Translate

1/22/2010

நிஜமுகங்கள் - 2

பத்மினியின் வீடு சென்னையின் புறநகர் பகுதியில் இருந்தது, அன்று பத்மினி வெளியே சென்றுவிட்டு வீட்டிற்கு திரும்புவதற்கு இரவு மணி எட்டு ஆகிவிட்டிருந்தது, அவளை பின்தொடர்ந்து வந்த சிலர் அவளது வாயை கைகுட்டையால் அடைத்து இரண்டு கைகளையும் இரண்டு பேர் பிடித்துக்கொள்ள ஒருவர் பின் ஒருவராக பாலியல் பலாத்காரம் செய்துவிட்டு சென்றுவிட்டனர்.

பின்னர் மருத்துவரிடம் கொண்டு சென்று சிகிச்சையளித்து குணமானதும் வீட்டிற்கு வந்த ஒரு வாரத்தில் தூக்கத்திற்காக மருத்துவர் கொடுத்திருந்த மருந்தை அதிகமாக உட்கொண்டு இறந்து போனாள் என்று என் தோழி சொன்னாள். பத்மினி தற்கொலை செய்துகொள்ளும் அளவிற்கு கோழை இல்லை என்றேன் நான். பத்மினிக்கு வேறு யாராவது உணவில் கலந்து கொடுத்திருக்க வேண்டும் என்று அவளை அறிந்தவர்களிடையே சந்தேகம் இருப்பதால் போலீஸ் கூட சந்தேகித்தது, ஆனால் இதுவரை யார் என்பது தெரியவில்லை, அவளை பாலியல் பலாத்காரம் செய்தவரைக் கூட கண்டுபிடித்ததாக தெரியவில்லை என்றாள் அவள்.

வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிட பிடிக்காமல் களைப்புடன் கட்டிலில் படுத்திருந்தேன், கட்டிலின் ஓரத்தில் பத்மினி வந்து என்னுடன் உட்கார்ந்து கொண்டாள், என் இரண்டு கைகளையும் பிடித்து தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு, என்னை பார்த்து சோகம் படர்ந்த அழகிய முகத்துடன் லேசாக புன்னகைத்தாள், என் தொண்டைக்குழியில் வார்த்தைகள் வெளியேற இயலாமல் துக்கம் தொண்டையில் வலியை அதிகப்படுத்தியது, என் கண்களில் என்னையறியாமல் கண்ணீர் வழிந்தோட அவளை இயலாமையோடு பார்த்தேன்,

என்னைப்பற்றி கவலைப்படும், என்னிடம் அதிகம் பழகாத நீயா என்று எனக்கு வியப்பாக உள்ளது, என் மரணத்திற்கான காரணங்கள் எனக்கு தெரிந்திருப்பது என் வேதனைகளை அதிகரிக்கிறதே தவிர அதனால் ஒரு பயனும் இல்லை, என்னை நேசிப்பவர்கள் யார் என் பிரிவையும் எனக்கேற்பட்ட அவலத்தையும் எண்ணி வேதையுருவது யார் என்பதெல்லாம் எனக்கு நன்றாக தெரிந்திருப்பது கூட ஒரு விதத்தில் தேவையற்றதுதான், நாம் வாழும் காலத்தில் இப்படிப்பட்ட உண்மைகளை அறிந்துகொள்ள இயலாமல் போவது ஒரு விதத்தில் நன்மைதான். என்று தன் ஆதங்கத்தைப் பற்றி இடைவிடாமல் பேசிக் கொண்டு இருந்தாள். என்னிடமிருந்து அவள் பதிலேதும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவள் மரணத்திற்குப் பின் நாங்கள் தோழிகளானோம்.