Translate

7/17/2009

அந்தரங்கம் பாவம் நிறைந்தது - [அம்பிகா]

அம்பிகாவிற்கு பதினாலு வயது, அவளுக்கு ஒரு அண்ணன் பதினைந்து வயதில் ஒரு தம்பி ஆறுவயது, ஒரு தங்கை பத்துவயது. அவளது தகப்பனாருக்கு வயது நாறப்பதுகளிலிருக்கும், அவளது தாயாரும் நாற்பதுகளில் தான் இருப்பார். தகப்பனாருக்கு சிறிய கடை, அதில் டீ, காபீ சில சமயங்களில் இட்லி வடை தோசை கூட இருக்கும், அந்த கடைக்கு வீடும் கடையின் உள்ளே சேர்ந்திருப்பது போல் அமைத்துக் கொள்வார் அவளது அப்பா ரங்கா.

அந்த கடைக்கும் வீட்டிற்கும் சமையல் அவளது அம்மா கீத்தாதான். அம்பிகாவின் தம்பியும் தங்கையும் மட்டும் பள்ளிக்கூடம் சென்று வந்தனர். அம்பிகாவையும் அவளது அண்ணன் மணியும் வீட்டிலும் கடையிலும் முழுநேர உதவிக்காக பள்ளிக்கூடம் போகாமல் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டனர்.

வறுமையில் வாடும் குடும்பம், அவளது அப்பா தீவிர ஐயப்பன் பக்த்தர், வருடம் தவறாமல் கருப்பு வேட்டிக் கட்டி , தலையில் கட்டும்கட்டி, மலைக்குப்போக தவறுவதில்லை. அவர்கள் குடியிருந்த வீட்டைச் சுற்றிலும் அவர்களைப்போலவே ஏழைகள் நிறைந்த இடம். ஒரு நாள் அம்பிகாவின் அம்மா அவர் குடித்தனம் இருந்த வீட்டுக்கார அம்மாவிடம் அழுது கொண்டே ஓடி வந்தார், குசு குசு என்று வீட்டுக்கார அம்மாவும் இன்னும் ஒருசில முக்கிய பெரிய பெண்களும் சேர்ந்து பேசிகொண்டனர், பிறகு எல்லோரும் கலைந்து சென்றுவிட்டனர்.

இது நடந்த பின் ஒருவருடம் அம்பிகா அவளது வீட்டில் இல்லை, அவளைப் பற்றி விசாரித்தவர்களுக்கு கிடைத்த பதில் அம்பிகா அவளது அத்தைவீட்டில் உதவி தேவைப்படுவதாகவும் அதனால் அவள் அங்கே இருக்கிறாள் என்றும் அவள் அம்மா சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். ஒருவருடத்திற்குப பின் அம்பிகா மறுபடியும் அவள் தாயுடனும் தம்பிதங்கை அண்ணனுடனும் வந்து இருந்து வந்தாள், பிறகு இரண்டு மூன்று வருடங்களுக்குப் பின் அவளுக்குத் திருமணம் நடந்துவிட்டது என்று சொல்லி அனுப்பிவைத்தனர், ஆனால் அவளது கணவனை அவளது தாயும் தகப்பனும் இருக்கும் இடத்தில் பார்க்கவே முடியாது. அம்பிகா எப்போது வந்தாலும் தனியாகவே வந்து போவாள்.

அவளுக்குத் திருமணமாகி ஐந்தாறு வருடங்களாகியும் குழந்தை பிறக்கவே இல்லை என்பதால் அவளது மாமியார் அவளை துன்புறுத்தி வருவதாக சொன்னாள் அம்பிகா, ஒருநாள் அம்பிகாவை நேரில் பார்த்தபோது சிறுவயதில் நெடுநாள் பழகியவரைப் பார்த்தவுடன் மிகவும் சந்தோஷமடைந்தாள், பிறகு அவளது சுகத்தைப்பற்றி சொல்லும்போது, த
ன் கணவனுக்கும் தனக்கும் எந்தவித பிரச்சினையும் இல்லை என்றும் தனக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்கவில்லை என்பது மட்டுமே கவலை என்று சொல்லும்போது அவளது கண்களில் கண்ணீர் மல்க ஆரம்பித்தது.

நல்ல மருத்துவ ஆலோசனையும் மருந்தும் சாபிட்டால் குழந்தை நிச்சயம் பிறக்கும் என்று ஆறுதல் சொன்னபோது, அவள் சொன்ன பழைய விஷயம் அதிர்ச்சியடைய செய்தது. அவளது தகப்பனார் இறந்து போய்விட்டார். அண்ணனுக்கு திருமணமாகி த
ன் அப்பா கற்றுகொடுத்த டீக்கடை வைத்து பிழைப்பு நடத்திக்கொண்டிருக்கிறான், அவனுக்கு குழந்தைகள் இருக்கின்றன, அடுத்த தங்கை படித்துவிட்டு ஒரு கம்பனியில் வேலை செய்கிறாள், தம்பியும் நல்ல முறையில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்றும், அம்மா தம்பி தங்கை மூவரும் ஒருவீட்டில் குடித்தனம் இருப்பதாகவும் சொன்னாள்.

பனிரெண்டு வயதில் வயதுக்கு வந்த அம்பிகாவை அவள் அப்பா தினமும் கட்டாயப்படுத்தி அவளது அம்மாவிடம் சொல்லக்கூடாது என்று பயமுறுத்தி உடலுறவு கொண்டதனால் அம்பிகா கர்பமு
ற்றாள், இதை பற்றி தெரியவந்த போது அவள் தாய் கீத்தா அதிர்ச்சியுற்று கணவனின் அக்காள் இருவரிடமும் சொன்னாள், அவர்கள் போலீசில் புகார் செய்தனர், அவர்கள் அம்பிகாவிற்கு கருச்சிதைவு செய்து, தவறிய பெண்களை அல்லது ஏமாற்றப்பட்டு கற்பு இழந்த பெண்களை வைத்திருக்கும் அரசு காப்பகத்தில் விட்டு வைத்தனர். அங்கு ஒருவருடத்திற்கு மேல் பெண்கள் தங்க அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என்பதால் மறுபடியும் வீட்டிற்கு திருப்பி அனுப்பிவிட்டனர்.

அவளது தகப்பனாரை போலீசில் கூப்பிட்டு பெண்ணை இனி பலாத்காரம் செய்தால் போலீஸ் காவலில் அடைக்கப்படுவார் என்று எச்சரிக்கை செய்தனர். இரண்டு வருடங்களுக்குப்பின் அப்பாவின் அக்காள் பார்த்த மாப்பிள்ளைக்கு அம்பிகாவைத் திருமணம் செய்து வைத்தனர். இதனால் அம்பிகாவின் கணவனை தன் அப்பா இருக்கும் வீட்டிற்கு அனுப்பாமல் தான் மட்டும் அம்மாவையும் தம்பி அண்ணன் தங்கையை பார்த்துவிட்டு போக வந்து போனதாகவும் சொன்னாள்.

தற்ப்போது குழந்தை பிறக்காததற்க்கும் சிறிய வயதில் செய்த கருச்சிதைவுதான் காரணம் என்று மருத்துவர் கூறுவதாகவும், இனி குழந்தை பிறக்கும் வாய்ப்பு குறைவு என்றும் சொல்லி அழுதுதீர்த்தாள் அம்பிகா. அம்பிகா அழு தீர்த்துவிட்டுப்போனாலும் என்னால் அழுது தீர்க்க முடியவில்லை. இதயம் கனத்துக்கொண்டிருக்கிறது.