Translate

2/13/2010

பெண்களை அடக்கும் சமுதாயம்

எனக்கு இருபது வயது இருக்கும் போது என் வீட்டிற்கு சிறிது தூரத்தில் புதிதாக குடியேறிய என் வயதையொத்த பெண் ஒருத்தியின் புதிய பழக்கம் ஏற்பட்டது, அப்போதுள்ள பெண்கள் பெரும்பாலானோருக்கு மதியம் வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு சினிமா பார்க்க தியேட்டருக்கு செல்வதுதான் முக்கிய பொழுதுபோக்கு. அதுமட்டுமில்லாது தொலைகாட்ச்சியில் தூர்தர்ஷன் மட்டும் தான், அந்த பெண்ணின் வீட்டில் அவளது அம்மாவும் அண்ணனின் மனைவி அண்ணியும் இந்த பெண் மூவரும் சினிமா பைத்தியங்கள், தினமும் மதியம் சினிமாவிற்கு போவது அவர்களது வழக்கம்.

எந்த படம் எந்த திரையரங்கு என்பதெல்லாம் அவர்களை பொருத்தமட்டில் அவசியமில்லாத ஒன்று. ஒரு ரூபாய்க்கு நுழைவுச் சீட்டு என்பது அவர்களை பொறுத்தவரையில் மிக அதிகம், எப்போதும் ஐம்பது பைசாவில் அனுமதி சீட்டு வாங்கி எந்த திரைபடமானாலும் சென்று பார்த்துவிடுவார்கள். சில சமயங்களில் என்னை சினிமாவிற்கு கூப்பிடுவாள். எந்த திரைப்படம் என்று கேட்டால் அவள் பதில் சொல்வதற்கு தடுமாருவாள். ஏனென்றால் அவளை பொருத்தமட்டில் ஏதோ ஒரு சினிமாவை பார்க்க வேண்டும், ஆனால் என்னை பொருத்தமட்டில் எனக்கு பிடித்த இயக்குனர்கள் இயக்கிய திரைப்படங்கள் அல்லது குறிப்பிட்ட நடிகர் நடிகைகள் நடித்த சில திரைப்படங்களை மட்டுமே பார்ப்பதற்கு பிடிக்கும்.

எனது விருப்பத்தைபற்றி அவள் தெரிந்து கொண்ட பின்னர் திரைப்படம் பார்ப்பதற்கு அவள் என்னை கூப்பிடுவது கிடையாது. எனக்கு பிடித்த திரைப்படங்களை பார்க்க வேண்டும் என்றால் எனக்குத் துணையாக அவளை கூப்பிடுவதுண்டு. ஆனால் என் வீட்டில் யாருடனும் என்னை திரைப்படம் பார்க்க அனுமதிப்பது கிடையாது. என் பெற்றோருக்கு திரைப்படம் பார்க்க செல்வதென்னும் பழக்கம் கிடையாது, சில குறிப்பிடும்படியான திரைப்படங்களை பார்க்க என் தகப்பனாருடன் என்னை எப்போதாவது அழைத்து செல்வதுண்டு.

நான் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்பும் சில திரைப்படங்களுக்கு எப்படியாவது பெற்றோரிடம் அனுமதி வாங்கி அந்த பெண்ணுடன் திரையரங்கிற்கு சென்றால் பெரும்பாலும் 'Housefull' என்ற அட்டையைதான் காண முடியும், அப்போது ஏற்படும் வெறுப்பிற்கு அளவே இருக்காது. வேறு என்ன செய்வது என்று வேறு திரையரங்கை அடைந்து ஏதோ ஒரு திரைப்படத்தை பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்கு வரும்போது எனக்கு ஏற்படுகின்ற சோர்விற்கு அளவே இருக்காது. அப்போது நான் பெரியவளாகி என் விருப்பபடி எங்கே எப்போது வேண்டுமானாலும் போகலாம் வரலாம் என்கின்ற நிலை எனக்கு ஏற்ப்படும் போது இப்படிப்பட்ட ஏமாற்றங்கள் எனக்கு ஏற்படாமல் பார்த்துக் கொள்வேன் என்று நான் நினைத்துக் கொள்வேன்

ஆனால் இன்றுவரை அந்த சுதந்திரம் எனக்கு கிடைக்கவே இல்லை. என் வீட்டில் எனக்கு கட்டுபாடா என்றால் கிடையவே கிடையாது. ஆனால் என் வயதையொத்த எந்த பெண்ணும் தற்காலத்தில் திரையரங்கிற்குச் தனியே சென்று திரைப்படத்தை பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்கு திரும்புகிறார்களா என்றால் இல்லை என்பதுதான் பதில். அது ஏன் என்று கேட்போமானால் அதற்கு பலவித பதில்கள் நமக்கு கிடைக்கும், தமிழகத்தை பொருத்தமட்டில் இன்றுவரை அப்படியொரு சூழல் தான் நடைமுறையில் இருந்து வருகிறது. யாரோ ஒரு தோழியை அல்லது அடுத்த வீட்டுகார அம்மாவை அல்லது ஒரு சொந்தக்காரப் பெண்ணை நான் விரும்பும் திரைப்படத்தை பார்ப்பதற்கென்று என்னுடன் துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டுதான் போகவேண்டும், தனியே ஒரு பெண் திரையரங்கிற்குச் சென்று திரைப்படம் பார்த்துவிட்டு தனியே வீடு திரும்பினால் இன்று வரை அவளை கேவலமான பெண் என்று சொல்வதுதான் வழக்கமாக உள்ளது. அப்படியென்றால் ஒரு பெண் தன்னந்தனியே சுதந்திரமாக தான் விரும்பியதை செய்வதை தடுப்பது எது? சமுதாயமும் அவளது குடும்பத்தாரும் என்பது தானே பதில்.

நமது சமுதாயத்தில் பெண்கள் சுதந்திரமாக வாழுகின்றார்களா? படித்தவர் படிக்காதவர் சாதி மதம் மொழி என்ற அத்தைனையும் தாண்டிய பொது நியதியாகவே இன்று வரை தடையும் எதிர்ப்பும் இருந்துவருகிறது, அப்படி தனியாகத் தான் விரும்புகின்ற திரைப்படத்தை ஏதோ ஒரு திரையரங்கில் சென்று பார்த்துவிட்டு வருகின்ற வழக்கம் தொடருமென்றால் கணவன் மற்றும் குடும்பத்தார் வேறு ஒரு ரூபம் எடுப்பார், சினிமாவிற்கு தனியே சென்று வருகின்றதை காரணம் காட்டி அக்கம் பக்கத்தார் இழிவாக பேசுவார், சொந்தகாரர்களிடம் நியாயம் கேட்பார்கள், அவர்கள் 'இருந்தாலும் இவ இப்படி செய்யறது ரொம்ப தப்புதான், கணவன் எப்படி பார்த்துகிட்டு சும்மா இருப்பார்' என்று எசப்பாட்டு பாடுவர்.

தமிழகத்தைப் பொருத்தமட்டில் பெண்கள் படித்திருந்தாலும் சுதந்திரமாக தான் நினைத்தபடி செய்வதற்கு எல்லா வகையிலும் தடைகள் தான், இதற்க்கு ஒரே வழி திருட்டுத்தனம் ஒன்றுதான், திருட்டுத்தனமாக தனக்கு விருப்பமானதை செய்வதை எல்லா பெண்களும் விரும்புவது கிடையாது. அப்படி செய்வது நிரந்தர தீர்வும் கிடையாது. அது எல்லார் வீடுகளில் சாத்தியமில்லாததும் கூட. சினிமாவை தனியே பார்த்துவிட்டு வருவதென்பது மட்டுமே பெண்ணின் சுதந்திரம் இல்லை, எல்லாவிதத்திலும் சுதந்திரமாக வாழ்வதற்கு தடைகள் தான் உள்ளது.