன்ற விலங்குகள் நீரை தேடி அலைந்து மக்கள் வாழும் பகுதிக்குள்  நுழையாமல் தவிர்க்க இத்தகைய முயற்ச்சிகள் மிகவும் அவசியமானது. காடுகள் அழிக்கப்பட்டு வருவதை தடுக்க எடுக்கின்ற நடவடிக்கைள் முற்றிலும் செயல்படுத்தபடுகிறதா என்பதை கண்காணிக்கவேண்டும்.  காட்டு விலங்குகளுக்கு பாதுகாப்பு அளிக்கும் வகையில் அவற்றின் கண்காணிப்பை தீவிரப்படுத்துவதும் அவசியம்.

விலங்குகள் இயற்கையாக வாழ்வதற்கான வசதிகளை அழிப்பவர்களுக்கு தண்டனை அதிகரிக்கப்பட வேண்டும், விலங்குகளும் காடும் மனிதர்களுக்கு மிகவும் அவசியமான இயற்கை கொடுத்த விலைமதிப்பற்ற சொத்துக்கள். இப்படி எத்தனை அவசியங்கள் குவிந்து கிடக்கிறது? இதை பற்றிய உணர்வின்றி அரசு பணிதானே வேலையை ஒழுங்காக செய்தாலும் இல்லை என்றாலும் மாதமானால் சம்பளம் கையில் வந்து சேரும் என்ற எண்ணத்தில் வேலை செய்கின்ற அரசு பணியாளர்களை உடனே பணியை விட்டு நீக்க வேண்டும். வாங்கும் சம்பளத்திற்கு உண்மையாய் தனது பணியை செய்கின்ற அரசு பணியாட்கள் இந்திய நாட்டில் மிகவும் குறைவு, அப்படிப்பட்ட மாற்றங்களால் மட்டுமே நாடு சுபீட்சம் காண முடியும்.






10/18/2013

திரு(ந்த)த்தப்பட வேண்டியவர்கள்


எங்கு பார்த்தாலும் காதலர்களை பற்றிய விதவிதமான செய்திகள் தினமும் நம்மை வந்தடைகிறது. ஊடகங்களின் பெருக்கமும் இதற்க்கு முக்கிய காரணம். டெல்லி மாணவி கொடூர கொலையை பற்றி உலகமே அறிந்து வியந்ததற்க்கும் கூட ஊடகங்கள் மட்டுமே முக்கிய காரணம். அவ்விதத்தில் காதலர்களை பற்றியும் காதலை பற்றியும் ஓயாமல் செய்திகள் கிடைக்கப்பெருவதும் இவ்வூடகத்தின் செயல்பாடுதான். காதல் காலத்திற்கேற்ப தனது அடிப்படை கொள்கைகளையும் மாற்றிக்கொண்டு வருகிறது என்பதற்கு தற்காலத்தில் "காதல்" என்று கூறப்படுகின்ற எதோ ஒரு வித உணர்வு சான்று. ஒட்டு மொத்தமாக காதலின் அடிப்படைகள் காலத்தால் மாற்றப்பட்டு விட்டாலும் சமுதாயத்தில் "நல்லொழுக்கம்" என்கின்ற பெயரில் நடத்தப்படும் ஆக்ரோஷங்கள் காலத்திற்க்கேற்ப அதன் வீரியத்தை அதிகரித்து கொண்டு வருகின்ற காரணத்தால் இரண்டு வித முரண்பாடுகளுக்கும் இடையே போர் முனை தாக்குதல்கள் சீறி பாய்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்த போரில் அழிக்கப்படுகின்ற எண்ணற்ற உயிர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக உயர்ந்து வருவதும் அதில் ஒரு சில சம்பவங்கள் மட்டுமே செய்திதாள்களில் இடம் பிடிக்கின்றன என்கின்ற வேதனையான மிகவும் கசப்பான 20 நூற்றாண்டில் அறிவியலின் முன்னேற்றத்தில் வாழும் ஈன மனிதர்களாகிய நாம் கண்டும் கேட்டும் அதற்க்கு சிறு வருத்தம் கொண்டோமானால் கூட போதும் நாமும் மனிதர்கள்தான் என்பதை நிரூபிப்பதற்கு.

கள்ளகாதலர்கள் அதிகரிக்க காரணம் என்ன, வயிற்றிற்கு உணவு கிடைக்கவில்லை என்றாலும் உணர்வுகளுக்கு தீனி போட்டு ஆகவேண்டிய அற்ப நிலை இயற்க்கை கொடுத்த செல்வம் (சாபம்) அல்லவா? தாலி கட்டிய கணவன் தினமும் குடித்துவிட்டு வயிற்றிக்கு சோறு போடவில்லை என்றால் ஏதேனும் கூலி வேலை செய்து வாயிற்று பசியை போக்கிக்கொள்ள வழியுண்டு உணர்வுகள் கணவனுக்காக மட்டுமே காத்திருக்க வேண்டும் என்பது இயற்க்கை எழுதாத விதி (இயற்க்கைக்கு மாறான விதி). கண்ணதாசனின் பாடல் வரிகளில் இவ்வாறு கேட்டிருக்கிறோம் "கணவனின் துணையோடு தானே காமனை வென்றாக வேண்டும்" என்று. காமனை மட்டுமல்ல காமுகர்களை வெல்வதற்கும் கணவனின் துணை வேண்டும் அல்லவா. பத்தினி பெண்களாக வாழ எவருக்காவது கசக்குமா? தாலி கட்டிய ஒரே காரணத்திற்க்காக பத்தினிகளாய் வாழும் பெண்களும் உண்டு. அவ்வாறு வாழுகின்ற பெண்களின் மனநிலை சீராக இருக்கிறதா என்பதை அறிவோமா? "அதைபற்றியெல்லாம் அவசியமில்லை பெண் என்பவள் எக்காரணத்தை கொண்டும் தாலி கட்டிய கணவனை தவிர வேறு ஒருவரிடம் உடல் உறவு வைத்துக்கொள்ள கூடாது" என்று வற்ப்புதுத்தும் சமுதாயம் அவ்வாறு பாதிப்பிற்கு உள்ளாகும் பெண்ணின் கணவனை சீர்திருத்தும் நடவடிக்கை ஏதேனும் எடுக்கிறதா?

தாயின் கடமை பெண் பூப்பபடைவதற்க்கு முன்பே , அவள் எவ்வாறு ஆண்களிடம் பழக வேண்டும் என்பதை குறிப்பாக அவளிடம் எடுத்து கூறுவது அவசியம், திருமணம் என்கின்ற புதிய பந்தத்தில் இணைக்கப்படுவதற்கு முன்பும் பெண்ணின் முழு சம்மதம் பெற்று திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும். பெரியவர்கள் பார்த்து செய்து வைக்கும் கட்டாய திருமணங்கள் அவர்களது வாழ்க்கையை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதை சிறிதும் கருத்தில் கொள்ளாமல் அவசர முடிவுகள் எடுக்கின்ற பலரது வாழ்க்கை விவாகரத்தை நோக்கியே பயணிக்கிறது. விவாகரத்து பெற்றுக்கொண்ட ஆணிற்க்கோ பெண்ணுக்கோ அடுத்த நிலை என்ன...ஒரு ஆணின் மனநிலை என்பது பெண்ணின் மனநிலைக்கு முற்றிலும் எதிரானது. திருமண வாழ்க்கையில் சிக்கல்கள் ஏற்ப்படுகின்ற நிலையில் அதை எதிர்கொள்வதில் பெண் ஆண் இருவருக்கும் வெவ்வேறான சிக்கல்கள் காத்து கிடக்கிறது. அதை எதிர்கொள்வதில் ஆணைவிட பெண்ணிற்கே குழப்பங்களும் சிக்கல்களும் அதிகம். அதற்க்கு மிகவும் முக்கிய காரணம் சமுதாயத்தின் எழுதப்படாத பல சட்டங்கள்.

திருத்தப்பட வேண்டியவர்கள் கள்ள காதலர்களா, ஏனைய (கள்ளமற்ற) காதலர்களா அல்லது சமுதாய முரண்பாடுகளா, வெற்று கவுரவமா. இவற்றையெல்லாம் மிஞ்சி நிற்கும் எழுதப்படாத சமுதாய சட்டங்களா காதலர்கள் மீதும் கள்ள காதலர்கள் மீதும் மொத்த பழியையும் சுமத்தி விட்டு தாங்கள் மட்டுமே உத்தமர்கள் என்று கும்பலோடு கோவிந்தா போடும் பச்சோந்திகளான "மகா" மேன்மை தாங்கிய மனிதர்களா என்பதை காலம் வெகுவிரைவில் நிச்சயம் நிர்ணயம் செய்யும்.


9/05/2013

என் ஆசிரிய பெருமக்கள் !!




ஆசிரியர் தினம் என்றால் உடனே நினைவிற்கு வருவது அவரவர் பள்ளிகூட ஆசிரியர்களும் கல்லூரி ஆசிரியர்களும் மட்டுமே, மறைந்த சர்வபள்ளி திரு ராதாகிருஷ்ணன் பிறந்ததினம் என்பது பலருக்கு தெரிவது கூட இல்லை அவரும் ஒரு சிறந்த ஆசிரியர். ஆசிரியர்கள் அல்லது ஆசான் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு பழைய காலத்தில் வாழ்ந்த பலர் இதற்க்கு முழுதகுதி படைத்தவராக இருந்தனர் என்பது யாவரும் அறிந்த உண்மை. அவ்வாறு ஆசிரிய கடலினுள் முத்துக்களாக வாழ்ந்து அதை குறித்து பிறர் அறியவேண்டும் என்ற எண்ணமின்றி வாழ்ந்து மறைந்த ஒட்டு மொத்த ஆசிரியரையும் நினைவுகூறுதல் என்பது திரு ராதாகிருஷ்ணன் அவர்களின் அறிய பண்புகளில் ஒன்று. கல்விக்கண் திறக்க உதவும் ஆசிரியரை கடவுள் என்று வணங்கிய காலங்கள் உண்டு. அவாறான காலங்கள் இருந்தது என்று நினைவுறுத்தும் வகையில், தனது மேன்மையை இன்னும் இழக்காமல் தக்க வைத்திருக்க மட்டுமே இன்று ஆசிரியர் தினம் அனுசரிக்கப்படுவதாக உணருகிறேன். "எப்படி இருந்த நீ இப்படி ஆயிட்டே" என்று வேதனை குரலாகவும் ஆசிரியர் தினம் இன்றைக்கு வழக்கத்தில் அல்லது புழக்கத்தில் பேசப்படுகிறது.


எனது முதல் ஆசிரியர் என் தாய் அவர்தான் எனக்கு தமிழ் எழுத படிக்க கற்று கொடுத்தார். பாலூட்டிய போதெல்லாம் தேன் தமிழால் கதைகள் பல கற்று கொடுத்தார். பிற்காலத்தில் தமிழில் செய்யுள் முதல் வினாவிடை வரை ஒப்பிப்பதற்கும் பிழையின்றி பேச எழுத கற்றுதந்தார், கணக்கு பாடத்தை விளங்கும் வகையில் பொறுமையாய் பல முறை சொல்லித்தருவார், வரலாறு புவியியல் பாடங்களை எழுதி முடிக்க இயலாத போதெல்லாம் அயராமல் எழுதிதருவார், ஆங்கிலத்திற்கு முதல் ஆசான் என் தந்தை, எழுத்து கூட்டி படிப்பதற்கும் ஏனைய ஏற்ற இறக்கங்களை அருமையாய் எடுத்து சொல்வார். அவர் எனது கை பிடித்து வீதியிலே செல்லும்போது தென்படுகின்ற ஆங்கில வாசகங்களை எல்லாம் படித்து சொல்வேன், அதை கண்டு அவருக்கு அளவில்லா மகிழ்ச்சி எழும். ஆகையால் என் முதல் ஆசான் என் பெற்றோருக்கு ஆயுள் உள்ளவரை நன்றி. அதன் பிறகு எஸ்.எஸ்.எல்.சி. என்று கூறப்படும் பழைய பள்ளியிறுதி ஆண்டில் வேணுகோபால் என்ற தமிழாசிரியர், அவர் தமிழை கையாண்ட விதம், மாணவர்களுக்கு சொல்லி கொடுக்கின்ற நேர்த்தி தமிழ் என் நெஞ்சினிலே நீங்கா இடம் பிடிக்க முக்கிய காரணகர்த்தா, அவரை என் சிரம் தாழ்த்தி என்றும் வணங்குகின்றேன்.


ஆசிரியர்கள் என்றாலே பிரம்பையும் கண்டிப்பின் உச்சத்தையும் உடையவர்கள் என்ற அடிப்படை எண்ணத்தை சிதைக்க செய்த என் பள்ளி தலைமை ஆசிரியர் திரு சி. சுப்பிரமணியம் அவர்களுக்கு நான் நன்றி கடன் பட்டவள். நான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி என்கின்ற பள்ளியிறுதி ஆண்டில் படித்துகொண்டிருந்தேன், அவ்வாண்டு பள்ளியிறுதி தேர்வு எழுதுவதற்கு ரூபாய் 17 கட்டணம் செலுத்த வேண்டும் என்று மாணவர்களிடம் கூறப்பட்டது. ரூபாய் 17 என்பது எங்களுக்கு அப்போது பெரிய தொகை, அத்தனை கொடிய வறுமை. என் பெற்றோரிடம் தெரிவித்தேன், குறிப்பிட்ட தேதி இறுதிநாள் என்று கூறப்பட்டது, எங்களிடம் பணம் என்பது காண கிடைக்காத ஒன்றாக இருந்தது. அடுத்த நாள் காலை பள்ளியில் தினமும் நடைபெறுகின்ற காலை வணக்கத்துடன் துவங்கியது, அதன் இறுதியில் எங்கள் தலைமை ஆசிரியர் ஒலிபெருக்கியில் 5000 மாணவ மாணவியர் நிறைந்திருந்த வளாகத்தில் அறிவிப்பு ஒன்றை படித்தார் அதில் அவர் குறிப்பிட்ட செய்தி லைன்'ஸ் கிளாப் வருடம் தோறும் வசதியற்ற மாணவ மாணவியர் இருவருக்கு பரீட்சை எழுத உதவித்தொகை ரூபாய் 17 வழங்கி வருவதாகவும் இம்முறை அவ்வுதவித்தொகை தனது பள்ளிக்கு கிடைத்துள்ளது என்று கூறினார் , அதை தொடர்ந்து ஒரு மாணவனின் பெயரும் மாணவியர் பெயரில் எனது பெயரையும் வாசித்துவிட்டு முதல் முறையாக அவ்வருடம் அந்த பள்ளிக்கு இவ்வித சலுகை கிடைக்க தான் எடுத்த முயற்சிகளை பற்றி கூறினார் முயன்று கிடைத்தது என்பதால் பரீட்சையில் வெற்றி பெறுமாறு வாழ்த்தினார்.


அத்துடன் நின்றுவிடாமல் தினமும் மாலையில் ஒருமணி நேரம் (பள்ளி நேரத்திற்கு பின்னர்) ஆங்கில பாடத்தில் குறிப்பாக இரண்டாம் தாள் என்கின்ற ஆங்கில இலக்கண பாடத்தில் அதுவரையில் தொடர்ந்து குறைவாக மதிப்பெண்கள் வாங்கிய மாணவ மாணவியரை அமர்த்தி அருமையாய் ஆங்கில இலக்கணம் சொல்லி கொடுத்தார். அதுவரையில் வகுப்பில் கடைசி தரத்தில் இருந்த மாணவியர் அனைவரும் அவ்வாண்டு இறுதி தேர்வில் வெற்றி அடைய முழுதும் உதவினார். அப்படிப்பட்ட ஆசிரியர்களும் இதே பூமியில்தான் வாழ்ந்தனர் என்பதை சொல்லாமல் இருந்தால் அதுவே எனக்கு சாபமும் பாவமுமாக இருந்துவிடும் என்பதை கருத்தில் கொண்டு இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்.






9/02/2013

மறதி மட்டும் இல்லையென்றால் ?




வருமானம் என்பது மனிதனுக்கு அடிப்படை தேவை என்றாகிவிட்டது வருமானமின்றி மனிதனால் வாழ இயலாது, "வறு"மை நீக்கப்படுவதற்கு "மான"த்தை தக்கவைத்து கொள்வதற்கு தேவையானது "வருமானம்". அதனால் தான் இதற்க்கு பெயர் வருமானம் என்றாகியதோ? அதாவது வறுமை+மானம் = வருமானம். இதனை "வரும்படி" என்று கூறுவதும் உண்டு, அக்காலத்தில் நிலத்தை உழுது பயிரிட்டு அதைகொண்டு வாழ்க்கை நடத்தினர், பணம் என்பது இல்லாதிருந்த காலத்தில் நெல் அல்லது அரிசி போன்ற தானியங்களை அளந்து வேலையாட்களுக்கு கூலியாக கொடுப்பது வழக்கமாக இருந்தது, கிலோ, லிட்டர் என்பது பிற்காலத்தில் ஏற்ப்பட்ட அளவு முறைகள் முற்கால வழக்கப்படி ஒரு படி இரண்டு படி என்று படி கணக்கு புழக்கத்தில் இருந்தது. அதனால் அத்தகைய முறையில் தனக்கு கிடைக்கின்ற தானியத்தை வருகின்ற+படி= வரும்படி என்று கூறினர். காலத்திற்கேற்ப சொற்களின் புழக்கமும் அதற்கொப்ப இருந்தது. உழைத்து சம்பாதிக்கின்ற "வருமானம்" அல்லது "வரும்படி" உள்ள ஒருவருக்கே திருமணம் செய்ய இயலும், பிறக்கின்ற குழந்தைகளையும் மனைவியையும் பராமரிக்க வருமானம் என்பது அவசியமாகிறது. அவ்வாறு வறுமை என்னும் பிணியும் மானம் என்கின்ற தன்மானமும் ஒருவரது உழைப்பின் ஊதியத்தால் நிர்வகிக்கப்படுவதே குடும்பம். அத்தகைய வருமானத்தின் பெரும் பகுதியை தினமும் மது அருந்த செல்விட்டு அவ்வாறு வீதியில் செல்லும்போது காண்போரிடம் "தன் மான" த்தை விட்டு, தான் தனது மானத்தை இழந்து விடுவதால் மனைவி மக்களை வறுமை என்னும் பாழும் கிணற்றினுள் தள்ளப்பட்டு தன்மானமிழந்து அல்லலுறுகின்ற மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து கொண்டிருப்பது இன்றைய மிகப்பெரிய கொடுமைகளுள் ஒன்று என்றால் அது மிகையாகாது.

கல்விக்கண் திறக்க உதவி செய்யும் பள்ளிகூடங்கள் பாழாகி புனரமைக்க ஆளின்றி பல கிராமங்களில் வீணே செயலற்று கிடக்கின்றது. படித்தவர்கள் பலர் சீரும் சிறப்புமாய் பவனி வருவதை காணும் பாமரன் தனது வாரிசுகளும் அவ்வாறே பல நிறத்து வண்டியில் அமர்ந்து கொண்டு கைபேசியில் ஆங்கிலம் பேசி கைநிறைய சம்பாதித்து (தற்போது "சம்பாதி"ப்பது என்றாகி விட்டது) மேலை நாடுகள் சென்று அங்கேயும் கை நிறைய சம்பாதித்து பகட்டாக வாழ வேண்டும் என்ற கனவில் இராப்பகலாய் கண் விழித்து வேலை பார்த்து அதிக பணம் செலுத்தினால்தான் பிள்ளை எளிதில் ஆங்கிலம் பேசும் என்ற அடங்கா அவாவில் தன் சக்திக்கு மிஞ்சிய பள்ளிகளில் சேர்த்து படிக்க வைத்து பட்டம் வாங்க அதை விட இன்னும் அதிக பணம் ("கடனோ" கிரடிட் கார்டோ) செலவழித்து படிக்க வைத்து நல்லதொரு வேலை கிடைத்த பின் (அவன் அல்லது அவள்) அவர்களுக்கேற்ற பெண்ணை அல்லது ஆணை தேடிபிடித்து திருமணம் செய்வித்து பெண் வீட்டார்  சீதனமாய் கொடுத்த காரோ மாதம் வட்டியுடன் செலுத்தி வாங்கிய காரிலோ  உட்கார்ந்து பிள்ளைகள் உலாவருகின்ற காட்சியை காணுகின்ற பெற்றவர்கள் சாகும் முன்பே சொர்கத்தை பூமியிலே காணுகின்ற சந்தோசம் அடைத்து விட்டோம் என்றிருந்த சமயத்தில் இன்னொரு கனவும் நிஜமாகும் வகையில் பிள்ளைகள் வெளிநாட்டிற்கு சென்று இன்னும் அதிக சம்பாதனை வசதிகளுடன் வாழும் வாய்ப்பு கிடைத்து விட வாழ்க்கை என்பது இப்படியல்லவா இருக்க வேண்டும் என்று அடுத்த பாமர கூடமொன்று அதே வழியை ஏக்கம் கொண்டு பின் தொடரும். இது ஒரு தொடர் கதை.

இரவென்றும் பகலென்றும் பாராமல் உழைத்தவர் தன் நலனில் சிறிதும் கவலையின்றி சரியான உணவு உண்ணவும் உறங்கவும் பலவருடம் மறந்து விட்ட பாமர மக்கள் கூட்டம் நீரிழிவு, இரத்த கொதிப்பு என்று நவீன மருத்துவம் கூறும் அத்தனையும் உடலை குத்தகை எடுத்து வந்து சேர்ந்து, சிலருக்கோ நரம்பு வியாதியினால் மறதி நோயும், வித வித நோயெல்லாம் படையெடுத்து ஒவ்வொரு பரிசாக இறுதி யாத்திரைக்கு அவரை வெகு விரைவில் தயாராக்கும். இந்நிலையில் அதுவரையில் யாருக்காக உழைத்தாரோ அவரைக் காண மனம் எங்கும், "அவரை கடைசியாக ஒருமுறையாவது கண்டுவிட்ட பின்னர் என்னுயிர் போனால் நிம்மதி" என்று உள்மனம் கிடந்து தவிக்கும், துடிக்கும், வெளிநாட்டில் வேலை என்றால் மாதமொருமுறை பெற்றோரை வந்து பார்த்துவிட்டு போக இயலுமா, எப்படியோ உடல் நலக்குறைவு பற்றி செய்தி அறிந்தாலும் மருமகனோ மருமகளோ "நீங்கள் சென்று பார்த்தால் மட்டும் போற உயிர் தாமதமாக போகப்போகிறதா என்ன" என்ற கேள்விகளுக்கு பதிலாக  "என்னை படிக்க வைக்க எவ்வளவு கஷ்ட பட்டார்கள் என்று உனக்கு தெரியுமா" என்று கூறிவிட எத்தனை பேருக்கு "தன்மானம்" தடுக்கிறது என்பது எனக்கு தெரியாது, அப்படி தான் பதில் சொன்னால் தங்களுடைய கஷ்ட காலங்களை பற்றி சொல்லியாக வேண்டுமே என்கின்ற குற்ற உணர்வு எத்தனை பேருக்கு உள்ளது என்பது எனக்கு தெரியாது. ஒன்று மட்டும் எனக்கு தெரியும், பெற்றோர் தங்களது எதிர்காலமே பிள்ளைகள் என்று நம்பினார்கள் அதற்காக தங்களது "வருமான"த்தையே முதலீடாக செலுத்தினார்கள். இப்போது அடுத்த தலைமுறை தற்போது  "தன்மானம்" அல்லது "வருமானம்" இரண்டில் எதை பிரதானமாக தங்கள் வாழ்க்கையில் முன்வைத்து செயல்பட போகிறது. பார்க்கலாம்.

"சம்+பாதியம்"  சம் என்றால் சம்சாரம் அல்லது சம்(திங்), சம் என்பதை ஆங்கிலத்தில் sum- money என்ற பொருளும் உண்டு, thing அல்லது think, திங் என்றால் நாம் அறிந்தபடி எல்லாவித பொருட்களை அல்லது உடைமைகளை அவ்வாறு ஆங்கிலத்தில் கூறுவார், தங்கள் சம்சாரத்திற்கு தேவையான பொருட்களை (உடைமைகளை) வாங்குவதற்கு ஈட்டுகின்ற பணம் என்ற பொருளாகிறது. இதில் "திங்க்" எப்படி வேண்டுமானாலும் பொருள் கொள்ளலாம். சிலர் தங்கள் பணத்தை வைத்து அல்லது ஈட்டுவதற்கு பலவித யோசனைகளை கையாள்கின்றனர் அதனால் "திங்க்" என்பதற்கும் இங்கே அவசியம் உள்ளது. அதே "திங்க்" மூளைதிறனை செயல்படுத்தவும் செயலை தவிர்த்து உறக்கம் கொள்ளவும் "சம்" இல் "பாதி"யும் செலவழித்து, சிலர் தங்களது "ஊதி"யம் என்பதே "ஊத்தி" கொள்ள மற்றும் "ஊதி" (புகைத்து) தள்ளுவதற்கு என்றும் நம்புகின்றனர். இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றை பற்றிக்கொண்டு தங்கள் சுய நினைவை இழந்து மிக சிறந்த "குடிமகனாக" வாழும் வாழ்க்கை மட்டுமே நிரந்தர நிஜமாகிறது.

இதில் இருதரப்பினரும் தங்களது சுய நினைவை இழக்க நேருவதுதான் கொடுமை, அல்லும் பகலும் அயராமல் உழைத்து தன் மக்களை உயர்த்தி பார்க்க நினைத்தவரும் நோயால் மறதிக்குள் உறைந்து போனார், அவ்வாறு உயர்ந்த நிலைக்கு வந்தவர் பின்னர் தன் சுய நினைவை இழந்து கிடக்க மதுவே கதியென்று நம்புகின்றார். "மறதி" என்பது மனிதனுக்கு தேவைப்படுகின்ற சமயங்களும் உண்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட வயதில் மறதியை குறைப்பதற்கு  மருத்துவரின் ஆலோசனை பெற்று நினைவில் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டியவை மிகுந்திருந்தது. தான் அல்லது தனது பெற்றோர் நினைத்த இடத்தை வந்து அடைந்த பின்னர் அல்லது (சிலர்) அடைய இயலாமல் போன பின்னர் மறதியின் அவசியம் வந்துவிடுகிறது. இந்த "மறதி" என்ற ஒன்று மட்டும் இல்லாதிருந்தால் மனிதன் என்னவாகி இருப்பான்? தெரியவில்லை.





9/01/2013

எப்போது விடிய போகுது



வன்முறை சம்பவங்கள்:

பெண்களுக்கு எதிரான சம்பவங்கள் நடைபெற்ற செய்திகள் வெளியாகியவுடன் ஊடகங்களில் அடுத்ததாக விவாதத்தில் முன் வைக்கப்படுகின்ற காரணங்களில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்று விளங்குவது உடை பற்றிய விமர்சனங்கள். உடை பற்றி பேசுகின்ற எவரும் அல்லது எந்த அரசியல் கட்சியினரும் மது விற்ப்பனையை பற்றியோ அதை அருந்திவிட்டு மனைவிகளிடமும் மற்றவர்களிடமும் வீணே வம்பிழுக்கின்ற இளைஞன் முதல் கிழவன் பற்றியோ பேசுவதே கிடையாது. பெண்கள் அணிகின்ற ஆடை என்பது அடுத்தவரின் கண்களுக்கு வசீகரமாக இருக்க கூடாது என்று கூறுகின்ற சமுதாயத்தில் கங்கை யமுனை காவிரி வைகை என்று நாட்டில் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்ற முக்கிய நதிகளைப்போல பெண்கள் இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணித்தான் அவ்வாறு பெயர் வைத்தார்களோ என்னவோ தெரியவில்லை. போதாதற்கு கடவுள் கூட பெண் "ஷக்தி", "துர்கா", போன்றவற்றை வணங்கும் மக்கள் நிரம்பிய இந்திய சமுதாயத்தில் பெண்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு மறுக்கப்படுகின்ற நிலையினை பார்த்தால் பெண் என்பவள் பலவித கட்டுபாடுகளுடன் அதனால் ஏற்ப்படுகின்ற அவலங்களை பொறுத்துக்கொண்டு அடிமைகளாக, வேலைகாரியாக வாழ்க்கை நடத்துவதற்கு மட்டுமே பிறந்தவர்கள் என்று எழுதாத சட்டம் இன்றுவரையில் நாடு முழுவதும் அரங்கேறி வருகிறது.



"ரக்க்ஷா பந்தன்":

தாய் நாடு, தாய் மொழி என்று கூப்பாடு போடுகின்ற கூட்டம் நிறைந்திருக்கின்ற இந்திய தேசத்தில், "அமாரா தேஷ்" என்று மார் தட்டிக்கொண்டு வீதியில் போகின்ற ஆண்களின் கைகளில் "ராக்கி" அணிவித்து தங்கள் கற்ப்பை காக்க சகோதர பாசத்துடன் கோரிக்கை வைப்பது என்னும் "ரக்க்ஷா பந்தன்" என்று நாடு முழுவதும் கொண்டாடுகின்ற பாரம்பரிய பழக்கம் கொண்டுள்ளனர். இவ்வாறு கொண்டாடுவதற்கு அடிப்படை காரணம் பெண்களின் கற்புக்கு ஆண்கள் காவலர்கள் என்பதை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே வலியுறுத்தியுள்ளனர் என்றால் பெண்களும் ஆண்களும் சகோதர உறவுடன் மட்டுமே இருக்கவேண்டும் என்பதற்காக, ஆனால் இன்றைக்கு "ராக்கி" அணிவதற்கு காரணம் என்னவென்பதை அறிந்துதான் அவ்வாறு கட்டப்படுகிறதா என்பதே கேள்விதான். பெண்களின் உடை என்பது அவரவரின் விருப்பம் என்றாலும் உடலின் அளவுகளை காண்போர் கவரும் வகையில் அணிந்து பொது இடங்களில் நடமாடுகின்ற அதிகபட்ச மக்கள் மும்பை மற்றும் பெங்களுரு, டெல்லி போன்ற நகர் புறங்களில் பெரும்பாலும் இளவயது பெண்கள் அரைகுறை ஆடை அணிவதாக தெரிகிறது. அத்துடன் ஒப்பிட்டு பார்க்கும்போது சென்னையை பிறப்பிடமாக கொண்ட இளம் பெண்கள் அணிகின்ற ஆடை விமரிசிக்கின்ற வகையிலோ அல்லது ஆண்களை கவருகின்ற வகையிலோ இல்லை என்பது உறுதி.



நீதித்துறைதுறை:

வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளாகின்ற பெண்கள் எவரும் அரைகுறை ஆடையுடன் பொது இடங்களில் நடமாடியவர்கள் இல்லை என்று சமுதாய ஆர்வலர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஊடகங்களில் கூறி வந்தாலும் இத்தகைய காரணம் ஒன்றை மட்டுமே பெண்கள் மீது குற்றசாட்டாக வைக்கப்பட்டு எப்போதும் அதை பற்றி மட்டுமே விவாதம் நடந்து வருகிறது. பிடிபட்ட ஆண்களை சட்டம் எவ்வாறு தண்டிக்கிறது என்பதை பற்றி யாரும் பேசுவதோ அல்லது அதற்க்கு காரணமான மது மற்றும் ஆங்காங்கே சுற்றிக்கொண்டிருக்கின்ற ஊர் பெயர் தெரியாத கும்பல்களை பற்றியோ எவரும் பேசுவதே இல்லை. தவறு செய்கின்ற சோம்பேறிகளையும் அவ்வாறாக பாதிக்கப்பட்டவர் கொடுக்கின்ற முதல் தகவல் அறிக்கையின் மீதான விசாரணை மற்றும் பெண்ணின் தரப்பை எவ்வித பாகுபாடுமின்றி விரைவாக விசாரித்து சட்டத்தின் முன்நிறுத்த வேண்டும், இதுபோன்று நீதிமன்றத்திற்கு வருகின்ற வழக்கை பெண்ணின் தரப்பில் உண்மை இருப்பதாக அறிந்த பின்னரும் வழக்கறிஞர் ஒருவரும் அவ்வழக்கை வாதிட ஏற்க்ககூடாது, இத்தகைய ஒருமித்த உறுதிகொண்டு நேர்மையுடனும் நீதியுடனும் ஒன்றுபட்டு ஒடுக்கினால் மட்டுமே பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் குறையும் வாய்ப்பு உண்டு.


அபராதத்தொகையை செலுத்திவிட்டு ஓரிரு மாதம் காவலில் வைக்கப்பட்ட பின்னர் விடுதலையாகி வெளியே வருகின்றவர்கள் மீண்டும் இன்னும் மோசமான சமூக சீர்கேடுகளுக்கு துணை போகாமல் திருந்தி வாழுகின்றவர்களின் குற்றவாளிகளின் எண்ணிக்கை எத்தனை என்று ஏதேனும் புள்ளிவிவரங்கள் உள்ளதா. அப்படி இருந்தால் அவர்களை கொண்டு சிறையினுள் பயிற்சி வகுப்புகள்ஏதேனும் நடத்துகின்றார்களா அல்லது வெளியேறுகின்ற குற்றவாளிகளுக்கு காவலில் இருந்தபோது மனநல ஆலோசனைகள் வழங்கப்பட்ட பின்னர் வெளியே வருகின்றனரா? மாறாக அவர்களுடன் பழகுகின்ற பழம் பெரும் குற்றவாளிகளின் ஆலோசனைகள், பீடி, கஞ்சா போன்ற "நல்லவை" மட்டுமே கிடைத் தால் சமூகத்தில் எங்கு பார்த்தாலும் கொலை கொள்ளை பாலியல் வன்கொடுமை என்று நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வராமல் வேத உபதேசம் பெருகுமா என்ன?
மகாத்மா காந்தி கண்ட இந்திய தேசம் என்றைக்கு உருவாகப்போகிறது என்பதை தேசத்தை உருவாக்க நினைக்கும் மக்களும் மற்றும் சட்டம் ஒழுங்கு துறையை சார்ந்தவர்கள் ஒத்துழைத்தால் மட்டுமே சாத்தியம். இந்த அவலநிலை தொடர்கதையானால் நீதித்துறை தனது அதிகாரத்தை இழந்து கிடப்பதாகவே அர்த்தம், நீதித்துறை அதிகாரம் இழந்தால் இந்தியா குடியரசு நாடு என்று சொல்லிக்கொள்ள இயலுமா. 



8/23/2013

தலைமுறை இடைவெளி



ஒருகாலத்தில் திருமணம் என்பது இரு மனங்களின் சங்கமம் என்று சொன்னார்கள், பிறகு கொஞ்சம் சுயநலத்துடன் இரு குடும்பங்களின் இணைப்பு என்றார்கள். இதற்க்கு கால மாற்றம் காரணமா அல்லது மனிதர்களின்  சுயநலம், பெருமை, பிடிவாதம் போன்ற அரக்க சிந்தனைகள் வேரூன்றி விட்டதன் விளைவா. குழந்தைகள் பெற்றோர் மூலம் பிறந்து விட்டதால் மட்டுமே பெற்றோருக்கு உரியவர்கள் கிடையாது என்கின்ற புதிய தத்துவம் இன்றைக்கு பரவலாக சொல்லப்படுகிறது. அடிக்கடி எனக்கு ஒரு சந்தேகம் ஏற்ப்படுகிறது, மனிதர்கள் மீண்டும் ஆதிகால மனிதனாக பின்னோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறார்களா அல்லது சமுதாயத்தில் இனி வரப்போகின்ற புரட்சிகளுக்கு வித்திட்டு உரம் சேர்க்கப்படுகிறதா என்று, ஏனென்றால் எந்த சமுதாயத்தில் கட்டுபாடுகள் அதிகரிக்கிறதோ அங்கெல்லாம் புரட்சியாளர்கள் உருவாக்கப்படுகின்றனர் என்பது வரலாறு கூறும் உண்மை. மீருதல்களினால் அத்தகைய சமுதாயம் ஒருபுறம் வீணாகிகொண்டிருக்கின்ற தகவல்களும் உண்டு.

திருமணம் என்பதை அல்லது ஒரு ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து வாழ்க்கை நடத்த பல்வேறு தடைகள் வெவ்வேறு உரு கொண்டு தாக்குதலை ஏற்ப்படுத்துகின்ற நிலையில், அந்த தாக்குதல்களை எதிர்க்கும் மனிதகூட்டம் [எதிர்ப்பவர்கள்] உருவாக்கப்படுகிறது என்பதும் மனதில் கொள்ள வேண்டிய உண்மை. அவ்வாறு ஆங்காங்கே உருவாகின்ற மனிதர்கள் ஒன்று கூடி திருப்பி எதிர்ப்பு குரல் கொடுக்க முன்வரக் கூடும், அதற்க்கு எத்தனை ஆண்டு காலம் வேண்டும் என்பது அந்தந்த சமுதாய சிந்தனையாளர்களின் எண்ணிக்கையும் விவேகமும் தீர்மானிக்கிறது. வீட்டில் காவலுக்கு வளர்க்கின்ற நாயை கயிற்றால் கட்டி ஆட்களின் போக்குவரத்தை காண இயலாதவாறு கூண்டில் அடைத்து வைத்து தேவைப்படுகின்ற சமயங்களில் மட்டும் கூண்டிலிருந்து வெளியே விட்டால் அந்த நாய் சந்தேகப்படுகின்ற நபர்களை வேட்டையாடுவதும் கூண்டிலிருந்து வெளியேறியவுடன் சுற்றுபுறத்தில் ஓடியாடி தன் சந்தோஷத்தை போக்கிகொள்வதைப்போல கட்டுப்பாடுகள் என்கின்ற கூண்டில் அடைக்கப்படுகின்ற மனிதர்களும் தங்களுக்கு கிடைக்கின்ற வாய்ப்புகளை தவறான முறையில் உபயோகிக்க  முற்படுகிறார்கள் .

பெற்றோரின் கட்டுப்பாடுகளில் உறைந்து போகும் ஆண்களும் பெண்களும் வீட்டை விட்டு வெளியே போகின்ற இடங்களில் வாழ்க்கையை சீரழிக்கும் வழி வகைகளில் சிக்கி விடுவதே பெரும்பாலும் காணமுடிகிறது. மறைத்து வைக்கின்ற எப்பொருள் மீதும் மோகம் அதிகரிக்கும் என்பதை நாம் அறியமாட்டோமா. ஜாதி, மதம், அந்தஸ்த்து, பெற்றோர், உறவினர்கள் என்ற அத்தனை மீதும் வெறுப்பு ஏற்ப்படுவதற்க்கு அடிப்படை காரணம் அவர்களால் போடப்படுகின்ற கட்டளைகளும், கட்டுப்பாடுகளும் மட்டுமே. கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கின்றவர் எவராக இருப்பினும் அதற்க்கு கட்டுப்பட வேண்டிய சூழ்நிலையில் உள்ளவரின் வெறுப்பை, எதிர்ப்பை அதிகரிக்கும் என்பது யாவரும் அறிந்தது.

கட்டுப்பாடுகளில் பல வகைகள் உண்டு, பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் கூறும் காரணம் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் சிறப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக தங்கள் குழந்தைகளிடம் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கின்றனர் என்பர்.  ஆனால் தங்கள் விதிக்கின்ற கட்டுப்பாடுகளை தங்களது பிள்ளைகள் எப்படி, எங்கே மீறுகின்றனர் என்பதை அவர்களால் அறிந்து கொள்ள இயலாது. அவ்வாறு அறிந்து கொண்ட பின்னர் அதைப்பற்றி பிள்ளைகளுடன் எவ்வாறு விவாதிக்கின்றனர் என்பது கேள்வி. ஏனென்றால் தங்களுக்கு பெற்ற பிள்ளைகளிடம் விசாரிக்கும் உரிமை உண்டு என்பதை மனதில் கொண்டு உரிமையுடன் பெற்றோர்கள் விவாதம் செய்வதை குழந்தைகள் எவ்வாறு புரிந்து கொள்கின்றனர் என்பது மிகவும் முக்கியம். தங்களது எதிர்காலத்தை பற்றி முடிவெடுக்கும் உரிமையை பெற்றோர்கள் துஷ்ப்ரயோகம் செய்வதாக பிள்ளைகளும்; அவ்வுரிமை தங்களுடையது என்பதுமாக பெற்றோர்களும் உறவுகள் இன்றைக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக மாறிக்கொண்டு வருகிறது.

இவ்வாறான சவால்களுக்கு காரணமாக முன் வைக்கப்படுகின்ற ஜாதி மதம் அந்தஸ்த்து படிப்பு பொருளாதாரம் என்று இடத்திற்கேற்றார்போல இவற்றின் அடிப்படை மாறுபடுகிறது. இத்தகைய சூழல் பெருகி வருகின்றதால் காதல் நிராகரிக்கப்படுவது போன்ற மாயையான தோற்றம் தெரிகிறது. காதலுக்கு எதிரிகள் எவரும் இல்லை என்று சொல்வது உண்மையாக இருப்பினும் அதற்க்கான காரணங்கள் பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் என்பது புலப்படுகிறது; காதல் எதிரி இல்லை என்றால் பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் ஒருவருக்கொருவர் எதிரிகள் என்பது உண்மை என்றாகும் அல்லவா. இதில் எங்கே குழப்பம் உண்டாகிறது என்பதை ஆராய்ந்தால் உண்மை விளங்கும். கட்டுப்பாடுகள் என்கின்ற பெயரில் பிள்ளைகளின் மீது பெற்றோர்கள் விதிக்கின்ற ஒவ்வொன்றும் விஸ்வரூபமெடுத்து பெற்றோர்கள் மீது அளவு கடந்த வெறுப்பை ஏற்ப்படுத்துகிறது. குழந்தை பருவம் தொடங்கி வயதுவந்த பிள்ளைகளாகும் வரையில் இவை சேமிக்கப்படுகிறது.

திருமணம் வரையில் வெளிபடுத்தாமல் அல்லது காட்டிக்கொள்ளாமல் சர்வ ஜாக்கிரதையாக, ரகசியங்களை வைத்துகொள்வது உண்டு. பலர் காதல், சம்பாத்தியம் என்று ஏற்ப்படுகின்ற சமயத்தில் அதுவரையில் சேமித்த வெறுப்பை வெளிப்படுத்துகின்றனர். இதை சற்றும் எதிர்பாராத சில பெற்றோர் மற்றும் உறவினர் திகைப்பின் உச்சிக்கே சென்றுவிடுகின்ற நிலைமை உண்டாகிறது. இதற்க்கு சிலர் "தலைமுறை இடைவெளி"  GENERATION GAP என்று கூறுகின்றனர். இப்படி பெயர் வைத்தபோதே முந்தய தலைமுறையினரின் கட்டுப்பாடுகளை இளைய தலைமுறையினர் கடைபிடிக்க விரும்புவதில்லை என்பது விளங்குகிறது. சமுதாயத்தில் ஒவ்வொரு காலத்திலும் நடைமுறைகள் மாறுகின்ற போதெல்லாம் இப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகள் பெருகும்.






8/12/2013

எங்கும் எதிலும் சுயநலம்

தற்கொலைகள் கொலைகள் விபத்துக்கள், இவை மூன்றும் மனிதர்களை மத இன மொழி வேறுபாடின்றி அள்ளிக்கொண்டு சென்று விடுகிறது. இவற்றிக்கு காரணம் எதுவாக இருப்பினும் இதற்க்கு பின்னர் அந்நிகழ்வால் எவ்வித பாதிப்பு ஏற்ப்படப்போகிறது என்பதை பற்றிய உணர்வு அல்லது சிந்தனை ஏதுமின்றி மொத்த சுயநலத்துடன் நிகழ்வுகள் அன்றாடம் நடந்தேறுகிறது. குடித்துவிட்டு வீதியில் மயங்கி கிடக்கின்ற நபராகட்டும் கொள்ளை அடிப்பதற்காக கொலை செய்பவராயினும் அனைத்திலும் சுயநலம் மட்டுமே மிகுந்து காணப்படுகிறது. காதலிப்பவர்கள் காதல் தோல்வி காரணத்தை சொல்லி தற்கொலை செய்கின்ற போதும் அமிலத்தை பெண்கள் முகத்தில் வீசி அடுத்த நபரை சேதப்படுத்துவதிலும் சுயநலம் மட்டுமே அடிப்படையாக உள்ளது. சகிப்புத்தன்மை, பொறுமை என்றால் என்னவென்று இவர்களுக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஒரு உயிரை உண்டாக்க இயலாத தன்னால் எப்படி ஒரு உயிரை அழிக்க முடியும் என்று சிந்திப்பதில்லை. ஒரு உயிரை மீண்டும் உருவாக்கும் யோகியதை மனிதர்களுக்கு உண்டா ?இல்லை என்றால் அதை அழிக்கும் உயிரிமையும் மனிதனுக்கு கிடையாது. எப்படி பிறந்ததோ அப்படியே இறக்கவும் போகிறது.

அரசியல், காதல், வியாபாரம், வேலை, சாதி, மதம், படிப்பு, என்று எங்கும் எதிலும் சுயநலம் மலிந்து கிடக்கிறது. மனிதனால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பணம் இன்றைக்கு உயிரினும் மேலானதாக கருதப்படுகிறது. மனிதனால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட வாகனங்கள் மனிதனுக்கு ஒருபுறம் உதவிகரமாக இருக்கின்ற அதே சமயத்தில் உயிரை பறிக்கின்ற காரணிகளாக உள்ளது. மனிதனால் கண்டு பிடிக்கப்படுகின்ற அனைத்தும் மனிதனின் அழிவிற்கும் உடைந்தையான உபகரணங்களாகி வருகின்றன. அறிவியல் ஒருபுறம் வளர்ச்சி அடைந்து அதன் பலன் வியப்பை அளித்தாலும் மற்றொரு புறம் அதன் பலன் மனிதர்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கின்றதாகவும் உள்ளது. பலன் மிகுதியா தீங்கு மிகுதியா என்பதை பற்றி யோசித்து முடிவெடுத்து புழங்கும்  நிலையில் இன்றைய அவசர உலகில் பல உபகரணங்கள் தொடர்ந்து புழக்கத்தில் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

காதல் துவங்கும் பருவம் உலக அனுபவமற்ற வயது என்பதால் அதனால் உண்டாகும் பிரச்சினைகளைப்பற்றிய முன்னறிவு இருப்பதில்லை, அளவற்ற எல்லைகளற்ற பரஸ்பர அன்பை பரிமாற்றிகொள்ளுதல் என்பது மட்டுமே காதல் என்று நிச்சயித்து கொண்டு தாங்களே தங்களுக்கு விலங்குகளை பூட்டிக் கொண்டு பின்னர் அந்த காதல் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் பிரிக்கப்பட்டு அல்லது பிரிகின்ற நிலைக்கு வந்துவிட்டால் அதற்க்கு தீர்வு தற்கொலை என்கின்ற முடிவிற்கு செல்லுகின்ற நிலைக்கு வந்துவிடுகின்றனர். மரணம் என்ற ஒன்று மட்டுமே ஏமாற்றத்திலிருந்து விடுவிக்கின்ற வழி என்று முடிவு செய்து விடுகின்றனர். அங்கே உயிரை விட ஏமாற்றம் பெரிதாக எண்ணப்படுகிறது. தற்கொலை செய்து கொண்டு இறந்த பின்னர் அவர்களுக்கு மன அமைதி கிடைத்ததா என்பதைபற்றி அறிந்து கொள்ளும் வழி இங்கு இன்னும் உயிருடன் வாழ்பவர்கள் அறிய இயலுவதில்லை. அவ்வாறு வழி இருப்பின் உடலை விட்டு பிரிக்கப்படுகின்ற உயிர் எவ்வித வேதனைகளை துன்பங்களை அனுபவிக்கின்றது என்பது தெரியவரும்.

அவ்வாறு அறிகின்ற வாய்ப்பு உயிர் வாழ்கின்றவர்களுக்கு இயலாத ஒன்றாக இருப்பதனால் தற்கொலை, கொலை, விபத்து என்று மரணம் என்பது தற்காலிகமாக பிரச்சினைகளிலிருந்து தப்பிக்கின்ற வழியாக தொடர்கிறது. மனித உயிரைவிட காதல், பணம், தங்கம், மதிப்பெண், குடிபோதை போன்றவை மிகவும் முக்கியமானதாக கருதப்படுகிறது. மானுடம் எதை ஞானம், அறிவு, முக்கியத்துவம் என்று எவற்றை எண்ணுகிறது?


8/01/2013

"தண்ணி" படுத்தும்பாடு !!

காவேரி நீர் பங்கீடு பிரச்சினை, முல்லை பெரியார் நீர் தேக்கம் பற்றிய பிரச்சினை போன்ற நீர் பிரச்சினைகள் மாநிலத்திற்கு மாநிலம் சிலரை விரோதியாக பாவிக்கின்ற மனநிலையை உருவாக்கி வந்துள்ளது. அம்மாநிலங்களில் மழை பெய்து நீர் தேக்கங்களில் நிரம்பிய பின்னர் அணைகளை திறந்து விடுவதை அவர்களால் ஏன் நிறுத்த இயலவில்லை, அளவிற்கு அதிகமான மழை நீர் தேக்கி வைத்தால் தேக்கம் உடைந்து அருகில் இருக்கும் ஊர் அழிவை சந்திக்கும் என்பதால் தேக்கத்தில் உபரி நீர் திறந்து விடப்படுகிறது. அவ்வாறு அணை நிரம்பிய பின்னர் திறந்து விடுகின்ற உபரி நீர் தமிழகத்திற்குள் வருகின்ற அதே சமயத்தில் தமிழகத்திலும் நல்ல மழை பெய்து பெருக்கெடுக்கும் நீர் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் உள்ள பயிர் நிலங்களை மட்டுமின்றி குடியிருப்பு பகுதிகளில் புகுந்து வீடு மற்றும் உடமைகளை இழந்து உயிர் சேதமும் ஏற்ப்படும். அவ்வாறு சேதம் ஏற்ப்படுவதை தவிர்க்க உபரி நீரை திறக்க கூடாது என்று சேதம் ஏற்ப்படுகின்ற மாநிலம் கோரிக்கை மற்றும் வழக்கு தொடருமானால் கர்னாடக மாநிலமும் கேரளா மற்றும் ஆந்திர மாநிலமும் என்ன செய்யும்?

தேவையற்ற அல்லது தேக்கி  வைக்க இயலாத நிலையில் திறந்து விடப்படுகின்ற அதிகபட்ச நீர் வரத்து தமிழகத்திற்கு தற்போது போதுமான மழை இல்லை என்பதாலும் நீர் தேவை அதிகரித்து உபரி நீரை வாங்கிக்கொள்ளும் அவசியம் இருக்கிறது. தமிழகத்திற்கு போதுமான அளவு நீர் தேக்கங்களும் மழை நீரை சேமிக்க குளம், எரி, போன்ற நீர் சேமிப்பு பகுதிகள் அதிகரித்து மழை நீர் சேமிப்பு செய்தால் போதுமான அளவிற்கு நீர் நிலைகளில் ஊற்றுகள் வருடம் முழுவதற்கும் போதுமான குடிநீர் மற்றும் பாசன தேவைகள் சமாளிக்க முடியும். ஏரி குளம் போன்ற நீர் தேங்கும் பகுதிகள் தற்காலத்தில் மூடப்பட்டு அதன் மீது கட்டிடங்கள் அதிகரித்து வருவதால் நீர் ஊற்று இல்லாமல் அடி நீர் மட்டம் மிகவும் கீழே சென்றுவிட்டது பல இடங்களில் இல்லாமலும் போகிறது.

பெரும்பாலும் தமிழகத்தில் பெய்கின்ற மழை நீர் முழுவதும் வேகமாக ஓடிச்சென்று கடலில் கலந்து விடுகிறது. குறைவாக மழை பெய்தாலும் பெய்கின்ற மழை நீர் நிலத்தின் மேற்பரப்பை மட்டும் நனைத்துவிட்டு ஓடிவிடுவதால் ஈரப்பதம் அற்ற நிலமாக இருப்பதால் மரங்கள் செடி கொடிகள் வளரவும் ஆழ் குழாய் கிணறுகளில் நீர் மட்டம் இல்லாமல் குடிநீர் பஞ்சம் ஏற்ப்படுகிறது. ஏரிகளிலும் குளங்களிலும் நிற்க வேண்டிய மழை நீர் மக்கள் வசிக்கின்ற பெரும் சாலைகளிலும் தொடர்வண்டி பாதைகளிலும் தேங்கி நின்று போக்குவரத்து பாதிப்பை ஏற்ப்படுத்துவது என்பது இந்தியாவில் எந்த அளவிற்கு தேச பரிபாலனம் சிறப்புடன் செயல்படுகிறது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. நகரத்தில் வசிக்கும் பலர் மழையை விரும்புவதே இல்லை. மழைக்கு பின்னர் சாலைகள் குண்டும் குழியுமாய் மனித உயிர்களை பறிக்கின்ற நீர் தேக்கங்களாக மாறிவிடுவதுதான் இதற்க்கு காரணம்.

நகரை சுற்றியுள்ள குடியிருப்பு பகுதிகளிலும் கிராமப்புறங்களிலும் சீர் செய்யப்படாத சாலைகள் மழை சிறிது பெய்தால் கூட நரகமாகி விடுவதால் மழையை வெறுப்பவர்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்குநாள் கூடி வருகிறது. ஒருபுறம் மழை இல்லாமல் நீர் பற்றாக்குறை மக்களுக்கு வேதனையை அளித்து வருகிறது என்றால் மறுபுறம் மழை பெய்தால் சாலைகளில் ஏற்ப்படுகின்ற நீர் தேக்கமும் அதனால் ஏற்ப்படுகின்ற விபத்துக்களும் போக்குவரத்து பாதிப்பும் இதைவிட இன்னும் மோசமான பாதிப்பு கழிவுநீரும் குடிநீரும் ஒன்று கலந்து மக்களை பாடுபடுத்தும், தேங்கி நிற்கின்ற மழை நீரில் கொசுக்கள் உற்பத்தி பெருகி புதிய நோய்களை உருவாக்கும்; கொசுக்களை அழிக்க எதோ புகை என்ற பெயரில் என்றைகாவது ஒருநாள் ஒரு பகுதியில் அடிக்கப்படும்.

இவ்வாறு மழை பெய்வதால் ஏற்ப்படுகின்ற பிரச்சினை பெரும் பிரச்சினை ஒருபுறம் என்றால் மறுபுறம் மழையின்மையால் குடிநீர் கூட காசு கொடுத்துதான் வாங்க வேண்டும், அப்படியே காசு கொடுத்து வாங்கினால் கூட அந்த குடிநீர் எந்த அளவிற்கு சுகாதாரமானது என்பதற்கு உத்திரவாதம் ஒன்றும் கிடையாது. விவசாயிகளின் வேதனைகள். மழை பெய்தாலும் பெய்யாவிட்டாலும் பொதுமக்களின் பாடுகளை வார்த்தைகளில் சொல்லி மாளாது. இதனால்தானோ என்னவோ நம்ம ஊர் குழந்தைகள் "ரெயின் ரெயின் கோ அவே, கம் அகென் கிரான்மாஸ் வாஷிங் டே" என்று மனப்பாடம் செய்ய பழக்குவிக்கிரார்களோ? "தண்ணி" என்பது தமிழகத்தை எல்லா வகையிலும் பாடு படுத்துவதை யாரும் மறுக்க இயலாது.


7/31/2013

கவனம் வைப்பது அவசியம்.

மனிதனாக பிறந்த பின்னர் பசி தாகம் தூக்கம் போன்ற முக்கியமானவற்றை உடலின் உறுப்புகள் தானே தங்கள் இயக்கத்தால் செய்து விடுகிறது, வாயின் உள் சென்ற பொருள் மீண்டும் கழிவாக வெளியேறி கடமைகளை சரி செய்கிறது. இவற்றை இயற்க்கை என்று நாம் கூறுகிறோம் இவ்வித இயற்க்கை மனிதர்களுக்கு மட்டுமின்றி விலங்கு பறவை போன்ற உயிரினங்களுக்கும் பொதுவான நிகழ்வு. இவற்றை தாண்டி வேறு சில இயற்க்கை நிகழ்வுகளும் மனிதனுக்கு உண்டு. குழந்தையிலிருந்து பருவம் அடைந்த ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் புணர்வு கொள்ளும் உணர்வு உண்டு; இவ்வுணர்வு கூட மிருகம் மற்றும் பறவை போன்ற எல்லா உயிரினங்களுக்கும் உண்டு; மனித உணர்வுகளில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாக மனிதனுக்கே உரிய உணர்வாக உள்ள சிரிப்பதும் அழுவதும் ஏனைய உயிரினங்களிலிருந்து மனிதனை வேறுபடுத்துகிறது. குழந்தை பிறந்தவுடன் அழவில்லை என்றால் அதன் நுரையீரல் இயங்க துவங்காது, அழுகையின் மூலம் மட்டுமே தனது உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த கூடிய வகையில் மனித குழந்தை வளர்கிறது. குழந்தைக்கு அழுகை மிகவும் அவசியமாகிறது. அதே குழந்தை மூச்சு நிற்காமல் தொடர் அழுகை வெளிப்படுத்தும் என்றால் அக்குழந்தை தனக்கு ஏற்ப்படுகின்ற உபாதைகளை வெளிப்படுத்த அவ்வழுகை பயன்படுகிறது. அவ்வாறு குழந்தை அழவில்லை என்றால் அதன் உணர்வுகளை அறிவது இயலாததாக இருக்கும்.

வயதும் பருவமும் மாறுவதற்கு ஏற்ப உணர்வுகள் மாற்றம் அடைகிறது. பலவித சூழ்நிலைகளில் சிக்கி தவிக்கும் சிறார்கள் அவ்வயதிர்கேற்ற செய்கைகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு செயல்படுவதை இந்திய தேசத்தில் பெரும்பான்மையாக காணமுடிகிறது. விளையாட்டிலும், மற்ற சமயங்களிலும் சிரித்து மகிழ்ச்சியுடன் காணப்பட வேண்டிய வயதில் உணவிற்காக அலைந்து திரிந்து, திருட்டு பழக்கம் ஆட்கொண்டு போதை பொருள்களின் அடிமையாகி அவ்வயதிற்கே உரிய உணர்வுகளை இழந்து, மறுவாழ்வு இல்லங்களில் வளர்ந்து வெளியேறும் இளைஞர்கள் பெரும்பாலும் குற்றவாளிகளாக மாறுகின்ற சூழலுக்கு தள்ளப்படுவதை காண முடிகிறது.

குடும்பங்களில் வாழ்கின்ற சிறுவர்கள் அவ்வயதிற்குறிய குணங்களுடன் வளர்கின்றனரா என்பதும் கேள்விதான். மருந்திற்கு கூட சிரிப்பென்ற ஒன்றை  இன்றைய இல்லங்களில் காண முடிவதில்லை. இதற்க்கு பல்வேறு காரணங்கள் இருப்பது நாம் அறிந்ததுதான். பலரின் வாழ்க்கையில் சிரிப்பும் அழுகையும் மறந்து பல வருடங்கள் ஆகி இருக்கும், மனிதர்கள் பணம் சம்பாதிக்கின்ற ஒரு சிந்தனையை தவிர அல்லது அன்றாட உணவிற்கு போராடுவதை தவிர வேறு எவ்வித சிந்தனைகளும் இன்றி செயல்படுதல் சாதாரண நிகழ்வாகிவிட்டது. அவ்வாறு செயல்படுவதல் உடலில் பலவித வியாதிகளை உருவாக்குகின்ற வழியாக அமைந்துவிடுகிறது. அழுகை என்பது எப்போது ஏற்ப்படுகிறது, ஏதேனும் சோகம் அல்லது தாங்க இயலாத உபாதை தங்களது உடலில் ஏற்ப்பட்டால் மட்டுமே,

பணம் பதவி பங்களா கார் சொத்து என்று சகலத்தையும் ஏதேனும் ஒரு வழியில் அடைந்து விடுவதே வாழ்க்கையின் மிகவும் முக்கிய குறிக்கோள் என்று இடைவிடாமல் உழைத்து அல்லது அபகரித்து அல்லது யாரையேனும் ஏமாற்றி அடைந்து விட்ட பின்னர் ஒருவரது வாழ்க்கையில் சிரிப்பை ஏற்ப்படுத்த இயலுமா, குறிப்பிட்ட வயதை கடந்த பின்னர் அழுகையும் வராமல் சிரிக்கவும் இயலாமல் மனிதன் நடமாடுகின்ற விலங்கினமாக மாற்றமடைவதை காண முடிகிறதே தவிர தனது லட்சிய பாதையில் வெற்றிகரமாக வலம் வருகின்ற மாமனிதர்களாக காணமுடிவதில்லை? பிறப்பிலிருந்து இறப்பு வரையில் நினைவு தெரிந்து எத்தனை முறை மனம்விட்டு சிரித்தோம் என்பதும் எத்தனை முறை அழுதோம் என்பதும் யாரேனும் நினைத்து பார்ப்பதுண்டா?

அழுகை என்பது பலருக்கு சுயநல கருவியாக உருவாகின்ற சம்பவங்கள் நிறைய உண்டு. அடுத்தவரின் அவல நிலை கண்டு அடுத்தவரின் வேதனைக்காக நாம் துயர் அடைந்ததுண்டா? அவ்வாறு அழுததும் சிரித்ததும் எதற்க்காக என்று ஒரு சுய கணக்கெடுப்பு நமக்கு நாமே நடத்திக் கொண்டால் நாம் எப்படிபட்டவர் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ள இலகுவாக இருக்கும். கொடுக்கபட்டிருக்கின்ற வாழ்நாளில் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை வாழ வேண்டும் என்ற ஆசையும் நோக்கமும் நமக்கு இருந்தால் இவ்வகையான சுய கணக்கெடுப்பு உதவிகரமாக இருக்கும். எத்தனை வருடம் வாழ்ந்தோம் என்பதை விட எப்படி வாழ்ந்தோம் என்பதை நாம் நம்மை பற்றி அறிந்திருந்தால் மரணம் என்பது அச்சுறுத்தலாக இருக்காது. அழுவதும் சிரிப்பதும் நம் நலனுக்காக மட்டும் என்று இதுவரையில் வாழ்ந்திருந்தால் இனிமேல் அதை கொஞ்சம் மாற்றிக்கொண்டு செயல்பட்டுதான் பார்ப்போமே; அதில் கிடைக்கும் சுகம் பற்றி அறிந்து கொள்ள உதவும் அல்லவா?

தினசரி வாழ்க்கையில் சிரிப்பதற்கு சந்தர்ப்பங்கள் ஏற்ப்படுவதே இல்லை என்பதால்தான் பொழுது போக்கு நிகழ்ச்சிகளில் நகைச்சுவை விரும்பி ரசிக்கப்பட்டு எக்காலத்திலும் மக்களால் வரவேற்ப்புக்குள்ளாகி இருந்து வருகிறது. சிரிப்பது என்பதில் பலவகை இருப்பதாக கூறப்படுகிறது. ஆணவச்சிரிப்பு, ஆனந்த சிரிப்பு, ஏளன சிரிப்பு, தற்காலத்தில் உடல்நலம் கருதி பலர் ஒன்று கூடி குறிப்பிட்ட நேரம் வரை சிரிக்கின்றனர் என்று செய்திகள் உண்டு, இவ்வாறு  பல வகை சிரிப்பு சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் அழுவதற்கு அவ்வாறு யாரும் ஒன்று கூடி தினமும் அழுவதாக செய்தி இதுவரையில் கிடையாது. கிராமப்புறங்களில் யாராவது இறந்துவிட்டால் அவருக்காக அழுவதற்கென்று காசு கொடுத்து சிலரை கூட்டி வந்து "ஒப்பாரி" வைக்க சொல்லுவார்கள் என்று கேள்வி. அங்கே கூட இறந்தவருக்காக அழுவதற்கு ஒருவரும் இல்லை என்பது தெரிகிறது. 1960களில் வெளிவந்த திரைப்படங்கள் பலவற்றை பார்க்க எனக்கு பிடிப்பது கிடையாது. யாராவது என்னை துணையாக வற்புறுத்தினால் கூட நான் அவருடன் இணைந்து செல்வதே கிடையாது. காசு கொடுத்து திரையரங்குகளில் [அக்காலத்தில் தொலைக்காட்சி கிடையாது] மூன்று மணி நேரம் அழுதுவிட்டு பின்னர் திரையரங்கை விட்டு வெளியே வருவதற்குள் தலைவலி உயிர் போகும். அதுவரையில் தொடர்ந்து இருட்டில் இருந்துவிட்டு திரையரங்கை விட்டு வெளியேறும் போது கூட்டத்தில் தெளிவாக நிதானமாக நடப்பதற்கே சிரமமாக இருக்கும், அப்படி ஒரு அழுகை அழுது தீர்த்தாகி இருக்கும். இது போன்று அழுத அழுகையை கணக்கில் எடுக்க வேண்டாம், ஏனெனில் திரைப்படம் என்பது புனையப்பட்ட கதைகளை கொண்டு நடித்து உருவாக்கப்பட்டது இதில் உண்மை என்பது எத்தனை விழுக்காடு இருக்கும் என்று நாம் அறியோம்.

நாம் சந்தோஷமாக சிரித்த சம்பவங்களை நிச்சயம் நினைவு கூறுதல் அவசியம் அதைவிட அவசியம் அது எப்போது எதற்காக என்பதையும் நினைவில் கொள்வது, அடிக்கடி அவ்வாறு நினைவுபடுத்தி கொள்வதால் நாம் நமது உடல்நிலை தற்போது  எவ்வாறு உள்ளது என்பதை கணக்கீடு செய்து கொள்ள இயலும். எதற்கெடுத்தாலும் சிரிக்க தோன்றுகிறது என்றால் நமது மூளையில் ரசாயன நிலையில் மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளதை அவ்உணர்வு மூலம் நமக்கு தெரிவிக்கிறது என்பதை அறிந்து உடனே மருத்துவரை அணுகுதல் அவசியப்படுகிறது.  நமது சூழலை அதற்கேற்றவாறு மாற்றியமைக்க இது உதவும். அதே போன்றதுதான் அழுகையும், தினம் தினம் அழுகை வருகிறது என்றால் அது உடலின் ரசாயன மாற்றம் வேறுபட்டிருக்கிறது என்பதை நமக்கு அறிவிக்கிறது என்பதை நாம் அறிய வேண்டும். உணர்வுகளின் மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துவது அழுகை கோபம் பசி சிரிப்பு உறக்கம் போன்ற உணர்வுகள் நமது உடல் நிலையை படம் பிடித்து காண்பிக்கும் இயற்க்கை நமக்கு அளித்திருக்கும் எளிய வழிகள். அதனால் அவற்றின் மீது கவனம் வைப்பது அவசியம்.







7/12/2013

கொஞ்சநாள் வாழ்ந்தாலும் .....

தவறு செய்பவர் யாராக இருந்தாலும் சட்டப்படி தகுந்த தண்டனை அளிக்க இந்திய சட்டங்கள் போதுமான அளவு இருக்கின்ற போதும் அவற்றிலிருந்து தப்பிக்கும் வழிவகைகளும் ஏராளம் இருப்பதுதான் நமது நாட்டில் குற்றவாளிகள் பெருகுவதற்கு மிக முக்கிய காரணம். சட்டம் பற்றி படித்து பட்டம் வாங்கினாலும் குற்றத்திலிருந்து தப்பிகின்ற சட்டங்களைப்பற்றி படித்து அதில் சிறப்புடன் செயல்படுகின்ற வழக்குகள் ஏராளம். குற்றங்களுக்கு தண்டனை அளிப்பதற்கு முன்னர் நடத்தப்படுகின்ற விசாரணை முடிவதற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படும் கால அளவும் குற்றவாளிகளுக்கு பலவிதங்களில் தப்பிக்கவும் பயன்படுகிறது. குற்றம் நிரூபிக்கப்படுகின்ற வரையில் குற்றம் செய்யாதவர்களுக்கும் அவரது குடும்பத்தினருக்கும் நிச்சயம் மரண அவஸ்த்தை.

தண்டனையுடன் கூடிய அபராதம் என்பது பொருளாதார நெருக்கடியில் வாழுகின்ற ஒருவருக்கு நிச்சயம் வேதனை. பொருளாதாரம் நிரம்பியவர்களுக்கு அதுவே மிகப்பெரிய வரப்பிரசாதம், பணத்தை வைத்து எதையும் செய்ய இயலும் என்கின்ற நிலை இன்றைக்கு குற்ற செயல்களில் ஈடுபடுகின்ற பலருக்கு பெருந்துணையாக செயல்படுகிறது. வழிப்பறி, தங்க சங்கிலி பறிப்பு, ரூபாய் நோட்டுகள் அச்சிடுபவர்கள், கொள்ளை அடிப்பவர்கள் எந்த வயதுடையவர்கள் என்றாலும் தண்டனை என்பது இலகுவாக இல்லாமல் கடினமாகவும் தப்பிக்க இயலாததாகவும் இருக்கவேண்டும். குற்றவாளிகள் மாணவர் என்ற பட்சத்தில் தண்டனை தளர்த்தப்படுவது மேலும் குற்றவாளிகளை உருவாக்கும் செயல்.

சமீபகாலமாக இளைஞர்கள் அதிக குற்றங்களை செய்வதால் குற்றங்களின் எண்ணிக்கை பெருகுவதை காணமுடிகிறது. தண்டனை என்பது குறைக்கப்படுவதுடன் தப்பிக்கும் முறைகள் எளிதாக்கப்படுவதும்தான் திருடு மற்றும் கொள்ளை அதிகரிப்பிற்கு காரணம். பிடிபடுகின்ற நபர்களை பொதுமக்கள் அறியும் வண்ணம் ஊடகங்களில் காண்பித்து அதன் பிறகு அதிகபட்ச தண்டனை கொடுத்தால் அதன் மூலம் ஏற்ப்படுகின்ற அவமானத்தை தாங்கி கொள்ள இயலாமல் புதிய குற்றவாளிகள் பெருகும் நிலை ஓரளவிற்கு குறையலாம். வாழவேண்டிய வயசு, காலமும் இன்னும் நிறைய இருக்கிறது என்பதை மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு தண்டனையிலிருந்து விலக்கு அளிப்பது  குற்றங்கள் பெருகுவதற்கு எளிய வழியாக உள்ளது. மும்பை போன்ற நகரங்களில் கழுத்தில் தங்கம் அணிந்து வெளியில் நடமாடுகின்ற முறை ஏறக்குறைய 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே முற்றிலுமாக கைவிடப்பட்டது.

மும்பை மற்றுமின்றி வடஇந்திய நகரங்களில் தங்க ஆபரணம் அணிந்துகொள்வதை வழக்கத்திலிருந்து நிறுத்தியதற்கு அடிப்படையான காரணங்கள் வெவ்வேறாக இருந்தாலும் திருடர்களின் ஆபத்தையும் கருத்தில் கொண்டே அவ்வாறு நடைமுறையில் இருந்து வருகிறது. வட இந்திய திருடர்களின் பார்வை தற்போது தமிழகத்தை முற்றுகையிட்டுள்ளது, உள்ளூர் திருடர்கள், வெளியூர் திருடர்கள் எல்லோரும் தமிழகத்தை குறி வைத்திருப்பது  துர்பாக்கியம். லஞ்சம் வாங்கிய பணத்தில் சேமித்த தங்க ஆபரணங்களும் ரொக்கமும் பறிபோனால் போலீசில் புகார் கொடுக்க யோசிப்பவர்கள் உண்டு. நேர்மையாக உழைத்து சேமித்த பணத்தில் சிறுக சிறுக சேமித்த தங்க ஆபரணம் மற்றும் ரொக்கம் பறிபோனால் எந்த அளவிற்கு பாதிக்கபடுவார்கள் என்பதை சொல்லி அறிந்து கொள்ளவேண்டும் என்பதில்லை.

குடித்து கும்மாளம் அடிப்பதற்கு அடுத்தவரின் உடமைகளை கொள்ளையடித்து செல்லும் இளைஞர்கள் அதிக நாட்கள் நிம்மதியாக வாழ்ந்தனரா என்பதை பற்றி அறிந்துகொள்ள வேண்டும். பொதுவான கருத்து: கொள்ளையடித்தவர் அதை வைத்து அதிக நாள் நிம்மதியுடன் வாழ இயலாது என்பது. ஒருமுறை திருடி அல்லது கொள்ளையடித்து அதை வைத்து சுகித்துவிட்டால் அப்பழக்கம் தொடரும் வாய்ப்பும் வந்துவிடுகிறது. பணம் எப்போதும் போதும் என்கின்ற மனநிலையை கொடுப்பதே இல்லை. அதிலும் உழைக்காமல் கிடைக்கின்ற பணத்தை செலவு செய்கின்ற வழிகளும் மிகவும் தரம் அற்றதாகவே இருக்கின்ற காரணத்தால் அதை கொண்டு வாழும் மனிதரின் தரமும் அவ்வாறே இருக்கும். அதன் முடிவு மட்டும் எப்படி தரமுடையதாக இருக்க முடியும். இன்றைய இளைஞர்களின் மனோபாவம் "கொஞ்சநாள் வாழ்ந்தாலும் சந்தோஷமா{குடியும் பெண்ணும்} இருந்து விட்டு சாகணும்" என்கின்ற மிகவும் "உயர்ந்த லட்சியம்" கொண்டவர்களாகவே இருக்கின்றனர். அதற்கேற்ற வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு கொலை கொள்ளை எதுவும் செய்யலாம் என்ற நம்பிக்கையூட்டும் திரைப்படங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வெளியிடபட்டுகொண்டு வருகிறது .......திரைப்படங்களை பார்த்துதான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா என்று கேட்காதீர்கள், முதல் பாதியில் எல்லாவித தீய செயலிலும் ஈடுபடும் ஒருவர் கடைசி சில காட்சிகளில் முற்றிலும் முரணான தீர்வுடன் முற்றுபெறும் திரைப்படங்கள் போதிக்கின்ற நல்ல செய்தியை எடுத்துக்கொண்டவர் காண்பவர்களில் எத்தனை பேராக இருக்கபோகிறது.





7/09/2013

வெளிப்படையாக பேசுகிறேன்.......

"வெளிப்படையாக பேசுகிறேன்", "நான் ஒரு திறந்த புத்தகம்", சகஜமாக பழகும் குணம் என்று கூறும் பலர் அவற்றால் ஏற்ப்படப்போகும் நன்மை தீமைகளைப் பற்றி யோசிப்பது இல்லை. வெளிப்படையாக வாழ்வது என்பது மிகவும் அரிதான செயல் ஆனால் அது சில சமயங்களில் ஒரு துப்பாக்கியால் ஒன்றை குறி பார்த்து சுடுகின்ற போது அதன் உள்ளிருந்து வெளியேறும் குண்டுகள் நாம் குறி வைக்கின்ற இடத்தை நோக்கி மட்டும் சுடாமல் நமது மண்டை அல்லது மார்பை துளைக்கின்ற வகையில் உண்டாக்கப்படும் துப்பாக்கிக்கு சமமானது. திருமணத்திற்கு முன்னர் தனது பெற்றோருடன் மிகவும் அன்பாக வெளிப்படையாக வாழுகின்ற பழக்கத்தை உடையவர்கள் அப்பழக்கத்தை தான் நெருங்கி பழகுகின்ற அனைவரிடமும் தொடர்வது என்பது பல சமயங்களில் ஆபத்தான அல்லது இக்கட்டான சூழல்களை உருவாக்கி பின்னர் பிரச்சினைக்குள் சிக்கிவிட்டு அதிலிருந்து வெளியே வருவதற்கு வழி அறியாமல் தற்கொலை, வீட்டை விட்டு வெளியேறுதல் போன்ற அதிகபட்ச பிரச்சினைகளை வருவித்துக் கொள்ளும் நிலை ஏற்ப்படும்.

குழந்தை பருவத்தில் இருந்தே சிலருக்கு எதையும் எல்லாரிடமும் பேசி செயல்படுதல் என்பது மிகவும் சிரமமான செயலாக இருக்கும், அவ்வாறான குணம் கொண்டவர் பிரச்சினைகள் அற்ற நிம்மதியான வாழ்க்கை வாழ இயலும் என்று கூறுவது கடினம். அவரது பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வுகளை எங்கே யாரிடம் சென்று பேசி அறிவது என்கின்ற குழப்பம் அதிகமாக காணப்படும், சமாளிக்க தெரியாமல் பல சமயங்களில் மனச்சோர்வு அடைந்து சமூக வாழ்க்கையிலிருந்து ஒதுங்கி விடுவார்கள். தனக்குத்தானே விலங்குகளை பூட்டிக்கொள்வதால் பல சந்தர்ப்பங்களில் மிகவும் சிறிய பிரச்சினைகளுக்கு கூட முடிவெடுக்க இயலாமல் தடுமாறி தயக்கம் காட்டுவர். நாளடைவில் ஒருவித இனம் தெரியாத பயம் அவருக்குள் குடியமர்த்தப்படும். யார் மீதும் நம்பிக்கை இல்லாத நிலையில் தான் தனித்து விடப்பட்டது போன்ற உணர்வுக்குள் அடிக்கடி சென்றுவிடுவார்கள்.

சிலர் கோடைவிடுமுறைக்கு அல்லது உறவினரின் திருமணம் என்று தாங்கள் குடும்பத்துடன் வெளியூர் பயணம் செல்ல இருப்பதை குறித்த மகிழ்ச்சியில் மிகவும் சத்தமாக தொலைபேசி, கைபேசி, கடைவீதி, பேருந்து நிறுத்தம், தொடர்வண்டி நிறுத்தம், என்று எங்கெயெல்லாம் ஆட்களை சந்திக்கின்றார்களோ அங்கே தங்களை மறந்து அவற்றை விவரித்து பேசுவார்கள். "பேஷ் பேஷ் ..இத இத இதத்தான் எதிர்பார்த்தேன்" என்று அதற்காகவே காத்து சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் "வல்லூருகள்" எரிவாயு சிலிண்டருடன் [நமக்கு மாதம் ஒரு எரிவாயு சிலிண்டெர் வாங்குவதற்கே திண்டாட்டம் இவர்களுக்கு BLOCKல எவ்வளவு பணம் வேண்டுமென்றாலும் கொடுத்து வாங்கிவிடுவார்களோ அல்லது அதையும் திருடுவார்களோ ] ஆட்கள் இல்லாத வீட்டிற்கு விருந்தாளியாக வந்திறங்கி தக்க சமயம் பார்த்து வீட்டின் பூட்டை உடைத்து சேமித்து வைத்த பணம் நகை எல்லாவற்றையும் அள்ளிக்கொண்டு செல்லும்.

முன்பெல்லாம் ஒரு வீட்டில் திருடு அல்லது கொலை சம்பவம் என்றால் முதலில் அவ்வீட்டின் வேலைக்காரர்களை அடுத்தது காரோட்டியை சந்தேகப்பட்டு கைது செய்வார்கள், தற்போது கொள்ளையர்களை பிடிக்க இயலாமல் அடுத்தடுத்து அச்செயல்கள் தொடர்கதையாகி வருகிறது இதற்க்கு காரணம் எங்கே யாரிடம் எவ்வளவு நகை மற்றும் ரொக்கம் கையிருப்பு இருக்கிறது என்பதை திட்டமிட்டு அறிந்து கொள்ளை அடிக்கின்றனர். அதே போன்று சிறுவர்களை பாலியல் வன்கொடுமை செய்வதும் அதிகரித்து வருகின்ற இன்னொரு ஆபத்து, சிறுவர்கள் மட்டும் என்றில்லாமல் பெண்களும் கல்லூரியில் பள்ளியில் படிக்கின்ற வயதுவந்தவர்களும் இத்தகைய கொடுமைக்கு ஆளாக காரணம் எங்கே யாரிடம் இத்தகைய வன்முறை செயலுக்கான ஆபத்து காத்திருக்கிறது என்பதை முன்கூட்டியே அறிந்து கொள்ள இயலாததும், அதிக அளவில் பெண்கள் குழந்தைகள் பள்ளி கல்லூரி வேலை என்று வெளியே செல்லுகின்ற சூழல் அதிகரித்திருப்பதும்தான். பாலியல் வன்கொடுமை செய்பவர் பெரும்பாலும் குடிப்பழக்கம் உடையவர்களாக இருப்பதும் இன்னொரு காரணம்.

வெளிப்படையாக பேசி பழகுவதில் தனக்கும் பிறருக்கும் எவ்விதத்திலும் ஆபத்து ஏற்பட வாய்ப்பு கொடுக்காமல் கவனம் செலுத்துவது முக்கியமானது. வெளிப்படையாக பேசுகிறேன் என்று நினைத்துக்கொண்டு பிறரை புண்படுத்தும் வார்த்தைகளால் விமரிசிப்பது கேலி கிண்டல் செய்வது என்பது தவறு என்று அறிந்தும் செய்வது ஒருநாள் ஆபத்தை உருவாக்கும். கணவனிடம் மனைவியும் மனைவியிடம் கணவனும் மிகவும் வெளிப்படை என்பதை உணர்த்துவதற்காக சொல்லும் பல உண்மைகள் அல்லது பொய்கள் வாழ்க்கையில் நிச்சயம் பிரச்சினைகளை உருவாக்கும். மனைவிக்கு உண்மையானவனாக இருக்கிறேன் பேர்வழி என்று பலர் திருமணத்திற்க்கு பின்னர் தங்கள் பெற்றோர் உடன் பிறந்தவர்கள் நண்பர்களுடன் வைத்திருந்த அன்னியோன்னியத்தை விட்டுவிடுவார்கள், அது மிகவும் கொடுமையானது. உண்மையாகவே சில மனைவிகள் அவ்வாறு கணவனை தடுத்தாள்வதும் உண்டு. பல கணவர்கள் மனைவியை சாக்காக வைத்து ஏனையோரிடமிருந்து விலகிவிடுவதும் உண்டு. அவ்வாறு விலகுவதால் பழியை சுமப்பது மனைவிகளாக இருப்பதுண்டு.

ஏதேனும் பிரச்சினை என்று வந்துவிட்டால் பெற்றோரிடமோ, உறவினர்களிடமோ நண்பர்களிடமோ தனது மனைவியை தூது அனுப்பி அதன் மூலம் உதவி பெற்றுவிட முயற்சி செய்யும் கணவர்கள் உண்டு. இப்படிப்பட்ட கணவர்களிடம் மனைவியாக வாழும் பெண்கள் புத்திசாலிகளாக இருப்பார்களேயானால் கணவர் அதிஷ்டகாரர்தான். இல்லையென்றால் பிரச்சினை தீர்கின்ற வழி அறியாமல் தற்கொலை முயற்சி செய்யும் நபர்களும் உண்டு. வாழ்க்கை என்பது பிரச்சினைகள் அற்றதாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். பல சமயங்களில் நாமே நமது பிரச்சினைகளுக்கு காரணமாகிவிடுகின்ற நிலை ஏற்ப்படுகிறது, அது பரிதாபத்திற்குரியது. எங்கே எப்படி பிரச்சினை உருவாகிறது என்பதை நிதானிக்க தவறிவிடுகின்ற காரணத்தினால் சிறிய பிரச்சினையாக இருந்தால் கூட அதை சமாளிக்க வழி கிடைக்காமல் போவதுண்டு. தானத்தில் மிக சிறந்தது நிதானம் மட்டுமே. சிலருக்கு பிரச்சினைகள் அவர்களை தேடிக்கொண்டு வரும், சிலர் பிரச்சினைகளை தேடிக்கொண்டு போவார்கள்.

தவிர்ப்பது அல்லது சமாளிப்பதற்கு புத்திசாலியாக, சாமர்த்தியமாக, விவரமானவராக இருக்க வேண்டியது அவசியம் என்று வலியுறுத்தப்படுவதை விட; பிரச்சினைகளை கண்டு பயந்து நடுங்காமல், கோழையாக இல்லாமல் வருவதை எதிர்கொள்ளும் தன்னம்பிக்கையுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதை பழக்கப்படுத்தி கொள்வது சிறந்த முறை என நான் கருதுகிறேன்.





7/06/2013

சமுதாய முன்னேற்றம்

இரண்டும் கெட்ட நிலை:

 இந்நிலையில் ஒரு தனிமனிதனோ, சமுதாயமோ, நாடோ எதுவானாலும் இடையூறுகளை இழப்புகளை மற்றும் குழப்பமான முடிவுகளை கொண்ட நடைமுறையில் இயங்கும் நிலை. தற்போது இந்திய நாட்டின் பொருளாதாரம், நாகரீகம் போன்ற மிக முக்கியமான துறைகள் இரண்டும் கெட்ட நிலையில்  உள்ளது, சமுதாயத்தில் முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் படிப்பிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதன் விளைவு வருடாவருடம் மாணவர்களின் தேர்ச்சி அதிகரித்து கொண்டிருப்பினும் அதன் ஒட்டு மொத்த அடிப்படை நோக்கம் பொருளாதார மேம்பாட்டை மட்டுமே சார்ந்திருக்கிறது. நாகரீகம், சமுதாய முன்னேற்றம் என்பது பொருளாதாரத்தை உயர்த்தி கொள்வது   மட்டுமே என்ற உறுதியுடன், உணர்வுடன் கல்வி கற்க ஆர்வம் காட்டும் மக்கள் கொண்ட சமுதாயமாக இன்றைய நிலை காணப்படுகிறது. கல்வி கற்ப்பது சமுதாயத்தில் எந்த மாற்றங்களை ஏற்ப்படுத்தி இருக்கிறது என்று கணக்கெடுப்பு செய்யினும் நடை, உடை, பொருளாதார மாற்றங்கள் என்று மட்டுமே காண முடிகிறது.

சமுதாய சீர்திருத்தம் என்பது கல்வி கற்றதால் ஏற்பட்டதா என்றால் இல்லை என்பதே விடை. சுகாதாரம், பொது இடங்கள் மற்றும் கழிவறைகளை பயன்படுத்தும் முறைகள், தனி மனித ஒழுக்கம் கல்வியறிவினால் மேம்பாடு அடைந்துவிட்டதா என்றால் இல்லை. கல்வி என்பது இந்தியாவை பொருத்தமட்டில் பொருளாதார முன்னேற்றத்தை மேம்படுத்தும் கருவி என்பது யாவரும் ஏற்றுக்கொண்ட ஒன்றாக மட்டும் உள்ளது. ஆதிகாலத்தில் ஏற்ப்படுத்தபட்ட சாதி குறிப்பிட்ட தொழில் சார்ந்ததாக உண்டாக்கப்பட்ட  வரலாற்றை கல்வி நமக்கு விளக்கி கூறினாலும், படித்தவர்கள் தங்களது சுய லாபத்திற்காக, வேறு பலர் சுய கவுரவத்திற்காக ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து மக்களிடையே வீணான கலவரங்களை உண்டாக்கி தேவையற்ற கிளர்ச்சி செய்வதன் மூலம் மக்களை திசை திருப்புகின்றனர். படித்தவர், கல்வியறிவை உடையவர் செய்கின்ற செயல்கள் இவை என்றால் கல்வி கற்பதன் பொருள் என்ன? படித்து பட்டம் பெற்றவர் என்ற பெருமைக்கும் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு மட்டும் கல்வியை உபயோகப்படுத்தி கொள்ளும் சமுதாயம் முன்னேறிய அல்லது முன்னேறுகின்ற சமுதாயமாக எப்படி இருக்க முடியும்?

இப்படிப்பட்ட சமுதாயம் நாகரீகம் அடைந்ததாக கருத முடியுமா? ஒருபுறம் கல்வி என்றால் என்னவென்று அறியாத பாமர மக்கள், மற்றொருபுறம் படித்து பட்டம் வாங்கிய பாமர கூட்டம். இவர்களை உள்ளடக்கிய நாடு இரண்டும் கெட்டான்கள் நிறைந்த நாடு. இங்கு சுரண்டல், கொலைகாரர், கொள்ளையர், சாதி மத வெறியர்கள் நிறைந்து கிடக்கும் பூமியில் செழிப்பு, சமாதானம், அமைதி, முன்னேற்றம் என்ற வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் தேடுவது முட்டாள்தனம். இப்போதைய இந்தியாவில் மலிவாக எங்கும் எதிலும் காண முடிவது அக்கிரமம், அயோக்கியத்தனம். யாரையும் எதையும் நம்பி ஏமாந்துவிடாமல் பாதுகாத்து கொள்வதற்கு என்று தனி திறமையை வளர்த்து கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்ததில் வாழுகின்ற சூழல். முற்காலத்தில் ஒரு வழக்கச்சொல் இருந்தது "அவன்(ர்) (ள்) படிச்சவர்; நாலும் அறிந்த நல்லவர்" என்பது. ஆனால் அந்த வழக்கச்சொல் தற்காலத்தில் "நாலும் அறிந்த அயோக்கியன்" என்று முற்றிலும் தலைகீழான மாற்றமடைந்து நாட்டை முன்னேற்றம், நாகரீகம் என்ற பாதையில் வீர நடை போட செய்து வருகிறது.


6/28/2013

அதிமேதாவிகள்

உலகமும் அதில் உள்ள அனைத்தும் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்பது மனிதர்களின் "உயர்ந்த" நோக்கமாக இருப்பதை நம்மால் எங்கும் எதிலும் வெளிப்படையாகவே காண முடிகிறது. மனிதனின் சுயநலம் எந்த அளவிற்கு தலைவிரித்தாடுகிறது என்பதற்கு பல உதாரணங்களை கூறலாம். மண்ணில் கிடைக்கின்ற அத்தனை பொருளுக்கும் {பொன், நிலக்கரி, கனிமங்கள், டீசல், மரங்கள், கனிகள் தானியங்கள் இன்னும் நிறைய} உரிமையை தானே தங்களுக்கென்று எடுத்துக்கொண்டு அதற்க்கு விலை நிர்ணயம் செய்து அதில் கிடைக்கின்ற லாபத்தை தனக்கே சொந்தமாக்கி ஏகபோக வாழ்க்கை வாழும் நாடுகளையும் தனிமனிதர்களையும் சுமக்கின்ற பூமி எத்தனை காலத்திற்கு  விட்டு கொடுத்து பொருமையாக காத்து கிடக்கும்?

இயற்க்கை கொடுக்கின்ற அடிநீர், மழை, காற்று, அனைத்தும் தங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது என்று உரிமையாக்கி  மனிதர்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் அநியாயம் அக்கிரமங்களின் உச்சத்தின் மீது நின்று நடமாடி கொண்டிருக்கும் மனிதர்களை எத்தனை காலம் பூமி தன் மீது சுமந்து கொண்டு நிற்கும்? உலகத்தில் விளைகின்ற அனைத்தையும் அனுபவிக்க மற்றும் உண்பதற்கு, குடிப்பதற்கு, சுதந்திரமாக வாழ்வதற்கு, உறங்குவதற்கு நிபந்தனை விதிக்க, தனது உடமையாக்கிகொள்ள மனிதனுக்கு உரிமை யார் கொடுத்தது. உலகமும் அதில் உள்ள அனைத்தும் மனிதனுக்காக மட்டும் உற்பத்தியாகவில்லை என்பதை 20ம் நூற்றாண்டில் வாழும் மனிதர்கள் என்று கூறப்படும் சுயநல ஜந்துக்கள் உணரப்போவதில்லை என்பதை திட்டவட்டமாக அறிந்து கொண்ட இயற்க்கை இனி பொறுமை காக்கப்போவதில்லை.

சமுத்திரமும் அதில் கிடைக்கும் அனைத்தையும் தங்களுக்கென்று சுரண்டிக்கொண்டு பற்றாக்குறைக்கு  எல்லை  போராட்டம் செய்து ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக்கொண்டிருக்கும் சுயநலம் மிகுந்த மனித ஜென்மங்களுக்கு இறக்கம் காட்டியது போதும் என்று சலித்து விட்டது. இனி கடல் அமைதி காக்கப்போவதில்லை.

நீர், காற்று நெருப்பு மூன்று இயற்கையையும் ஒரு காலத்தில் மனிதன் கடவுளாக நினைத்து வணங்கி வந்தது அவை கோபமடைந்தால் மனிதர்களை துவம்சம் செய்யும் மாபெரும் சக்திகள் என்பதை கண்டும் கேட்டும் அறிந்திருந்த காரணமும் ஒன்று. ஆனால் தற்காலத்தில் வாழும் மனிதர்களுக்கு இவற்றைப்பற்றிய அக்கறை இல்லை, ஏனெனில் அறிவியல் வளர்ச்சி மூலம் பலவித கருவிகளை கண்டுபிடித்துவிட்டோம் என்று பேருஉவகை கொண்டு இருமாந்திருக்கின்றனர். கருவிகளைக்கொண்டு இயற்க்கை சீற்றங்களை ஓரளவிற்கு மட்டும் முன்னறிய இயலுமே தவிர அவற்றிலிருந்து தப்பிக்க இயலுமா என்பதையும் நினைவில் கொள்வதன் அவசியத்தை மறந்து விட்டனர். 

அவர்களுக்கு நினைவுபடுத்தவே சுனாமி, பூமியதிர்ச்சி, நிலச்சரிவு, பெருவெள்ளம், காட்டுத்தீ எல்லாம் ஆங்காங்கே அடிக்கடி ஏற்ப்படுகிறது. ஆனால் "அறிவியலை தெய்வமாக கொண்டிருக்கும் அறிவுஜீவிகள்" என்ன சொல்வார்கள் என்றால் இவைகள் எல்லாம் இயற்கையாக உருவாகின்றவைகள்தான், இதற்கும் மனித சுயநலத்திற்கும் எவ்வித சம்பந்தமும் இல்லை என்பர். என்றைக்கு மனிதன் தன்னை "அதிமேதாவிகள்" என்று நம்ப ஆரம்பித்தார்களோ அன்றைக்கு துவங்கியது "சுயநலம்". அதன் முடிவு அழிவு ஒன்றே.

இயற்கையோடு மனிதனால் போராடி வெற்றிகொள்ள இயலுமா? பாவத்தை போக்கிக்கொள்ள நதியில் நீராடுவர், தீயில் யாகம் வளர்ப்பார், மண்மீது பூஜைகள் நடத்துவார். பாவம் என்கின்ற மனித தவறுகளை களைவதற்கு மண், நீர், தீ தேவை. காற்று இவற்றின் சூட்சும தேவன். மனிதனைவிட மிகப்பெரியது இயற்க்கை என்பதை அறிந்திருந்தும் "ஆசை" என்னும் வினோத நோயினால் வெந்துபோகிறது அவனது சிலகால வாழ்க்கை. சிலர் நூறாண்டுகளுக்கும் அதிகமாக வாழ்ந்துவிடுவோம் என்ற நம்பிக்கையில் அளவற்ற உடமைகளை சேமிப்பதை காணும் இயற்க்கை அவனை கண்டு தன்னுள் பரிதாபம்கொள்கிறது. எத்தனை தலைமுறைகளுக்கு உடமைகளை சேமித்தாலும் அத்தனை தலைமுறையினரும் அவற்றை அனுபவித்தனரா என்றறிய சேமித்தவர் உயிருடன் திரும்பி வந்து காணப்போவதில்லை.

சேமித்து வைக்கும் உடமைகளால் தனது தலைமுறையினருக்கு என்னென்ன பாதிப்புகள் ஏற்ப்பட்டது என்பதும் அவரறிய போவதில்லை. ஒருவன் தான் நட்டு சென்ற மரங்கள் வாழுகின்ற நீடித்த ஆயுசு நாட்களை கூட அவனால் வாழய இயலவில்லை. மனிதனுக்கு மனிதனாக பிறந்ததின் சிறப்பு என்ன (தானறிதல்) அதன் நோக்கம் அறிய முயலும் முயற்சி வென்றதா என்றால் இல்லை. அல்லது வாழுகின்ற நாளுக்கு போதுமான உணவு உடை இருப்பிடம் மட்டும் போதுமென்று வாழதல் தவறென்ற எண்ணம் எப்படி தோன்றுகிறது. உடமைகளை அதிகரிக்க விரும்பினால் அதற்கு களவும், சதிசெயல்களும் முதலீடு இல்லாமல் நேர்மையாக சத்தியமாக கோடிகளை உடைமையாக்கும் வழி உண்டா என்று ஆராய்ந்து எது சரி எது தவறு என்பதை உணர்ந்த பின்னரும் "ஆசை" விடாமல் ஆட்கொள்வது எதனால்?.

இவைகளை பூமியில் வாழுகின்ற வேறு எந்த உயிரினமும் செய்வதில்லையே, இயற்க்கைக்கு முரணாக செயல்படுபவன் 20ஆம் நூற்றாண்டில், அறிவியல் முன்னேற்றத்தில் வாழும் மனிதர்கள் என்று கூறிக்கொள்ளும் இனம் மட்டுமே செய்வது எதனால்? அறியாமையினாலா? கற்றறிந்த பேரறிவு கொண்ட மனிதர்கள் நிறைந்து கொண்டு இருப்பதாக கூறப்படுகின்ற இன்றைய உலகில் "அறியாமை" என்பது இன்னும் முற்றிலும் களையப்படவில்லையா? உடமைகளை அளவிற்கு அதிகமாக சேமிப்பவர்கள் அனைவரும் கற்றறியாத பேதைகளா? அல்லது அளவற்ற ஆசைகளுக்கு அடிமையானவர்களா? அவரவர் நெஞ்சை தொட்டு சோதிக்க தோன்றுவது இல்லையென்றால், அவனை எப்படி "கற்றறிந்த மனிதன்" என்று கூறிக்கொள்ள இயலும்?

இல்லை என்பது பதில் என்றால் எப்போது மனிதர்கள் இயற்கையுடன் ஒன்றி வாழப்போகின்றனர்? காடுகளை அழித்து அடுக்குமாடிகளை கட்டிக்கொண்டு, விலங்குகள் வாழும் காடுகளுக்குள் வாகனங்களை ஓட்டிச்சென்று, மரங்களை வெட்டி சாய்க்கும் ஒலி உயர்ந்த  உபகரணங்களுடன் நுழையும் மனிதர்களை "தாங்கள் வாழுகின்ற பகுதிகளுக்குள் நுழைந்து தங்களது வாழ்வை சீர்குலைக்காதீர்கள்" என்று விலங்குகள் யாரிடம் சென்று முறையிடும்? மனிதர்கள் வாழும் பகுதிக்குள் விலங்குகள் நுழைந்துவிட்டால் அவற்றை தாக்கி கொல்லும் மனித கூட்டத்தை யார் தட்டி கேட்பது? அவர்களை  யார் தண்டிக்கப்போவது? பூமி என்பது மனிதனுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது என்ற உரிமையை இவர்களுக்கு கொடுத்தது யார்?

6/19/2013

ரத்தம் உரிஞ்சும் அட்டைகள்

பொதுவாக ஒரு கருத்து சொல்லப்படுவதுண்டு, விளம்பரம் செய்யப்படுகின்ற பொருட்கள் தரமற்றவை என்று, பல தரம் மிக்க பொருட்கள் விளம்பரம் இல்லாமல் வீணாவதும் உண்டு. இதற்க்கு காரணம் விளம்பரம் செய்கின்றவர்கள் வியாபார நோக்கத்தில் மட்டுமே செய்கின்றனர். தர கட்டுப்பாடு என்பது பெயரளவில் இருப்பதும் எவ்விதத்திலும் மக்களுக்கு உபயோகம் இருந்ததாக இதுவரையில் தெரியவில்லை. உணவு பொருட்கள் முதல் ஏனைய வீட்டு உபயோக பொருட்கள், மின் இயந்திரங்கள் என்று எல்லாவற்றிலும் அவற்றின் தரம் என்ன என்பது கேள்வி. தரமற்ற பொருள் குறைவான விலையில் கிடைக்கும் என்று நினைத்தால் அது சீனாவில் உருவாக்கப்பட்டவை என்பது வெளிப்படையான உண்மை. அதற்கடுத்த நிலையில் ஆனால் எப்போதும் நிரந்தர முதலிடத்தில் இருக்கும் தரமற்ற பொருட்களை உருவாக்கி விற்பனை செய்வதில் முதலிடம் டெல்லி மற்றும் மும்பையில் உருவாக்கப்படும் பொருட்கள்.

மும்பையில் கிடைக்கும் பல பொருட்களில் Made in USA என்று இருக்கும். 'அட பரவாயில்லையே அமெரிக்காவில் செய்யப்பட்ட பொருள் இந்தியாவிலேயே கிடைக்கின்றதே' என்று ஏமாந்து வாங்கி செல்லும் விடயம் அறியாத புதியவர்கள் நிறைய உண்டு. அதைவிட அதிரடியான செய்தி மும்பையில் திருடிய பொருட்களை விற்க  தனியாக ஒரு அங்காடி தெரு உண்டு. இதெல்லாம் இந்தியாவில் மட்டும்தான் சாத்தியம் என்று நினைப்பவர்களுக்கு இன்னுமொரு செய்தி இந்தியாவிலிருந்து வெளிநாடுகளுக்கு தப்பி செல்லும் 'நம்ம ஊர் கில்லாடிகள்' ஒன்றிணைந்து செல்லுமிடமெல்லாம் சிறப்பு செய்வதை துபாய், ஓமன் போன்ற வளைகுடா நாடுகளிலும் 'திருட்டு அங்காடி தெரு'க்களை உருவாக்கியுள்ளதை சொல்லி பெருமை அடைவதற்கு பதிவுலகம் கூட சரியான இடம் என்று தோன்றுகிறது.

சென்னையில் பழைய மூர் மார்கெட் என்று ஒன்று இருந்தது அங்கே திருட்டு பொருட்கள் மட்டுமல்லாது வறுமையில் வேறு வழியின்றி யாருக்கும் தெரியாமல் அவசரத்திற்கு விற்று விட்ட பலவித பொருட்களை விற்ப்பனைக்கு வைத்திருப்பதை பார்க்க முடிந்தது. இப்போது அந்த மூர் மார்கெட் சுத்தமாக இல்லாமல் போனது அங்கே தற்போது தொடர்வண்டி நிலையம் அமைக்கப்பட்டு காட்சிகள் முற்றிலுமாக மாறி விட்டது. அதிக பணம் கொடுத்து விலைக்கு வாங்கும் பொருட்கள் அத்தனையும் வாங்கிய விலைக்கு நிகரானதா என்பது அவற்றை உபயோகிக்கும் காலத்தில் மட்டுமே தெரிந்து கொள்ளமுடிகிறது. போலிகள் எங்கும் எதிலும் நிறைந்து  அதற்கிடையே அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக தரம் மிக்கவை தென்படுவதை காணுகின்ற வாய்ப்பு மட்டுமே பெருகிவருகிறது.

அதிக பிரயாசப்பட்டு குறைவான ஆதாயம் கிடைத்தால் போதும் என்று திருப்தியடைந்த காலம் மாறி; ஒரு கைபேசியை விலை கொடுத்து வாங்கியாக வேண்டும் என்பதற்காக தான் பெற்ற குழந்தையை ரூபாய் 1,500 க்கு விற்கும் பெண்கள் தமிழகத்தில் உள்ள செய்தியை காணுகின்றபோது இன்றைக்கு மக்களுக்கு பொருட்களின் மீதான மோகம் எந்த அளவிற்கு உயர்ந்து நிற்கிறது என்பது புரிகிறது. இதில் விளம்பரத்தை நம்பி எத்தனை பொருட்கள் வாங்கப்படுகிறது என்பது பற்றிய கணக்கெடுப்பு விவரம் அறிய முடியவில்லை. மேலை நாடுகளைப்போல நமது நாட்டிலும் உணவு மற்றும் இதர அத்தியாவசிய பொருட்களின் மீதான தரக் கட்டுப்பாடுகள் நிர்ணயம் செய்த பின்னர் அவற்றை வாங்கும் தனிமனிதன் அவற்றைப்பற்றி அறியும் வழி செய்தல் மிகவும் அவசியம் என்று நான் நினைக்கின்றேன்.

தரமற்ற பொருட்களை விற்கும் அல்லது தயாரிக்கும் நிறுவனங்களை அரசு முடக்க வேண்டும். விளம்பரங்களுக்கு கூட தரம் மிக்க பொருட்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். மது அருந்தும் கீழ் தட்டு மக்கள் விளம்பரங்களில் காண்பிக்கப்படும் எச்சரிக்கைகளை அறிந்திருப்பார்களா என்பது சந்தேகம். உடல் நலத்தை பாதிக்கும் மது வகைகளை விற்ப்பனைக்கு அனுமதிப்பதை முழுவதுமாக கட்டுபடுத்துவது மட்டுமே திருடு, சங்கிலி பறிப்பது, வழிப்பறி, பாலியல் வன்கொடுமை போன்ற குற்றங்கள் குறைக்க வழி வகுக்கும். குடித்துவிட்டு வாகனத்தை ஓட்டுபவர்கள் அதிகரித்து அதனால் ஏற்ப்படும் சாலை விபத்துகள் ஏராளம். தினமும சாலை விபத்துக்களில் மரணமடைபவர்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. மனிதனை விட மனிதனால் உருவாக்கப்படுகின்ற ஏனைய பொருட்களின் மதிப்பு அதிகரித்து வருவது என்பது தாம் உட்கார்ந்திருக்கும் மரத்தின் கிளையை நாமே வெட்டிகொண்டிருப்பது போன்றது என்பதை அறியாமல் செய்கிறோமா தெரிந்தே செய்கிறோமா என்பது விளங்கவில்லை.





6/18/2013

எல்லோரும் கொண்டாடுவோம்

அப்பாக்கள் தினம் அம்மாக்கள் தினம் என்று முக்கிய உறவுகளுக்கான தினத்தைப் பற்றி ஏற்கனவே பதிவு எழுதி இருக்கிறேன், தாத்தாக்கள் தினம் பாட்டி தினம் என்றோ அல்லது மைத்துனி தினம் மாமனார் தினம் என்கின்ற ஒரு தினம் இதுவரையில் இல்லை என்பதிலிருந்து அம்மாவும் அப்பாவும் உறவுகளில் மிகவும் முக்கியஸ்த்தர்கள் என்பது தெரிகிறது. இப்படிப்பட்ட "தின" அனுசரிப்பு என்பது மேலை நாடுகளுக்கு அவசியமானது என்பதால் அவர்கள் அவ்வாறு ஒரு குறிப்பிட்ட தினங்களை உறவுகளுக்கென்று ஒதுக்கி கொண்டாடி வருவது என்பது சாதாரணமான விடயம். அதிலும் கூட எத்தனை பேருக்கு தங்கள் அப்பாக்களை யார் என்பது தெரிந்திருக்க முடியும் என்பதும், அவர்களது அம்மாக்கள் தற்போது எந்த அப்பாவுடன் வாழ்ந்து வருகிறார் என்பதை அறிந்திருக்கின்றனரா என்பதும் கூட கேள்விக்குரியது. அங்குள்ள வாழ்க்கை முறையில் அவ்வாறு வாழ்வது என்பது யதார்த்தம். அதனால் அவர்கள் குறிப்பிட்ட நாளை அப்பா அம்மாவிற்கென்று ஒதுக்கி அவர்களுடன் அந்நாளை கொண்டாடுவதில் வியப்பில்லை.

இந்தியாவின் சமுதாய முறைகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட தினத்தை ஒதுக்கி பெற்றோரை மகிழ்விக்க அல்லது வாழ்த்து கூற வேண்டிய நிலை அவசியம் இல்லை, இந்தியாவிலும் நிலை மாறிக்கொண்டிருக்கிறது, முதியோர் இல்லங்களில் வாழும் பெற்றோர்களுக்கு 'கடனே' என்று மாதம் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகை செலுத்திவிட்டு 'கெழம் எப்போ மண்டைய போடப்போகுதோ' என்று அலுத்துக்கொள்ளும் பிள்ளைகளுக்கு நிச்சயம் பெற்றோரை கொண்டாதுவதற்கு என்று ஒரு குறிப்பிட்ட தினம் அவசியம்தான். முதிர் வயதான பெற்றோரை கவனிக்காத பிள்ளைகளுக்கு தண்டனை கொடுக்கின்ற சட்டம் அவசியப்படுகின்ற காலம் இது. என்றிருக்க அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் வாழ்த்து சொல்ல, ஒரு குறிப்பிட்ட தினத்திலாவது அவர்களை மகிழ்விக்க விரும்பும் நல் உள்ளங்கள் இருப்பின் முப்போகம் விளையும் பூமியும், "பெய்" என்றால் உடனே பெய்யும் மழையும் நமக்கு கிடைத்திருக்குமே.

'யார் இவர்களை பெற்றுக்கொள்ள சொன்னது' என்றும், 'இவர்கள் என்ன என்னை ஓ ஹோ என்றா வளர்த்தார்கள் நான் இவர்களை வைத்து பராமரிப்பதற்கு', என்றெல்லாம் வாய்க்கு வந்தபடி பெற்றோரை ஏசுகின்ற பிள்ளைகளும் 'இவனை பெற்றதற்கு கல்லையோ மண்ணையோ பெற்றிருக்கலாமே' என்று வேதனை செந்நீர் விடுகின்ற பெற்றோரை அல்லவா பெரும்பாலும் காண முடிகிறது. அப்படியே நல்மனம் கொண்ட பிள்ளைகளை பெற்று வளர்த்துவிட்டாலும் திருமணம் என்கின்ற பெயரில் விலை போகும் பிள்ளைகள், மனைவியின் நிரந்தர அடிமைகளாகி கைகளுக்கும் வாய்க்கும் விலங்கு பூட்டப்பட்டு கைதிகளாய் கிடக்கின்ற குடும்பங்களில் அப்பாக்கள் தினம் அம்மாக்கள் தினம் என்று ஒன்று இருக்கின்ற செய்தி காற்று வழியாக கூட உள்ளே நுழைகின்ற வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்பது கேள்வியல்லவா.

பெற்றோரை கொண்டாட வேண்டும் குறிப்பிட்ட ஒரு நாளில் மட்டுமல்ல, நாம் வாழுகின்ற ஒவ்வொரு நிமிடமும், கடவுளுக்கு கொடுக்கின்ற மரியாதையில் ஒரு பகுதியாவது பெற்றோருக்கு செலுத்துவதற்கு முயற்சிக்க வேண்டாமா, பெற்றோர் கண் கண்ட தெய்வங்கள் என்று வேதங்களும் நூல்களும் கூறுகிறதல்லவா. யார் யாருக்கோ, ஊர் மெச்சிக்கொள்ள உபகாரம் செய்வதை விட, விதவிதமான தான தருமங்கள் செய்வதிலும் அன்னை தந்தையை உபசரிப்பது மட்டுமே உயர்ந்த உபகாரம். 'பெற்றோர் எனக்கு என்ன செய்துவிட்டார்கள்' என்று எண்ணி அதற்க்கு பதில் செய்வது மூடத்தனம், அவர்களால் எனக்கு செய்ய இயலாமல் போனவற்றை அல்லது எனக்கு இயன்ற உபகாரத்தை லாப நட்ட கணக்கு பாராமல் அவர்களுக்கு செய்வதில் அன்றோ புண்ணியம் கிடைக்கின்றது. ஆயிரம் கோவிலுக்கு சென்று காணிக்கை கொடுத்து பூஜைகள் செய்தாலும் கிடைக்காத ஆசீர் கிடைப்பது அருகில் இருக்கும் தாய்க்கும் தந்தைக்கும் செய்யும் உபசாரத்தால் மட்டுமே.

பல நீதி நூல்கள் இவற்றை விலாவரியாக நமக்கு கொடுத்திருப்பினும் அவற்றையும் குப்பையாக எண்ணுகின்ற மனிதன்  நிம்மதியுடன் சகல பாக்கியங்களுடன் தனது வாழ்நாளின் இறுதி வரையில் வாழ்வது அரிது. எத்தனை சாதித்தாலும் அவரது வாழ்க்கை வீழ்ச்சியுறுவது நிச்சயம்.

6/04/2013

என்றென்றும் வாழ்த்துக்கள்.


கலைஞருக்கு வாழ்த்து கூறும் வயது எனக்கு இல்லை, ஆனால் மூத்த தமிழனுக்கு, பதினாறும் பெற்று பெருவாழ்வு வாழும் மனிதரின் ஆசீர் பெறவே மனம் விழைகிறது. மூத்த குடிமகன் என்கின்ற முறையில் பட்டம் பதவிகளை தாண்டி அவர் மீது மரியாதை பெருகுகிறது. அரசியலையும் தமிழையும் 90 ஆண்டுகள் சுவாசிக்கும் பெருமகன் என்ற உவகை ஏற்ப்படுகிறது. அரசியலை சாதி  மத இன மொழி வேறுபாடுகளின்றி கற்றறிந்த அவரது ஆசான்கள், அறிஞர்களிடம் "பண்பு மிக்க அரசியல்" பாடம் கற்றறிந்த அரசியல் நாகரீகம் அறிந்த பண்பாளர்.  90 வயது என்ன 100 தாண்டினாலும் தகும். இந்தியாவிலேயே 20ஆம் நூற்றாண்டின் இணையற்ற மனிதர்களுள் ஒருவர்.

 "அவர் எனக்கு என்ன செய்துவிட்டார் என்று நான் அவரை புகழ் பாடுவதற்கு" என்று கணக்கு பார்க்கின்ற காலத்தில்; கை காசு கொடுத்து வாங்குகின்ற அத்தனை பொருளுக்கும் ஏதேனும் இலவசம்  கிடைக்குமா அங்கு சென்று அப்பொருளை வாங்கலாம் என்று அலை என மோதும் சன வெள்ளத்தில், மனிதனின் தராதரம் அறிய விழைவோர் எத்தனைப் பேர். பகுத்தறிவு என்றாலே நாத்திகன் என்கின்ற அர்த்தம் வைத்து மொத்தமாக உதறிவிடும் யோக்கியர்கள், உதறிவிடுவது பண்பையும் பகுத்தறிவையும் மட்டுமேயன்றி கலைஞரை அல்லவென்பதை கூட அறியா பாமரர்கள். அடிக்கடி கலைஞர் கூறும் "அற்ற குளத்து அறுநீர் பறவை"கள் ஆயிரமாயிரம் இருக்கலாம் "தம்பி உடையான் படைக்கு அஞ்சான்" என்று அன்று முதல் இன்றுவரை அறிஞர் அண்ணாவின் தம்பியாக வாழ்ந்து வரும் ஒப்பற்ற தலைவர் கலைஞர்.

யார் தூற்றினாலும் யார் போற்றினாலும் கலைஞரின் அரசியல் நுண்ணறிவும் சாதுர்யமும் பண்பும் அவரையன்றி வேறொருவர் தமிழகத்தில் இன்றைக்கு இல்லை என்பது மாற்ற முடியாத உண்மை.  இன்றைக்கு "அரசியல்" என்றாலே "எதிரி" என்ற பொருள் மா(ற்)றி எங்கும் வன்மம் நஞ்சாக பரவி கிடக்கும் காலத்திலும் தனது பண்பை ஒருநாளும் மாற்றிகொள்ளாத பண்பாளர். அவரது வயதுக்கும் அனுபவத்திற்கும் மாறாத தமிழ் பற்றிற்கும் என்றென்றும் வாழ்த்துக்கள்.

                                              ************

6/01/2013

அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியுமா

இரவு பத்து மணிக்கு மேல் பேருந்து கிளம்பும் என்று சொல்லப்பட்டது, இரவு பயணிகள் உறங்கும்போது உபயோகிகின்ற ஐந்து வாட்ஸ் விளக்கு போடப்பட்டிருந்தது, பயணிகள் ஒருவரின் முகத்தையும் காண இயலவில்லை, பேருந்து கிளம்புவதற்கு சில நிமிடங்களே இருந்ததால் அவசரமாக அதில் அமர்ந்துகொண்டு இருக்கையில் நமக்கு அடுத்த இருக்கையில் உட்கார்ந்திருப்பவர் யார் என்பதை பார்கைகூட முடியவில்லை, இரவு பயணம் என்பதால் எல்லோரும் இருக்கையிலேயே உறங்கிய நிலையில் இருந்தனர், எனக்கு பேருந்து பயணம் முற்றிலும் புதிது, அதிலும் பேருந்தில் ஊர் பிரயாணம் நான் அறிந்திராத ஒன்று. உறக்கத்தை வருந்தி அழைத்தாலும் வருவதாக இல்லை. அங்கேயே குடியிருக்கும் கொசுக்களுக்கு உணவாக ரத்த தானம் கொடுக்கவேண்டிய கட்டாயமிருந்தது. குளிர் சாதனம் பொருத்தப்பட்டிருப்பதாக நம்மிடம் சொல்லி அதிக பணம் வசூல் செய்து விடுவதால் இயற்க்கை தருகின்ற காற்றை உள்ளே நுழைய விடாமல் சன்னல்கள் இறுக்கமாக மூடப்பட்டிருந்தன. உள்ளே சுவாசிக்கின்ற காற்றைத்தவிர வேறு காற்று புகுவதற்கு வழி இருக்குமோ என்னவோ தெரியவில்லை.

பேருந்து வேகமாக பயணித்துக் கொண்டிருந்தது திடீரென்று பயணிகளில் ஒருவர் 'வண்டிய நிருந்துங்க' என்று சத்தம் போடுகிறார், உறங்கியவர்களில் சிலர் விழித்துக்கொண்டனர், நடத்துனர் வந்தார் 'யாரப்பா அது'... என்று கேட்டுக்கொண்டு 'என் அப்பாவுக்கு நெஞ்சு வலிக்குதுன்னு சொன்னாரு பையிலிருந்த புட்டியிலிருந்து தண்ணீர் கொடுத்தேன் ஆனால் அவர் மயங்கி விழுந்துவிட்டார்' என்றார். பேருந்து நிறுத்தப்பட்டது, நிறுத்தப்பட்ட இடம் எங்கு என்பது தெரியவில்லை. கடைகளோ ஆள் நடமாட்டமோ அங்கு காணவில்லை. இன்னும் ஒரு மணி நேரம் போனால் ஒரு ஊர் வரும் ஆனால் அங்கு மருத்துவமனைகள் ஒன்றும் இருப்பதாக தெரியவில்லை என்றார் கூட்டத்தில் ஒருவர். வேறு வழியின்றி பேருந்து பயணம் மீண்டும் தொடர்ந்தது. ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பின்னர் ஒரு நகரமோ அல்லது மருத்துவமனையோ வரவில்லை என்பதால் பயணம் மீண்டும் தொடர்ந்தபோது ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை பேருந்து கடந்து கொண்டிருக்க 'இங்கே நிறுத்தினால் தாங்கள் அங்கேயே இறங்கி கொள்வதாக உடல் நலமில்லாதவருடன் வந்தவர்  கூற அவ்வாறே பேருந்து நிறுத்தப்பட்டது பேருந்திலிருந்து அவர்கள் அங்கே இறங்கிக்கொண்டனர்.

காலை பொழுது விடிந்து மணி ஆறானது, வெளியில் வெளிச்சம், பேருந்தின் கடைசி நிறுத்தம், இருக்கைகைகளில் சில இருக்கைகள் ஆளில்லாமல் இருந்தது, அதுவரையில் நிம்மதியாக உறங்கிக்கொண்டு வந்த ஒருவர் 'அய்யய்யோ இங்க வச்சிருந்த என் பைய காணோமே' என்று கூவத்தொடங்கினார். அனைவரும் அவரை பார்த்தனர், நடத்துனர் வந்தார், 'என்னப்பா என்ன ஆச்சு' என்றார். 'இங்கேதான் என் பைய வச்சிருந்தேன் பையில என் மகள் கல்யாணத்திற்கு என் வீட்டு பத்திரத்த அடகு வச்சு கடன் வாங்கிய ரொக்கப்பணம் ரெண்டு லட்சம் வச்சிருந்தேன். பையை காணலையே' என்றார் பரிதாபமாக. பக்கத்துல உட்கார்ந்து இருந்தவங்களையும் காணோமே அவங்க என்கிட்டே  கடைசி நிருத்தத்துலதான் இறங்க போறோம்ன்னு சொன்னாங்க......' என்றார் பரிதாபமாக.


5/30/2013

இரவல்

சொந்தக்காரர் ஒருவரின் திருமணத்திற்கு செல்வதற்காக அடுத்த வீட்டுக்கார பெண்ணிடம் ஆறு பவுன் இரட்டைவட சங்கிலியை வாங்கி கழுத்தில் அணிந்து சென்ற ஒரு அம்மா, அன்றிரவு திருமண வீட்டில் தங்கி விட்டு மறுதினம் வீடு திரும்பிய பின்னரும் இரட்டைவடம் சங்கிலியை அதன் சொந்தக்காரரிடம் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை, எப்படி கேட்பது என்று தயங்கிய அடுத்த வீட்டு அம்மா அதை மெதுவாக தனது கணவனிடம் தெரிவிக்க கணவனுக்கு வந்ததே கோபம், தன்னை கேட்காமல் கொடுத்ததால் அந்த பிரச்சினை பற்றி தன்னிடம் எதையும் சொல்லவேண்டாம் என்றார். ஒருவழியாக நான்காவது நாள் நகையை கேட்க அடுத்த வீட்டுக்கு சென்றால் கதவு பூட்டி கிடந்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. காரணம் எங்கு செல்வதென்றாலும் தன்னிடம் தெரிவிக்காமல் அடுத்தவீட்டு அம்மா செல்வதில்லை என்பதால். எங்கே சென்றுவிட முடியும் அந்த ஊரும் வீடும் அவர்களது பூர்வீகம் தானே என்ற தைரியத்தில் நகை கொடுத்தவர் காத்திருந்தார். நாட்கள் மாதங்களாகியும் வீட்டை திறப்பதற்கு யாரும் வரவில்லை.

நகையை வாங்கி சென்ற அம்மா சென்னையில் வசித்துக்கொண்டிருந்த தனது மூத்த மகளிடத்திற்கு வந்து தங்கிவிட்டார். மூத்த மகளை திருமணம் செய்து இருப்பது அவருடைய இரண்டாவது தம்பி என்பதால் அங்கு வந்து தங்கிய இரண்டாவது வாரத்தில் தான் அடுத்த வீட்டுகார அம்மாவிடம் நகையை வாங்கிகொண்டு திருமணத்திற்கு சென்று அங்கேயே இரவு தங்கி விட்டு மறுநாள் வீடு திரும்பிய பிறகுதான் இரட்டைவட சங்கிலி தனது கழுத்தில் காணவில்லை என்று தான் அறிந்ததாக தனது தம்பியிடமும் மகளிடமும் தெரிவிக்கிறார். கணவனை சிறுவயதிலேயே பறி கொடுத்துவிட்டு தனியாக நின்று குடும்பத்தை நடத்திக்கொண்டிருந்த தனது மூத்த சகோதரிக்கு உபகாரம் செய்ய நினைத்த அவரது தாயும் தம்பியும் எவ்வித சீரும் இல்லாமலேயே அவரது ஒரே மகளை திருமணம் செய்தத்துடன் இரண்டாவதாக வளர்ந்திருந்த மகனையும் தனது தொழிலுக்கு உதவியாக தன்னுடனேயே வைத்து கொண்டிருப்பதுடன் தற்போது அடுத்த வீட்டுக்காரரின் நகை பிரச்சினையை எடுத்து வந்திருக்கும் தமக்கை மீது கோபம் கொப்பளித்தது தம்பிக்கு.

உண்மையாகவே சங்கிலி தொலைந்து விட்டதா அல்லது ஏதாவது ஏடாகோடம் [கோல்மால்] செய்துவிட்டு பொய் சொல்கிறாளா என்பது பற்றி விவரம் அறிந்த எவராலும் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை. வேறு வழி தெரியாத தம்பி ஊர் சென்று ஆறு பவுன் இரட்டைவட சங்கிலி வாங்கி அடுத்த வீட்டுகார அம்மாவிடம் கொடுத்துவிட்டு வருவதற்காக சென்றபோது அவர்கள் வீடு போர்களம் போல கிடப்பதை கண்டு சற்றே தயங்கி, அவர்களை அழைத்தபோது வீட்டுகார அம்மாவின் கணவர் வெளியே வந்தார், அவரிடம் தவறுதலுக்கு மன்னிக்க சொல்லி, உத்திரவாதத்திற்கு ஊர் பெரியவர்களை அழைத்து சங்கிலியை திரும்ப கொடுத்தார். அதற்குள் அந்த வீட்டுகார அம்மா அதாவது தங்க சங்கிலியின் சொந்தக்காரர் கணவனுக்கு தெரியாமல் தான் சங்கிலி கொடுத்ததால் வீட்டில் ஏற்ப்பட்ட சண்டையில் தற்கொலை செய்து கொண்டுவிட்டார்.

அடுத்தவீட்டுக்காரரிடம் தங்க சங்கிலி இரவல் வாங்கி அணிந்துகொண்டு திருமணத்திற்கு போனால்தான் தன்னை அங்கு வந்திருக்கும் மற்றவர்கள் மதிப்பார்கள் என்று நினைத்த பெண் என்ன ஆனார், மகள் வீட்டில் இருந்த அவர் ஒருநாள் மொட்டை மாடியில் வடம் உலர்த்த சென்றவர் தவறி விழுந்து இரண்டு கால்களும் மண்டையும் உடைந்தது. உயிர் போகவில்லை பலமான அடி பல ஆயிரம் செலவு செய்தும் திரும்பவும் இயல்புநிலைக்கு திரும்பாத உடல்நிலையுடன் பலகால போராட்டம்.


5/29/2013

காஞ்ஜிவரத்தம்மா

நெற்றியில் ஒரு ரூபாய் நாணயத்தை விட பெரிய குங்குமப்பொட்டு, தலையில் கொண்டய் மீது நிறைய பூ, உயர்ந்த உருவம், அடுத்த வீட்டு ஆண்கள் கூட நிமிர்த்து பார்க்க யோசிக்க வைக்கும் தைரியம், அவரது பெயர் என்னவென்று அங்குள்ள ஒருவருக்கும் தெரியாது ஆனால் அப்பகுதியில் 'காஞ்ஜிவரத்தம்மா' என்ற பெயர் பிரபலம். குடிசைகள் நிறைந்த அப்பகுதி நகரத்தை விட்டு குறைந்தது 35 அல்லது 40 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருந்தது. 1960களில் "மதமாற்று தடைச்சட்டம்" இல்லாத காலம், வெள்ளை உடை அணிந்துகொண்டு பைபிள் [விவிலியம்] பற்றி செய்திகளை தெருக்களில் சத்தம் போட்டு சொல்லி வந்த காலகட்டம். அப்பகுதியில் வாழ்ந்த பெரும்பான்மையினர் படிப்பறிவு அற்ற சமுதாயம் என்பதால் துண்டு பிரசுரங்களை கொடுத்து அல்லது இலவச பைபிள் கொடுத்து படிக்க சொல்ல இயலாது, வீதி வீதியாகவும் வீடு வீடாக சென்றும் உபதேசங்கள் வழங்கப்பட்டது. அவ்வாறு வீடு வீடாக சென்று பைபிளில் உள்ள சில முக்கிய விஷயங்களை எளிய முறையில் எடுத்து சொல்லியவற்றுள் காஞ்ஜிவரத்தம்மாளுக்கு ஏதோ ஒன்று மூளைக்குள் புகுந்துவிட்டு அவரை கனவிலும் நிஜத்திலும் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்ப்படுத்தியது. வெள்ளை உடையணிந்து உபதேசம் சொல்பவர்களை வருந்தி அழைத்து இன்னும் பலவற்றை கேட்டு அறிந்தார்.

நாளடைவில் காஞ்ஜிவரத்தம்மாவும் அவர்களைப்போலவே வெள்ளை உடைக்கு மாறியதுடன் தவறாமல் உபதேசங்களை கேட்க்கும் ஆர்வத்தில்  அவர்கள் கோவிலுக்கு சென்று வந்தார். அவரது குடும்பத்தினர் அனைவரும் குடும்பத்தலைவியின் வழியே சிறந்ததாக கருதி பின்தொடர்ந்தனர். அதுவரையில் அவரையும் அவரது குடும்பத்தினரையும் பார்த்து வந்த சுற்றுபுரத்தாருக்கு அந்த அம்மாவின் இத்தகைய மாற்றம் பெரும் ஆச்சரியத்தை கொடுத்தது, அவரது உடை மட்டுமில்லாமல் ஒட்டு மொத்த நடத்தையும் முற்றிலுமாக மாற்றப்பட்டதுதான் அவர்களது ஆச்சரியத்திற்கு மிகவும் முக்கிய காரணம். பைபிள் வாசித்து இன்னும் அறிந்துகொள்ள தனக்கு படிப்பு இல்லையே என்பது அந்த அம்மாவின் மிகப்பெரிய வருத்தம்.

அந்த அம்மாவின் மூத்த மகனுக்கு திருமணம் நடந்தது. மருமகள் வேற்று சாதி [உயர்சாதி] பெண், அவரும் இவரைப் போன்று சூழ்நிலையால் மதம் மாறியவர்கள் என்பதால் சாதியை பற்றி பெரிதுபடுத்தாதவர்கள். திருமணமாகிய பின்னர் மருமகளுக்கு முதல் பிரசவம், வீட்டில் பிரசவமான ஒரு வாரத்தில் மருமகளுக்கு கர்ப்பை புண்ணாகி உடல்நிலை மிகவும் மோசமாகியது.  அடுத்த வீட்டில் வசித்துவந்தவர் அந்த பெண்ணின் நிலையை அறிந்து உடனே மருத்துவமனைக்கு எடுத்து செல்லுமாறு வற்புறுத்தினார். அவரது மகன் தனது மனைவியை மருத்துவமனைக்கு எடுத்து சென்றபோது மருத்துவர் அந்த மோசமான நிலைக்கு வருவரைக்கும் வீட்டில் மருமகளை வைத்திருந்ததற்காக திட்டினார். எனினும் அவர் மிகுந்த போராட்டத்திற்குப் பின்னர் உடல்நலம் பெற்று வீடு திரும்பினார்.

காஞ்ஜிவரத்தம்மாவிடம் இதைப்பற்றி விசாரித்தபோது, அவர் கூறியது வியப்பை மட்டுமல்லாது படிப்பறிவு எந்த அளவிற்கு மனிதர்களுக்கு அவசியம் என்பதை உணர்த்தியது. அவர் கூறிய பதில் " நாங்கள் எந்த நோய் வந்தாலும் மருத்துவமனைக்கு அழைத்து செல்ல மாட்டோம், தானாகவே குணமாகிவிடும்" என்றார்கள். உடல் நலமில்லாமல் போனால் என்ன செய்வீர்கள் என்று கேட்டபோது, அதற்காக ஜெபம் மட்டும் செய்வோம் என்றார். மருந்து சாப்பிடகூடாது மருத்துவரிடம் எடுத்து செல்லக் கூடாது என்று உங்களுக்கு யார் கூறியது என்று கேட்டால், அப்படித்தான் அவர்கள் கோவிலில் உள்ளவர்கள் செய்வது வழக்கம் என்றார்.

அவர் கூறிய இந்த கருத்தின் அடிப்படை என்பது "கடவுளின் மீது அப்பாரத்தை வைப்பது" என்பதை குறிக்கிறது என்றாலும் அதற்க்கான வழி அல்லது முறையில்தான் தவறு உள்ளது என்பது விளங்கியது. நோயாளி குணமாகவில்லை என்றால் அது அவரது விதி என்று சொல்ல முடியாது, மாறாக "கடவுள் மீது நம்பிக்கை" வைக்கின்ற நபர்கள் அதன் அடிப்படை விதிகளையும் கடைபிடிப்பது அவசியம். அடிப்படை விதிகளை [கடவுள் நம்பிக்கை] நோயாளியும் நோயாளிக்காக வேண்டுதல் செய்யும் நபர்களும் முற்றிலுமாக முழுமனதுடன் ஏற்றுகொள்வதும் நம்புவதும் அவசியம். நோய்வாய் இருக்கின்ற காலத்தில் தினமும் நோய் தீரும் வரையிலாவது விடாமல் தினமும் ஜெபம் செய்தல் அவசியம், குடும்பத்தார் மட்டும் இதை கடை பிடிக்காமல், அதற்கான முக்கிய நபரை அழைத்து ஜெபம் செய்வது என்பதும் மிகவும் அவசியம்.

வெறும் மருத்துவமும் சிகிச்சையும் கூட பலரின் வாழ்வை காப்பாற்ற இயலாத சூழல் பெரும்பான்மையாக காண முடிகிறது. கடவுள் நம்பிக்கையுடனான மருத்துவம் எப்போதுமே முழு பலனை அளிக்கும். பலர் "கடவுள் நம்பிக்கை" என்பதை அவசியத்திற்கு மட்டும் உபயோகப்படுத்துவதை பார்க்கலாம். "கடவுள்" நம்பிக்கை என்பது திருடுவதற்கும் கொள்ளையடிப்பதற்கும் தீய வழிகளில் நடப்பவர்களுக்கும் எதிர்மாறானது. கொள்ளையடித்த மற்றும் லஞ்சம் வாங்கிய தொகையை கொண்டு கோவில் கட்டுவதோ, கடவுள் சம்பந்தப்பட்ட காரியங்களை செய்வதோ கடவுளுக்கு எப்படி ஏற்ப்புடையதாகும். பணத்தால் எதையும் செய்துவிட முடியும் என்ற நினைப்பில் வாழ்க்கை முழுதும் வாழ்ந்துவிட்டு, பணத்தால் நடக்காது என்று தெரிந்த பின்னர் "கடவுளை" பற்றிகொள்வதற்கு முன்பு பாவ பணத்தை தூக்கி எரிந்துவிடுதல் ஓரளவு "கடவுள் நம்பிக்கைக்கு" அஸ்திபாரம் போடுவதாக இருக்கும். அப்படி யாரேனும் தவறான முறையில் சேர்த்து வைத்த சொத்துக்களை வேண்டாம் என்ற முழு மனதுடன் செயல்படுவாரா என்பது கேள்வி.

இங்கு நான் சொல்ல நினைத்தது, "கடவுள் நம்பிக்கையை தொடர்புடைய காரியங்களை செய்யும்போது அது முழுப் பலனை கொடுக்கவில்லை என்றால் அதற்க்கு காரணம் மதம் அல்லது கடவுள் அல்ல, உபதேசத்தை கேட்டு அதன்படி நடந்தவர் அதை முறையாக கைகொள்வதில்லை என்பதே". ஒருசமயம் காஞ்ஜிவரத்தம்மா படிப்பறிவு உடையவராக இருந்திருந்தால் விவேகியாக இருந்திருக்க கூடும், கடிதம் படித்து சொல்வதற்கு படிக்க தெரிந்த யாரை வேண்டுமானாலும் அணுகலாம் ஆனால் உயில் எழுதுவதற்கும் எழுதிய உயிலை படித்தறியவும் அதற்க்கான பயிற்சி பெற்ற வக்கீலை அணுகவேண்டும் என்பதுதானே முறை. அதைபோன்றுதான் மதமும் அதைப்பற்றிய முழு விவரங்களை அறிந்து தேர்ந்தவரிடம் கற்றுகொள்வதும் அதன் பின்னர் அதை பின்பற்றுவதும் மட்டுமே சிறந்தது. மழை பெய்த பின் நிலத்தில் திடீரென்று பல காளான்கள் முளைத்தாலும் எல்லா காளான்களும் உணவாக உட்கொள்வதற்கு சிறந்தது அல்ல. எத்தனையோ தாவரங்கள் உலகில் இருந்தாலும் எல்லா தாவரமும் மனிதனுக்கும் மிருகங்களுக்கும் உணவாவதில்லை. அதை தேடி அறியாமல் உட்கொண்டு மாண்டவர்கள் கதைகளும் உண்டு. அதுபோன்றதுதான் கடவுள் நம்பிக்கையும் மதமும்.



5/28/2013

பசுமரத்தாணி


என் தகப்பனாருக்கு நிறைய பால்ய நண்பர்கள் உண்டு, ஐந்து ஆறு வயதில் இருந்து நண்பராக இருந்தவர்களுள் கண்ணன் அங்கிள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவர். என் அப்பாவை அவர் எப்போதும் வாடா போடா என்று உரிமையுடன் பேசுவதை நான் எனது சிறு வயது முதல் பார்த்து ரசித்து வந்திருக்கிறேன். என் அப்பாவின் வாழ்க்கையில் ஒன்றரக் கலந்தவர் கண்ணன் அங்கிள். எனக்கு கருத்து தெரிய ஆரம்பித்த போது  என் அப்பாவிடம் அவர்கள் நடப்பு துவங்கியதை பற்றி மிகவும் ஆர்வமுடன் கேட்டு தெரிந்து கொண்டேன். வறுமையின் கொடுமையில் வாழ்ந்த ஒரு விறகு வெட்டியின் ஒரே மகன் கண்ணன், சோறு என்பதை பார்ப்பதே அரிது, கிராமத்தில் விளையும் கேழ்வரகு  கிடைத்தால் அதை கொண்டு கூழ் செய்து சாப்பிடுவதும்  பல சமயம் பட்டினியுடன் இருந்தவர் கண்ணன், தான் பட்டினியாக இருப்பதை ஒருபோதும் வெளியே காண்பித்து கொள்வது கிடையாது, கால்பந்து மைதானத்தில் அப்போதைய முக்கிய கால்பந்தாடக்காரர்கள் விளையாடுவதை [பயிற்சி] பார்க்க நண்பர்கள் அனைவரும் செல்வதுண்டு. அங்கே விளையாடும் புகழ் பெற்ற வீரர்கள் பயிற்சியில் இறங்கும் முன்னர் கழட்டி கொடுக்கின்ற கைகடியாரம் மற்றும் ஷர்ட் போன்ற உடைகளை பாதுகாப்பாக வேடிக்கை பார்க்க சென்றிருக்கும் என் அப்பா அல்லது எனது பெரியப்பாவிடம் கொடுத்துவிட்டு செல்வார்கள். ஆனால் கண்ணன் அங்கிள் பந்து விளையாடுகின்ற மைதானத்தை விட்டு வெளியேறி விட்டால் ஓடிச்சென்று அதை எடுத்து வருவதை விரும்பி செய்வார்.

பிறகு நாளடைவில் கால்பந்தாட்டம் கற்றுக்கொண்டு இவர்கள் ஜூனியர் டீம் அமைத்து விளையாடும்போது கண்ணன் அதிகம் சோர்வடைந்து உட்கார்ந்து விடுவார், பல நாட்கள் விளையாடுவதை தவிர்த்து தவறி வெளியே வீசப்படும் பந்தை எடுத்து கொடுக்கும் உதவியை மட்டும் செய்து விட்டு சோர்வடைந்து உட்கார்ந்து கொள்வார். அவரது இந்த சோர்விற்கு அர்த்தம் விளங்காமல் என் அப்பா கண்ணனிடம் உண்மையை சொல்லுமாறு வர்ப்புருத்தினார்.  உண்மையை கண்ணன் அங்கிள் சொல்லவில்லை, ஆனால் அவரது குடிசைக்கு சென்று விளையாட கூப்பிடும்போது அவரது தாயார் கூறிய பதில் அவரது உண்மை நிலையை உணர்த்தியது. அன்று முதல் வீட்டில் கண்ணனும் ஒரு உறுப்பினராக ஆக்கப்பட்டார். பல சமயங்களில் வீட்டில் சாப்பிட வெட்கம் கொண்டு அதையும் தவிர்த்து வந்தார், ஆனால் அவரது வீட்டிற்கு தேவையான சாப்பாட்டை எடுத்து சென்று அவரது அம்மாவிடம் கொடுத்துவிட்டு வந்துவிடுவார்களாம் என் அப்பாவும் எனது பெரியப்பாவும்.

கண்ணன் அங்கிள் பற்றி சொல்வதென்றால் அவர் ஒரு அன்பு கடல், பிறரிடம் அன்பு செலுத்துவதை தவிர அவருக்கு வேறு ஒன்றும் தெரியாது. திருமண வாழ்க்கை துவங்கிய போது நிலைமை மாறவில்லை, மாறாக என் தாயாரும் நட்ப்பை புரிந்து கொண்டவர்களாகவே இருந்தனர் கண்ணன் ஆன்டியை பற்றி அதிகம் தெரியவில்லை, என் பெற்றோரின் வாழ்வில் பல இடுக்கண்கள் ஏற்பட்ட தருணங்களில் கண்ணன் அங்கிள் மட்டுமே உதவிகரம் நீட்டினார். என் தாயார் கண்ணன் அங்கிளை "மனிதருள் மாணிக்கம்" என்றே கூறுவார். இன்று நினைத்தாலும் கண்ணன் அங்கிள் மீது ஏற்பட்ட அந்த பாசம் எனக்கு இன்றளவும் குறையவே இல்லை. எனது பெற்றோர் என்னிடம் அவர்களது நட்பையும் மீறி பல சந்தர்ப்பங்களில் அவரது அன்பும் அரவணைப்பும் ஏனைய உறவுகளைவிட அதிகமாகவும் அவசியமானதாகவும்  இருந்தது பற்றி சொன்னதுதான் அதற்க்கு காரணம். அவர்கள் சொன்னது போலவே கண்ணன் அங்கிளும் அன்பின் அவதாரமாகவே இருந்தார் என்பதை என் கண்கூடாகவே கண்டிருந்தேன்.

கண்ணன் அங்கிளுக்கு இரண்டு ஆண்கள் ஒரு பெண் இருந்தனர், அவர்கள் அனைவரும் என்னைவிட குறைந்தது பத்து வயது அதிகம் உடையவர்களாக இருந்ததால் அவர்களை நான் 'அண்ணன் அக்கா' என்றே அழைப்பேன். நான் பிறப்பதற்கு முன்பே அவர்கள் பிறந்திருந்ததால் நடந்த சம்பவங்களை கேட்டு எனக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது, கண்ணன் அங்கிள் வீட்டிற்கு எனது பெற்றோர் அடிக்கடி சென்று தங்குவது  பிடிக்காமல் என் அப்பாவிடம் [கண்ணன் அங்கிள் வீட்டில் இல்லாத சமயத்தில்] அண்ணனும் அக்காவும் வீண் வார்த்தைகளை சொல்லி வீட்டிற்கு வராமல் தடை செய்வதுமாக இருந்தனர். அண்ணனுக்கும் அக்காவிற்கும் தங்கள் தகப்பன் எங்களது [பெற்றோரின்] உபசரிப்பிற்க்கு செலவு செய்வதை பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் போனது. அதனால் என் பெற்றோரை வெறுத்து ஒதுக்கி வந்தனர். நான் என் தகப்பனாரிடம் கேட்டு தெரிந்து கொண்டதைப்போல எனது தகப்பனாருடன் கண்ணன் அங்கிளின் நட்ப்பைபற்றிய விவரங்களை அவர்கள் தங்கள் தகப்பனிடம் கேட்டு அறிந்து கொள்ளவில்லை என்பது எனக்கு விளங்கியதுடன் அவர்கள் சுபாவம் கண்ணன் அங்கிளுக்கு நேர்மாறாக இருந்ததும் இன்னொரு காரணம்.

சில நண்பர்கள் மற்றும் சில உறவினர்கள் பெற்றோரிடம் கொண்டுள்ள உறவின் நிலை என்னவென்று நாம் அறிந்திருந்தாலும் அறிந்திராவிட்டாலும் வீடு தேடி வருகின்றவர்களை ஏளனமாக நினைப்பது மற்றும் தகாத வார்த்தைகளை கூறி வருத்தப்படுத்தி திருப்பி அனுப்புவது மிகவும் கொடுமையான பாமரச் செயல். "அடிக்கடி வீட்டிற்கு வந்து உபத்ரவம் செய்யாதே" என்று சொல்வது நாகரீகமற்ற செயல். மதுபானம் குடிப்பதற்கு பணம் கேட்டு நமது வீட்டை தேடி வந்து தொல்லை கொடுத்தால் தவிர்க்க வேண்டியதுதான். நல்ல ஆரோக்கியமான உடல் நலத்துடன் இருப்பவர் சோம்பேறியாக இருந்து கொண்டு அடிக்கடி உதவி கேட்டு வீடு தேடி வந்தால் முடிந்தால் உதவலாம், அல்லது நமக்கே பற்றாக்குறை இருப்பின் அதை பக்குவமாக எடுத்துக் கூறினால் அவர் மனம் புண்படுவதை நாம் தவிர்க்கலாம். பொதுவாக இளம் தலைமுறையினருக்கு சிறுவயது முதலே தங்கள் குடும்ப நண்பர்கள் உறவினர்களைப்பற்றிய விவரங்களை சொல்லி கொடுத்து வளர்ப்பது இது போன்ற "தலைமுறை இடைவெளி"யை தவிர்க்க உதவும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

வீடு தேடி வருகின்ற நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களை சிலர் தங்கள் குழந்தைகளின் கவனத்தை கவரும் வண்ணமாக முணு முணுப்பது வசைபாடுவது போன்ற செய்கைகளை பார்த்து வளருகின்ற குழந்தைகளின் மனதில் அதே போன்ற செய்கைகள் வேரூன்ற காரணமாகி விடுகிறது.  உறவினர்கள் மற்றும்  நண்பர்கள் மீது நமக்கிருக்கின்ற பகமை உணர்வுகளை குழந்தைகளுக்கு ஊட்டி விடுவது பகையுணர்வை உண்டாக்கும் வழிகள். பொதுவாக பெண்கள் தங்கள் உறவினர்களிடமும் நண்பர்களிடமும் சிநேகமாக இருப்பதை போன்று கணவனின் உறவினர்களிடம் நண்பர்களிடம் சிநேகமாக இருப்பது கிடையாது. அதையே பார்த்து வளர்க்கப்படுகின்ற குழந்தைகளும் அதே வழியை பின்பற்றுபவர்களாக இருப்பதில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை. மனிதநேயம் என்பதை வளர்க்கின்ற அல்லது துவக்குகின்ற முதல் ஆசான் பெற்றோர்தான், குழந்தைகளின் சிறுவயதில் எதையெல்லாம் பார்த்து கேட்டு வளருகின்றார்களோ அதையே அவர்களும் பின்பற்றுவது இயற்க்கைதானே. குடும்பத்திற்குள்ளே கற்று கொடுக்கப்படுகின்ற பாடம் தான் குழந்தைகளின் முதல் கல்வி என்பதை பெரியவர்கள் முதலில் உணர்ந்து செயல்படுதல் அவசியம்.


5/21/2013

விளையாட்டு வினையானால் ....



ஒரு பழமொழி உண்டு " விளையாட்டு வினையாகும்", பல சந்தர்ப்பங்களில் பல பேர் விளையாட்டாக துவங்கிய பல விஷயங்கள் வினையாக (பெரும் பிரச்சினையாக) மாறியது உண்டு. "இப்படி நடக்கும் என்று நான் நினைக்கவே இல்லை, விளையாட்டாகத்தான் செய்தேன்" என்று சொல்லி வருத்தப்படுபவர்கள் நாளடைவில் அதுவே பழக்கமாகி, பழக்கத்தை விடுவதற்கு இயலாமல் திருட்டுத்தனமாக சில பல காரியங்களை செய்து அவற்றில் சிலவற்றில் மாட்டிக்கொண்டது, தப்பித்தால் போதும் என்றாகி, எதோ ஒரு வழியில் தப்பித்து, மீண்டும் பழக்கதோஷத்தில் சிக்கிக் கொண்டு ..........

இப்படி பலரது வாழ்க்கை திண்டாட்டத்தில் சிக்கி விடுகிறது. விளையாட்டாக துவங்கும் பலவித பழக்கம் நாளடைவில் அடிமையாக்கி விடும் அபாயம் ஏற்ப்படும் என்பதை துவக்கத்திலேயே அறிந்து அதை விட்டு விலகாமல் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருந்தால் அதுவே வினையாகி நமது வாழ்க்கை சீரழியும்.

தவறு செய்பவர்களுக்கு சூழ்நிலை, நண்பர்கள், பணம் மற்றும் பொருளாசை என்று பல காரணங்கள் இருந்தாலும் தான் செல்லும் பாதை தவறானது என்பதை அறிந்தும் தொடர்ந்து செய்து அதற்கான பலன் அல்லது முடிவு வந்து சேருவதை தவிர்க்க இயலாது போகிறது. சூதாட்டம் என்பதை உருவாக்க காரணம் விளையாட்டின் மீது ஏற்ப்படும் மோகமா அல்லது எதையும் பணமாக மாற்றும் கிரிமினல் புத்தியா என்பதை யாவரும் அறிந்திருந்தும், சட்டப்படி குற்றம் என்பது தெரிந்து, அதில் சிக்கி வெளியேறும் வழி தெரியாமல் அல்லது உணராமல் அதிலேயே அழிந்து விடுபவர்கள் ஏராளம். எந்த பழக்கம் மனிதனை நிதாதனத்துடனும் கவுரவத்துடனும் நடத்தி செல்லுகிறதோ அதை மனிதன் விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டு வாழ விழைவதில்லை. மனிதனின் மனம் ஒரு குரங்கு என்று சொல்வதற்கு இதுதான் அடிப்படை காரணம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

சிறந்த அல்லது நல்ல பழக்கத்தை விளையாட்டாக கூட செய்வதற்கு மனிதர்கள் மனம் நாட்டம் கொள்வது இல்லை. "நன்மையானது" என்பதை அடையும் வழி மிகவும் குறுகியதாகவும் இடர் நிறைந்ததாகவும் உள்ளதும்  தீமை அல்லது சூது என்பது எங்கும் எதிலும் நிறைந்து எளிதாக அடைந்துவிடகூடிய வசீகரம் வாய்ந்ததாக உள்ளது என்பதால் அதை அடைவதில் ஆர்வம் காட்டும் மனிதர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் அதிகம், நன்மையை தேர்வு செய்ய யோசிக்கும் இன்றைய உலகில் தீமை அல்லது வினை என்பது எங்கும் எதிலும் நிறைந்து கிடப்பதில் ஆச்சர்யம் இல்லை. எதற்காக நீதி, நன்மை வேண்டும், அதை வைத்துக் கொண்டு "நாக்கு வழிப்பதா", அல்லது "வயிற்றில் ஈரதுணியை போட்டு கொண்டு படுத்து கிடப்பதா" என்று நக்கல் நையாண்டி செய்பவர்கள் எண்ணிக்கை விண்ணைத் தொடும் அளவிற்கு உயர்ந்து செல்வதை பார்த்துக்கொண்டுதானே இருக்கிறோம்.

ஊடகங்கள் பெருகியதால் ஏற்பட்டிருக்கும் மிகப்பெரிய சிக்கல் இவற்றை இன்னும் தெளிவாக படம் பிடித்து காட்டுகிறது, "வேண்டாம்" என்று கண்ணையும் காதையும் மூடிக்கொண்டாலும் வீட்டின் உள்ளே தொலைகாட்சிபெட்டியில் செய்திகள் மூலமாக நம்மை தேடி வந்துவிடுகிறது. "மானம் போன பின் வாழ்ந்து என்ன பயன்" என்று எண்ணிய காலம் மாறி "காசேதான் கடவுள்"  மூச்செல்லாம் பணமாக மாறிவிடக் கூடாதா என்று ஏங்கும் பெருமூச்சு எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து வானில் கூடுகின்ற கொஞ்சம் மழை மேகத்தை கூட துரத்தி சென்று வேறு நாடுகளில் பேய் மழை, சூராவளியாக உருமாறி அவ்வூரில் உள்ள வினை அல்லது சூதுக்கு ஊரை துவம்சம் செய்துவிடுகிறது. [மாமியாரிடம் கோபித்துக்கொண்டு கணவனை வெளுத்து வாங்கும் மனைவிகளைப்போல].

வரதட்சிணை கொடுமை, சாதிக்கொடுமை, கற்பழிப்பு, லஞ்சம், அதிகார துஷ் பிரயோகம், தீவிரவாதம் இன்னும் பல ஒன்று சேர்ந்து செய்திகளை உருவாக்கி அதில் இன்னொன்று தற்போது சூதாட்டம். பூமி தாங்குமா தெரியல.