Translate

7/05/2009

பாவப்பட்ட பெண்கள்

இது கனவா நனவா, பீரோ முழுவதும் விதவிதமான் நிறங்களிலும் ரகங்களிலும் புடவைகளும் அதற்க்கு ஏற்ற நிறங்களில் ரவிக்கைகளும் நிறைத்திருக்கின்றன. இவ்வளவு புடவைகளையும் கட்டி அழகு பார்க்க வேண்டிய பருவத்தில் அவளுக்கு கிடைக்காமல் போனதை நினைக்கும் போது தொண்டையில் அதிக மனவேதனையில் வலி ஏற்ப்பட்டு கண்ணீர் ஆறாய் பெருகும்.

ஒவ்வொரு பண்டிகையின் போதும் வருட பிறப்புகளின் போதும் ஒரு முறை கூட புதிய துணிகள் அணிந்த நினைவு இல்லை, இளமையில் வறுமை விரோதிக்கும் வரக் கூடாது, நிறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் புடவைகளை அணிந்துகொண்டு போக இடமே இல்லை, கோவிலுக்கு வேண்டுமானால் அணிந்துகொண்டு போகலாம், ஆனால் கோவிலுக்கு போவதற்கு முன்னும் பின்னும் சமயலறையில் உள்ள அத்தனை வேலைகளையும் முடித்துவிட்டு தான் போக முடியும், சந்திரமதியின் கதையில் வருவது போல. இதனால் கோவிலுக்கு கூட செல்ல பிடிக்காமல் போய்விட்டது அவளுக்கு.

ஆண் ஆதிகத்திற்கு ஒரு அளவே இல்லை, புடவைகளை வாங்கி குவித்துவிடவில்லை வாங்கிய புடவைகளை உடுத்திக்கொண்டு போவதற்கு வாய்ப்புதான் கொடுப்பது இல்லை, என்ன மனிதர்கள், கூலி கொடுக்காத வேலைக்காரிகள். இவர்களையெல்லாம் நிற்க வைத்து சுட்டு பொசுக்க கூடாது, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொல்லவேண்டும்.

ஊரே திரண்டு பண்டிகை கொண்டாடி கொண்டு இருக்கும் சமயத்தில் இவள் வீட்டில் நிலைமை வேறு மாதிரியாக இருக்கும், இன்று பண்டிகை தானா என்றுஅடிக்கடி நினைவுபடுத்திக்
கொள்ளவதோடு சரி.

எதற்குத்தான் திருமணம் என்ற பெயரில் பெண்களுக்கு இந்த ஆயுள் தண்டனை, பொருளாதார வசதி மட்டுமிருந்து விட்டால் இந்த திருமணம் என்கிற அவஸ்தையிலிருந்து தப்பித்துவிடலாம்.

இப்போதெல்லாம் புதிய புடவைகள் வாங்குவதே இல்லை. பண்டிகை என்ற சொல்லுக்கு அகராதியில் அர்த்தம் மாற்றி எழுதி விட்டார்களோ என்று நினைக்க தோன்றும். பெண்களுக்கு என்று ஒரு அகராதியை ஏற்ப்படுத்தி கொள்ளவேண்டும் என்று கூட ஆவேசம் தோன்றும்.

ஆண்களே இல்லாத உலகத்தை கனவிலும் நினைவிலும் எண்ணி எண்ணி ஏங்க வைக்கும், அடுத்த பிறவி என்ற ஒன்று இருந்தால் அதிலாவது இந்த திருமணம் என்ற ஆயுள் கைதி வாழ்க்கை வேண்டாம் என்று வேண்டிக் கொள்ள வைக்கும்.

கொடுமைக்கார கணவன் மாமியார் நாத்தனார் இவர்கள் இல்லாத புதிய வாழ்க்கை புதிய உலகம் காண ஏங்கும்.

நட்டநடு இரவில் கூட தெருவில் தனியே நடந்து சென்று வேண்டிய இடம் போக மனம் கிடந்தது தவிக்கும். பேய்க்கும் பிசாசிற்கும் ஹை, பாய், சொல்லுவதுபோல இருட்டிற்க்கும் திருடனுக்கும் சொல்ல வேண்டும், இது அதிகபட்சமான எதிர்பார்ப்பாக இருந்தாலும், போயும் போயும் ஒரு பண்டிகையின் போது வாங்கிதரும் புது புடவையை அணிந்து கொண்டு கோவிலுக்கு போய்விட்டு திரும்ப வீட்டிற்க்கு வந்து சேலையை அவிழ்த்துவிட்டு சமயலறையில் விதவிதமான உணவு சமைத்து பண்டிகையை சமயலறையில் கழிக்க விடாமல் இருந்தாலே போதும் இந்த பிறவியிலே.

***************** தொடரும்............