Translate

8/17/2009

ஓவியம் - 2

பொற்கொடிக்கு அம்மா இல்லை, இருபது வயது, சோலை என்ற இருபத்து ஐந்து வயதில் ஒரு அண்ணனும் ஐம்பத்து வயது தந்தையுடன் அந்த கிராமத்தில் வாழ்ந்துவரும் விவசாயக் குடும்பம். ப்ளஸ் டு படித்தபின் மேலே படிக்க வேண்டாம் என்று அவளது தந்தை நிறுத்தி விட்டார், அவளது அண்ணன் சோலையும் ப்ளஸ் டு படித்தவன் சில சமயம் விவசாய வேலையும் அதிக சமயங்களில் ஒரு வேலையும் செய்யாமலும், கையில் பணம் கிடைத்தால் சீட்டு விளையாட்டுகளிலும் நேரம் போக்கிக் கொண்டிருப்பவன்.

நீலவண்ணனின் ஓவியங்கள் பல லட்சங்கள் விலை போக கூடியவை, அவன் தன் ஓவியக் கூடம் அமைதியான இடத்தில அமைத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்பதற்காக சிர்ப்பாவூர் என்கிற அந்த கிராமத்தில் தனது ஓவியக் கூடத்தை அமைத்திருந்தான்.

தினமும் தவறாமல் காலையில் அதே நேரத்தில் நீலவண்ணன் குளிப்பதற்கு வரத் துவங்கினான், பொற்கொடியை தவறாமல் பார்த்து வந்தான், சில மாதங்கள் பொற்கொடி ஆற்று நீரில் குளிப்பதற்கு வருவது இல்லை.

அன்று எப்போதும் போல
நீலவண்ணன் குளித்துக்கொண்டிருக்கும் போது பொற்கொடி அவன் குளித்துக்கொண்டிருப்பதை கவனியாமல் தன் உடைகளை நீரினுள் இறங்குவதற்கு ஏற்றார்போல கட்டிக்கொண்டு நீரினுள் இறங்கினாள், ஆற்றில் குளித்து அதிக நாள் ஆகிவிட்டதால் ஆசை ஆசையாய் நீரினுள் மூழ்கி மூழ்கி எழுந்தபோது தான் திடீரென்று நீலவண்ணன் சற்று தொலைவில் குளித்துக்கொண்டிருப்பதை கவனித்தாள், ஆனால் நீலவண்ணன் பொற்கொடி நீரினுள் இறங்க வரும் போதே பார்த்துவிட்டு நீரினுள் மூச்சை பிடித்துக்கொண்டு மூழ்கி கொண்டான், அவளை கவனியாதவன் போல குளித்து முடித்து தலை துவட்டிக்கொண்டு மெதுவாக கரையை விட்டு மேலேறி, எப்போதும் போல சுமைதாங்கி கல்லின் மீது தன் கையிலிருந்த சோப்பு ஈர துண்டு எல்லாவற்றையும் வைத்துவிட்டு பொற்கொடி வரட்டும் என்று காத்திருந்தான்.

பொற்கொடிக்கு ஆச்சரியம், யார் இந்த புதியவன், ஆற்று நீரில் குளிக்க வருகிறானே, அந்த ஊரில் இருக்கும் கொஞ்சம் வீடுகளில் யார் வீட்டுக்கு விருந்தாளிகள் வந்தாலும் எல்லாருக்கும் தெரிந்துவிடும் சொற்ப வீடுகள் கொண்ட சிறிய கிராமம். இவன் யாராக இருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டே கரையில் வந்த பின் அவனையே பார்த்துக்கொண்டே நடந்தவள், கல் ஒன்று தடுக்கி கையில் துவைத்து பிழிந்து வைத்திருந்த ஈரத் துணிகள் எல்லாம் மண்ணில் விழுந்து மண்ணாகி மீண்டும் ஆற்று நீரில் அலசி பிழிந்து எடுத்துக்கொண்டு கரை ஏறியபோது அவனை அங்கு காணவில்லை.

இவன் யாராக இருக்கும் என்று யோசித்துக்கொண்டே நடந்துகொண்டிருந்தவளின் எதிரே ஊருக்குப் புதியதாக கார் ஒன்று அந்த வழியே வந்துக் கொண்டிருந்தது, அவளருகில் வந்ததும் காரின் கண்ணாடியிலிருந்து தலையைவெளியே நீட்டிய ஒருவர் நீலவ
ண்ணனின் ஓவியக்கூடம் எங்கே என்று கேட்டார். அவள் அப்படி ஒரு பெயரை கேட்டதில்லை, ஒன்றும் பேசாமல் நின்றிருக்க அருகே வந்த கிராமவாசி ஒருவர் 'இதே பாதையில போங்க, அங்கே ஒரு கட்டிடம் தெரியும், அதுதான்' என்றார்.

தொடரும்
.......