Translate

2/08/2010

என் அம்மா சொன்ன கதை

கதை - 3

என் தாத்தா வீட்டிற்கு சற்று தூரத்திலிருந்த பரந்தவெளியில் வீட்டிற்குத் தேவையான நெல்லை கொட்டி வெயலில் உலர்த்திக்கொண்டிருந்த பணிப் பெண்கள் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டப்பின் நெல்லை காலால் தள்ளி விட்டு புரட்டி விடுவது என் பாட்டிக்கு மிகவும் பிடிக்குமாம், மாலை அந்த நெல்லை ஓரமாக குவியலாக சேர்த்து வைத்து அதன் மீது கோணிப் பைகளை போட்டு மூடி வைத்து பின்னர் அடுத்தநாள் வெயலில் மறுபடியும் உலர வைத்து நெல் நன்றாக காய்ந்தப்பின் உரலில் குற்றி அரிசியாக்கி அதற்கென்று இருக்குமிடத்தில் சேமித்து வைப்பார்கள். பணிப்பெண்கள் அங்கிருந்து சென்றப் பின்னர் நெல்லை கால்களாலும் கைகளாலும் புரட்டிக்கொண்டிருந்த என் பாட்டியின் கழுத்தில் அணிந்திருந்த வைர அட்டியல் நெல்லில் விழுந்துவிட்டது,

இதை
கவனிக்காத பாட்டி வழக்கம்போல குளியலுக்கு முன் அணிந்திருக்கும் நகைகளை அவிழ்த்து வைத்து குளித்து முடித்த பின் அணிந்து கொள்ளும் வழக்கப்படி அவிழ்க்கும் போது அட்டியல் கழுத்தில் இல்லாததை அப்போது தான் கவனித்திருக்கிறார். அடுத்தநாள் பணிக்கு வந்த பெண்களிடம் வைர அட்டியல் காணாமல் போனது என்றும் அதை யாரேனும் எடுத்திருந்தால் திரும்ப கொடுத்துவிடும்படி என் தாத்தாவும் அவர்களிடம் கேட்டிருக்கிறார். ஒருமாத காலமாகியும் காணாமல் போன வைர அட்டியல் கிடைக்கவில்லை.

அப்போதைய வழக்கப்படி ஒரு மாந்த்ரீகனை வரவழைத்து ஒரு வெற்றிலையில் கருப்பு நிற மையை பூசி ஏழு வயதே நிரம்பிய என் அம்மாவின் தங்கையை அந்த மையில் என்னத் தெரிகிறது என்று கேட்கிறார்கள், அந்த வெற்றிலையில் பூசியிருக்கும் மையில் காய வைத்திருக்கும் நெல்லை பாட்டி கையால் புரட்டி விட்டு பின்னர் காலால் புரட்டும் போது கழுத்திலிருந்த அட்டியல் அவிழ்ந்து நெல்லில் விழுவதையும் அதன் பின்னர் மாலை நெல்லை ஒதுக்கி வைக்க அங்கு வந்த பெண் அந்த அட்டியலை எடுப்பதை பார்க்கிறாள், எடுத்த அட்டியலை எடுத்து தன் மடியில் கட்டி வைக்கிறாள், வேலை முடிந்து வீட்டிற்குச் சென்ற பின் தன் வீட்டின் பின் புறமிருக்கும் ஒரு மரத்தின் அடியில் சிறிய குழி தோண்டி அட்டியலை ஒரு துணியில் கட்டி வைத்து மண்ணை அதன் மீது மூடி வைக்கிறாள் என்று ஏழு வயது சிறுமி வெற்றிலையில் பூசியிருக்கும் கருநிற மையை பார்த்து சொல்லுகிறாள்.

அடுத்தநாள் வேலைக்கு அங்கு வந்த பெண்களில் குறிப்பிட்ட பெண்ணை கூப்பிட்டு அட்டியல் அவளிடமிருப்பது தெரியும் என்றும் திரும்ப கொடுக்கச்சொல்லி கேட்கிறார்கள், ஆனால் அந்த பெண் அட்டியலை திரும்ப கொடுக்கவில்லை, அன்றிலிருந்து வேலைக்கு வருவதும் நிறுத்திவிட்டாள். இதை கேள்விப்பட்ட அவளது கணவன் வீடு முழுக்கத் தேடி பார்க்கிறான், கிடைக்காததால், தன் மனைவி நிரபராதி என்று சொல்லுகிறான், இந்நிலையில் வேறு வழி என்னவென்று மாந்த்ரீகனிடம் கேட்கிறார் என் தாத்தா, அவன் ஒரு முழு சேனைக் கிழங்கை கொண்டு வரும்படி சொல்கிறான், சேனைகிழங்கில் நடுவில் சிறிய குழிபோல் கிழங்கை வெட்டி எடுத்துவிட்டு அந்த குழியில் ஏதோ வைத்து மறுபடியும் கிழங்கை மூடி மண்ணில் புதைத்து வைக்கிறான்.

சேனைகிழங்கு நிலத்தினுள் அழுக ஆரம்பிக்கும் போது திருடியவரின் உடலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழுக ஆரம்பிக்கும் அப்போது தான் திடுடியதால் தனக்கு செய்வினை செய்யபட்டிருப்பதை உணர்ந்து எடுத்த பொருளை சம்பந்தப்பட்டவர் திரும்ப கொடுப்பார் என்று மாந்த்ரீகன் சொல்கிறான். அதே போல திருடிய பெண்ணின் கை கால்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழுக ஆரம்பிக்கிறது, வைத்தியரிடம் செல்கிறாள் அவளது கை கால்களை பார்த்த வைத்தியர் இதை மருந்தால் குணபடுத்த இயலாது என்றும் மாந்த்ரீகம் செய்யபட்டிருக்கிறது என்று சொல்லிவிடுகிறார். இதற்கிடையில் திருடிய பெண் அட்டியலை இருந்த இடத்திலிருந்து எடுத்து வேறு இடத்திற்கு மாற்றி வைக்கிறாள்.

மறுபடியும் மையிட்டு பார்க்கிறார்கள் வைர அட்டியலை இடம் மாற்றி வைத்திருப்பது தெரிகிறது, தனக்கு ஏற்படவிருக்கும் ஆபத்தை உணர்ந்து அட்டியலை எடுத்து வந்து தானே திரும்பவும் கொடுத்து விடுவார், அப்படி அவர் திரும்ப கொடுக்கவில்லை என்றால் சேனை கிழங்கு முழுவதும் அழுகி அழிந்து விடும் போது அவரும் அதைப்போலவே அழுகி இறந்து விடுவார் என்று சொல்கிறார். அப்போது அந்த பெண்ணின் உடல் நிலை மிக மோசமாகி வந்தது, அட்டியலை திரும்ப கொடுத்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு தான் வந்துவிட்டோம் என்பது அவளுக்கு புரிந்துவிட்டது.

வேறு வழியின்றி அட்டியலை எடுத்துவந்து என் தாத்தாவின் முன்னிலையில் பாட்டியிடம் கொடுத்தார், அட்டியலை திரும்ப கொடுத்தப் பின்னர் சேனை கிழங்கை நிலத்திலிருந்து தோண்டி எடுத்த மாந்ரீகன் அதனுள் வைத்திருந்தவற்றை வெளியே எடுத்து விட்டார். அப்போது வைர அட்டியலை திருடிய பெண்ணிற்கு உடலிலிருந்த குணமாக்க முடியாத நோய் போன்றிருந்த பிரச்சினையும் நீங்கத்தொடங்கியது. அந்த பெண்ணும் அவர் குடும்பத்துடன் அந்த ஊரிலிருந்து வெளியேறி வேற்று ஊருக்கு குடி பெயர்ந்து சென்று விட்டார்.


[அந்த காலத்தில் செய்வினை மாந்த்ரீகமெல்லாம் முக்கிய காரண காரியங்களுக்கே உபயோக படுத்தப்பட்டது, அதை செய்பவர்களும் அதை நன்கு படித்து முதிர்ச்சியடைந்த பிறகே செய்தார்கள் அதனால் போலியாக அல்லது வயிற்று பிழைப்பிற்கு பொய் சொல்லி பணத்தை சம்பாதிப்பதை மட்டுமே குறிக்கோளாக செயல்படும் இந்த காலத்து மாந்த்ரீகர்களை போல அந்த காலத்தவர்கள் இருந்ததில்லை. வைத்தியர்களும் எது நோய் என்றும் எது மாந்த்ரீகம் அல்லது செய்வினையால் ஏற்பட்டது என்கின்ற வித்தியாசத்தை அறியக் கூடிய அளவிற்கு தேர்ச்சி பெற்றிருந்ததுடன், பணத்திற்காக ஏதேனும் ஒரு மருந்தை நோயாளிக்கு கொடுப்பது என்கின்ற இந்த காலத்து அயோக்கியத்தனம் அந்த காலத்தில் கிடையாது என்பதும் தெளிவாக அறிந்து கொள்ள முடிகிறது].