Translate

11/30/2009

காதல் வந்தால்.....( 5 )

பல வருடங்களுக்குப் பின் தாராவின் மகள் சாந்தி, கல்லூரியில் இறுதியாண்டு படித்துக்கொண்டிருந்த சமயம் சாந்தியின் பிறந்தநாளை சிறப்பாக கொண்டாடவேண்டும் என்று திட்டமிட்டனர், கல்லூரி தோழிகள் எல்லோரும் ஒன்றாக கூடி சந்தோஷமாக கொண்டாடினர், வந்திருந்த அனைவரும் பரிசுப்பொருட்களை கொடுத்துவிட்டு சென்றனர், கல்லூரித் தோழிகளில் மிகவும் நெருக்கமான தோழி மீனா அவளுடைய ஒரே அண்ணன் தினேஷும் தனித்தனியே சாந்திக்கு பரிசுபொருட்கள் கொடுத்துச் சென்றனர்.

அடுத்தநாள் பரிசுப் பொருட்களை திறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஷாந்தி ஒரு ழகிய சிங்கபூர் கைகடியாரம் வைத்திருந்த சிறிய பெட்டியை தாராவிடம் காண்பித்து இது மீனாவின் அண்ணன் தினேஷ் கொடுத்தது என்று காண்பித்தாள். வேறு சில தோழிகளும் கைகடியாரம் பரிசாக கொடுத்திருந்தாலும் திலீப் கொடுத்திருந்த கைகடியாரம் மிகவும் அழகானதாக இருந்தது. ஷாந்தி தினமும் அந்த கடியாரத்தை ஒருமுறையாவது கையில் எடுத்து பார்க்காமல் இருப்பதே இல்லை.

தற்ச்செயலாக இதை கவனித்த தாராவிற்கு ஷ்யாம் தனக்குக் கொடுத்த அந்த அழகிய வளையல்களை தினமும் எடுத்து பார்த்த நினைவுகள் ஒருகணம் வந்து போனது. தினேஷ் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் விமானி, வசதி நிறைந்த குடும்பம் என்றாலும் ஜாதி ஜாதகம் என்ற இடையூறுகள் இல்லாமல் இருந்துவிட்டால் திருமணம் பேசுவதற்கு வேறு பிரச்சினை இருப்பதாக தோன்றவில்லை தாராவிற்கு.

ஒரு சில வருடங்களில் மீனாவிற்க்குத் திருமணம் முடிந்தவுடன் திலீப்பிற்கு திருமண ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்த சமயம், தாராவிற்கு மகள் சாந்தியின் மனநிலையில் ஏதேனும் வித்தியாசங்கள் இருக்குமோ என்ற ஆதங்கம், ஷாந்தி ஒருவித மாற்றமும் இல்லாமல் இருந்தது உள்ளூர தாராவிற்கு சந்தேகத்தை ஏற்ப்படுத்தியது, அதை வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல், திலீப்பின் திருமணத்திற்கு போக வேண்டாமா ஷாந்தி என்று தன் சந்தேகத்தை தீர்த்துக் கொள்ள சாந்தியிடம் கேட்டாள் தாரா.

போக வேண்டும், கண்டிப்பாக போகவேண்டும், என்னுடன் நீயும் அப்பாவும் வந்தே ஆகவேண்டும் என்ற சாந்தியின் முகத்தில் சந்தோஷத்தை தவிர வேறு ஒன்றும் காணமுடியவில்லை. தாராவின் மனதினுள் நிம்மதி ஏற்ப்பட்டது, பரிசுபொருட்கள் கொடுப்பதற்கும் பெற்றுக்கொள்வதற்கும் அர்த்தமும் காரணங்களும் முற்றிலும் வெவ்வேறாகவும் இருக்கக் கூடும் என்று தோன்றியது.

முற்றும்