Translate

2/26/2010

இதுதான் காதலென்பதா

விடிந்தால் திருமணம், இனிமேல் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை, கட்டிய புடவையோடு வீட்டைவிட்டு போய்விடுவது ஒன்றுதான் வழி, திருமணத்திற்கு வந்திருந்த உறவினர்கள் ஆங்காங்கே சத்திரத்தில் படுத்து தூங்க ஆரம்பித்துவிட்டனர், மெதுவாக ஓசையின்றி எழுந்து ஒருவர் மீதும் மோதிவிடாமல் கதவை திறந்துகொண்டு வெளியேறி, இருட்டில் செல்போனிலிருந்து போன்செய்து சோமுவை அங்கு வரச்சொல்லி போன் செய்தபோது போன் பதில் சொல்லபடாமல் துண்டிக்கப்பட்டது, தைரியமாக வெளியே வந்தது பிரச்சினையில் முடிந்துவிடுமே, யாராவது தூக்கத்திலிருந்து எழுந்துவிட்டால் மணப்பெண்ணை காணவில்லை என்று சொல்லி கூட்டத்தைக் கூட்டி விவரம் காட்டுத்தீயாய் பரவி ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு திசையில் தேட ஆரம்பித்து விடுவார்கள்,

சோமுவின் நண்பன் கோதண்டனுக்கு போன் செய்தபோது சிறிது நேரத்திற்குப்பின் கோதண்டம் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து போனில் பேசினான், சோமுவிற்கு போன் செய்த போது பதில் பேசப்படாமல் துண்டிக்கப்பட்டதை சொல்லி எப்படியாவது சோமுவை பார்த்து தனது நிலையை எடுத்து சொல்லி உடனே அழைத்துவர சொன்னாள் கோமதி. சோமுவின் வீட்டிற்கும் கோதண்டத்தின் வீட்டிற்கும் அதிக தூரம் என்பதால் இரவில் தனியே எப்படி போவது என்று யோசித்துவிட்டு, சோமுவின் வீட்டிற்குச் சற்று தொலைவிலிருந்த கணேஷுக்கு போன் செய்கிறான் கோதண்டம், கணேஷிடம் விவரத்தைச் சொல்லி சோமுவை உடனே அழைத்துவரவேண்டும் என்று சொல்லுகிறான்.

சோமுவின் வீட்டை சென்றடைந்த கணேஷ் அவனது வீட்டின் கதவை தட்டிக்கொண்டே இருக்க சிறிது நேரத்திற்குப் பின் கதவை திறக்கிறான் சோமு, சோமுவிடம் கோமதி உடனே கிளம்பி வரச் சொன்னதை சொல்லி கிளம்பச் சொல்கிறான், சோமு பேய்யறைந்தவன் போல் பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தான், நேரம் சென்று கொண்டே இருக்க சோமு கிளம்புவதாக தெரியவில்லை, கணேஷ் மீண்டும் மீண்டும் சோமுவை கிளம்பச்சொல்லி வற்புறுத்துகிறான். அதற்குள் திருமண வீட்டில் கோமதி நினைத்ததைபோலவே திருமணத்திற்கு வந்திருந்தவர்கள் இங்குமங்கும் ஓடுவதை தூரத்தில் ஒளிந்துகொண்டு பார்த்துகொண்டிருந்தாள் கோமதி.

மூடியிருந்த ஒரு கடையின் ஓரத்தில் தன்னை யாரும் பார்த்துவிடக்கூடாது என்று மிக கவனமாக முழுவதுமாக ஒளிந்துக் கொண்டாள், அவள் கையிலிருந்த செல்போனிற்கு ஒருவரும் தொடர்புகொள்ளாதது கோமதிக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்ப்படுத்தியது. சோமு கோமதியின் அழைப்பை ஏற்று கிளம்பாததின் காரணம் அறியாமல் கணேஷ் தனது வீட்டிற்குத் திரும்பி சென்றுவிட்டான்.

முகூர்த்த நேரம் தாண்டிவிட்டது, சோமுவும் வரவில்லை வேறு வழியின்றி திருமமண்டபத்திற்கு திரும்பி சென்றாள் கோமதி, அங்கு திருமணத்திற்கு வந்திருந்த உறவினர்களில் பெரும்பாலானோரைக் காணவில்லை, ஒருசிலர் மட்டுமே இருந்தனர் இருந்த ஒருசிலரும் கோமதியை கவனித்ததாகவே தெரியவில்லை, கோமதிக்கு ஆச்சரியம், ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டது, திருமணப்பெண்ணை அலங்கரிக்கும் அறையில் கோமதியின் தங்கை மட்டும் தனியே உட்கார்ந்திருந்தாள், அவளருகே சென்று உட்கார்ந்த கோமதி 'என்ன நடந்தது, வந்திருந்தவர்களை காணோம், அம்மா அப்பா எங்கே,' என்று கேள்வி மேல் கேள்வியாக கேட்கத்துவங்கினாள்.

'
முகூர்த்த நேரம் நெருங்கியபோது மாப்பிள்ளையை அறையில் காணவில்லை என்ற தகவல் கேட்டு எல்லோரும் மூலைக்கு ஒருவராய் போனார்கள், மாப்பிள்ளை காதலித்த பெண்ணுடன் போய்விட்டதாக அவரது நண்பர்கள் சொன்னார்களாம்' என்றாள் கோமதியின் தங்கை. கோமதி தன் மனதுக்குள் 'மாப்பிள்ளை கொடுத்து வைத்தவன்'. என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.

மறுபடியும் சோமுவிற்கு போன் செய்தபோது பதிலி
ல்லாமல் துண்டிக்கப்பட்டது என்பதால் அவனது நண்பன் கோதண்டத்திடம் சோமுவிற்கு என்னவாயிற்று போனை எடுத்துப் பேசாமல் இருக்க காரணம் என்னவென்று கேட்கிறாள், அதற்க்கு கோதண்டம், 'சோமுவின் தங்கை கடிதம் எழுதி வைத்துவிட்டு வேறு ஒருவருடன் நேற்று இரவு போய்விட்டாள் என்றும் அதனால் சோமு உட்பட அவனது அம்மா அப்பா அக்காள் எல்லோரும் மிகவும் அவமானத்தில், வருத்தத்தில் இருப்பதாக' சொன்னான். சோமுவின் தங்கையும் தனக்கு பார்த்திருந்த மாப்பிளையும் ஒன்றாக சென்றிருக்கக் கூடும் என்று தோன்றியது கோமதிக்கு.