Translate

8/14/2010

நினைவுகளில் சில....

முதல் முறையாக வீட்டை விட்டு வெளியூரில் இரண்டு நாட்கள் தங்கிவிட்டு வருகின்ற வாய்ப்பு திருமணத்திற்குப் பின்னர் கிடைத்த சந்தோஷத்தில் இரவுநேர பதிவு செய்யப்படாத தொடர்வண்டியில், மிகக் குறுகிய காலத்தில் என்னுடன் பழகிய பெண்ணும் அவளது அண்ணன் அண்ணியுடன் பயணித்த போது வித்தியாசமான புதுமையான அனுபவமாக இருந்தது, என்னுடன் பயணித்தவர்களிடம்; அடுத்தநாள் குறிப்பிட்ட ஊரில் இறங்கிய பின்னர் அங்கு வெளியூர் பயணிகள் தங்குவதற்கான அறைகள் கிடைக்குமா என்று கேட்டேன், அவர்களது நண்பர் வீடு இருப்பதால் அங்கே சென்று குளித்து உடமைகளை அங்கேயே வைத்துவிட்டு நாம் எங்கே வேண்டுமானாலும் போகலாம் என்றனர்.

ரயில்
நிலயத்திலிருந்து சிறிது தூரம் செல்லவேண்டியிருந்ததால் குதிரை வண்டியில் ஏறி குறிப்பிட்ட வீட்டை சென்றடைந்தோம், அந்த இடம் ஒரு அக்ரகாரம், காலை நேரம் குளிர்காலம் என்பதால் வெந்நீர் குளிப்பதற்கு தயாராக இருப்பதாக சொன்னார் ஒரு நடுத்தர வயது பெண். பழைய காலத்து நாட்டு ஓடுகள் வேய்ந்த நாலு கட்டு வீடு, பின்புறம் தோட்டத்திலிருந்த கழிவறைக்குச் சென்று குளித்து முடித்து வந்த போது சாப்பாடு தயாராக இருப்பதாக சொன்னார்கள், சமையல் செய்வதெல்லாம் குமுட்டி அடுப்பில், அதிகாலை எழுந்து குளித்துவிட்டு சமையலை தொடங்கி இருந்தால் கூட குமுட்டி அடுப்பில் அத்தனை சீக்கிரம் சமையலை முடித்திருக்க முடியுமா என்று ஆச்சரியப்பட வைத்தது. முன்பின் தெரியாதவர்களின் வீட்டில் தங்குவதோ உணவருந்துவதோ எனக்கு பிடிக்காத, பழக்கமில்லாத செயல்.

வெளியே சென்று உணவகத்தில் ஏதேனும் சாப்பிட்டுக் கொள்வேன் என்று சொன்னபோது அந்த பகுதி கிராமமாக இருந்ததால் உணவகம் அதிகாலையில் தயாராக இருக்குமா என்பது சந்தேகம் என்றனர், ஆனால் குதிரை வண்டிச் சவாரி செய்கையில் சில கதைகளில் படித்த தென்னிந்திய பழமை வாய்ந்த கிராமத்தின் சாயலை நேரில் காண முடிந்தது, கடை வீதியில் கடைகள் சில பூட்டியும் சில திறந்தும் இருந்ததை கவனித்தேன், என்னுடன் பயணித்தவர்கள் பிராமண வகுப்பை சார்ந்திருந்ததால் அவர்களது நண்பரும் அவரது வகுப்பினராகவே இருப்பார் என்று நான் நினைத்திருக்கவில்லை எனக்கு தர்மசங்கடமாகிப் போனது, உடன் வந்த பெண்களிடம் நான் எப்படி இவர்கள் வீட்டில் உணவருந்துவது என்றேன், ஒன்றும் காட்டிக் கொள்ள வேண்டாம் உங்களைப் பார்த்தால் வேற்று ஜாதி பெண்ணாகவே தெரியவில்லை, நெற்றியில் மட்டும் குங்குமம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் எந்த சந்தேகமும் வராது என்றனர்.

குங்குமம் வைத்துக் கொள்வதா இதென்ன புது ஒப்பனை என்று மனதினுள் நினைத்தபடி குங்குமத்தை வாங்கி நெற்றியில் சிறிதாக வைத்துக் கொண்ட போது சிறிது குங்குமத்தை வகிடு எடுக்குமிடத்திலும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் என்றார். குங்குமத்தை வேடமிடுவதற்க்காக வைப்பது அது முதல் முறையல்ல, என் அம்மாவின் குடும்பத்தாரைக் காண அவர்களது சொந்த ஊருக்கு போகும் போது என் அம்மாவின் பெரியம்மா சின்னம்மா மற்ற சொந்த பந்தங்களை பார்ப்பதற்கு முன்னர் குளித்து முடித்து நெற்றியில் பொட்டு வைத்து தலையில் சிறிது பூ வைத்த பின்னர் தான் அவர்களை நேரில் சென்று பார்ப்பது வழக்கம், அது என் அம்மா எனக்கு சொல்லிக் கொடுத்தது, தப்பித் தவறி பொட்டும் பூவும் வைக்காமல் மறந்து சென்று விட்டால் அவர்களிடமிருந்து திட்டு கிடைக்கும், நெற்றியில் மாட்டு சாணத்தை எடுத்து பூசிவிடுங்கள் என்று அங்குள்ள வேலையாட்களிடம் என் அம்மாவின் பெரியம்மாவும் சின்னம்மாவும் சினத்தில் கூறுவதுண்டு.

காலையில் அருகிலிருந்த சிவன் கோவிலுக்கு உடன் வரும்படி அழைத்தனர், நான் கோவிலுக்குள் வரவில்லை வெளியிலேயே நின்று காத்திருக்கிறேன் என்று கூறி தப்பித்துகொள்ள முயன்றேன் ஆனால் எங்களுடன் அந்த வீட்டின் நடுத்தர வயதுடைய பெண்ணும் நண்பரின் நண்பரும் உடன் வந்தனர். மிகவும் நெருக்கடியான நிலை, நிலைமையை எப்படி சமாளிப்பது என்று தெரியாமல் கோவிலுக்குள் அவர்களுடன் செல்வது போல பாவனை செய்துவிட்டு அவர்கள் உள்ளே சென்றதும் நான் வெளியே வந்து விட்டேன், அவர்கள் எல்லோரும் வெளியே வந்தபோது அவர்கள் கையிலிருந்த குங்குமம் விபூதியை கொடுத்து என் நெற்றியில் வைத்துக்கொள்ளச் சொன்னார்கள், என்னிடம் இருக்கிறது நான் பிறகு வைத்துக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லி தப்பித்துவிட்டேன்.

எங்கள் ஊருக்கு என் அம்மாவுடன் செல்லும்போது தினமும் மாலையில் எனது அம்மாவின் தங்கையின் மகள்களுடன் கோவிலுக்கு செல்லவேண்டும், கோவிலில் உள்ள சிலைகளை அவர்கள் சுற்றி வரும்போது நானும் சுற்றி வரவேண்டும், அப்போது எனக்கு வயது பனிரெண்டு, அதன் பிறகு ஊருக்குச் சென்றபோது என்னை அவர்கள் எந்த கட்டாயமும் செய்வது கிடையாது, வருடங்கள் கடந்த போது ஊரிலிருந்த பெரியவர்கள் இறந்து போகவே பொட்டிடுவதும் கோவிலுக்குச் செல்வதும் கட்டாயமாக இருக்கவில்லை.

நாங்கள் அந்த கிராமத்திற்குச் சென்ற வேலை முடிவதற்கு இரண்டு நாட்கள் அந்த ஊரில் தங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது, வேலை முடிந்த பின்னர், அன்று மதியமே கிளம்பி ரயிலேறி சென்னை வந்து சேர்ந்தேன்,
அங்கிருக்கும் சிவன் கோவிலில் ஏதோ விசேஷம், அன்று மாலை சாமி ஊர்வலம் அக்ரஹாரத்திர்க்கு வரும், சுவாமி தரிசனம் பண்ணாமல் சென்னைக்கு கிளம்ப இயலாது என்று என்னுடன் வந்த மூவரும் அங்கேயே தங்கி இருந்தனர். எனது பெற்றோர் என்னை சென்னைக்குள்ளேயே இருக்கும் உறவினர்கள், நண்பர்கள் வீட்டில் ஒருநாள் தங்கிவிட்டு வருவதற்கு கூட அனுமதி அளிக்காமல் இருந்ததால் முதல் முதலாக நான் தனியே சென்று இரண்டு தினங்கள் தங்கிவிட்டு தனியே திரும்பி வந்ததைப் பற்றி அவர்களால் ஒன்றும் சொல்ல இயலாமல் போனதற்கு முக்கிய காரணம் என் கணவர் எனக்கு அனுமதி கொடுத்திருந்ததனால் தான். அதன் பிறகு பல முறை தனியே செல்வதற்கான தேவைகள் ஏற்பட்டன,

அப்படி எங்கேயும் தனியே போக அனுமதி வழங்காதது என் வளர்ச்சிக்கு பின்னடைவுகளை ஏற்ப்படுத்தியது, இந்த சம்பவத்தில் மிகவும் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், ஆறேழு மாதங்களுக்கு பின்னர் நான் என் கணவருடன் மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்குச் சென்றுவிட்டேன், என்னுடன் பயணம் செய்த பிராமணப் பெண் எங்கள் வீட்டின் விலாசத்தை தேடிக் கண்டு பிடித்து வந்து என் பெற்றோரிடம் என்னை பார்க்க வேண்டும் என்று விசாரித்தபோது என் பெற்றோரும் கணவனுடன் சென்ற விவரம் தெரிவித்தனர், அவளது அண்ணனுக்கு மத்தியக் கிழக்கு நாடுகளில் வேலை வாங்கித்தர உதவி கேட்டு தேடி வந்ததாக தெரிந்தது, முன்பின் பழக்கப்படிராதவர்களுக்கு செய்யும் உதவிக்கு உள்நோக்கம் இருக்குமா.