Translate

3/26/2009

பிரச்சினை

பிரச்சினைகளே இல்லாத மனிதன் இல்லை, என்றாலும் பிரச்சினைகளே மனிதர்களாய் மாறிவிடுவது தானே பிரச்சினை!!!!

கவிஞ்சர் வைரமுத்து அவர்களின் முத்தான இந்த வரிகள் நினைவுக்கு வருகிறது "சிலர் தான் பிள்ளைகளை பெறுகிறார்கள் பலரும் பிரச்சினைகளைத்தானே (பிள்ளைகளாய்) பெறுகிறார்கள்" என்று.

பிள்ளைகள் பலரும் பெற்றோருக்கு பிரச்சினை ஆகி விடுவது துரதிஷ்டம் தான், ஆனால் யாருக்காவது தெரிந்து தான் "பிரச்சினை பிள்ளைகளை " பெற்றுக்கொள்ள போகிறார்களா என்ன.

கடவுள் கொடுத்த வரம் என்று நினைக்கிறோமே, அப்படி ஒரு வரமோ சாபமோ தான் இந்த "பிரச்சினை பிள்ளைகளும்" போல தோன்றுகிறது.

எனக்கு தெரிந்த ஒரு வாலிபர் அவரது கலியாணத்திற்கு முன்பு இப்படி என்னிடம் சொல்லுவார் "என் அம்மாவை போல யாருமே இருக்க முடியாது, அவங்கள பிரிஞ்சு என்னால இருக்கவே முடியாது"ன்னு.

மற்றொரு நண்பர் சொல்லுவார் "என் அப்பாவை போல ஒருவரை கிடைப்பது அரிது" என்று.

இதே நண்பர்களை பல ஆண்டுகள் சென்ற பிறகு பார்த்த போது உங்கள் அம்மா நலமா, உங்கள் அப்பா நலமா என்று விசாரிக்கும் போது அவர்கள் இருவரும் அப்படியே தலை கீழாக பதில் சொன்னது எனக்கு வியப்பு ஏதும் ஏற்ப்படுத்தவில்லை. நான் எதிர் பார்த்த பதில்கள் தான் அவை, என்றாலும், ஏன் அவர்கள் இப்படி மாறி போனார்கள், தவறு என் நண்பர்கள் மீது மட்டும் தானா, என்றால், சூழ் நிலையும் ஒரு காரணம் என என்னால் ஊகிக்க முடிந்தது, மாறுவது இயல்பு என்றாலும், அன்பும் பண்பும் மாறிவிடுமா என்பது எனக்கு கேள்வி குறியாகத்தான் இருக்கிறது.

என் அப்பா சொல்லுவார், அவருடைய அம்மா என் அப்பாவிடம் சொல்லுவாராம், 'அம்மா அம்மா' என்று இப்போது சுற்றி சுற்றி வருவாய் மனைவி வந்து விட்டால் கொஞ்சம் குறைந்து விடும் அம்மாவிற்கு 50% மனைவிக்கு 50% என்று பங்கு போடவேண்டியதாகி விடும், ஒரு குழந்தை பிறந்த பின் அம்மாவிடம் இருந்தும் மனைவி இடமிருந்தும் 25% எடுத்து 50% குழந்தை மீது அன்பை செலுத்துவாய், இன்னொரு குழந்தை வந்து விட்டால் இன்னும் இருக்கும் அம்மாவின் பங்கில் 20% மனைவியிடம் இருந்து 10%, முதல் குழந்தையிடமிருந்து 20% எடுத்து பிறந்த புதிய வரவிடம் அன்பை செலுத்துவாய். இது தானே இயற்க்கை, இதை புரிந்து கொண்டு நான் தான் விட்டு கொடுத்து போக வேண்டும், என் பிள்ளை, நான் பெற்ற பிள்ளை என்னிடம் 100% அன்பை செலுத்த வேண்டும் என்று நான் எதிர் பார்ப்பது தவறாகும், என்பாராம்.

ஆனால் என் அப்பா என் பாட்டி தாத்தாவிடம் வைத்திருந்த அன்பு என்றுமே குறைந்ததில்லை, அவர்கள் இறந்த பின்பும் கூட என் தகப்பனாரும் என் தாயாரும் அவர்கள் பெற்றோரிடம் வைத்திருந்த பாசமும் மரியாதையையும் கண்டு நான் பூரித்து போவேன், வாழையடி வாழையாக நானும் என் பெற்றோரிடம் இன்றும் என்றும் அதே குறையாத பாசமும் மரியாதையும் நிலைத்திருக்கும் என்பதை என்னால் உறுதியாக சொல்ல முடியும்.

இது சாத்தியம் தானே, என்னளவில் இது சாத்தியமே.

எப்போது ஒருவருக்கு இன்னொருவர் பிரச்சினையாகிறோம் என்பதனை பற்றி யோசிக்கும் போது முதலாவதாக எனக்கு தோன்றுவது எதிர் பார்ப்பு என்பது, என் மகனிடமோ மகளிடமோ அல்லது மகனோ மகளோ என்னிடமோ ஒன்றை எதிர் பார்க்கும் போது அது கிடைக்காத பட்சத்தில் ( அன்போ பணமோ பாசமோ மரியாதையோ சொத்தோ) ஒருவருக்கொருவர் பிரச்சினையாக தெரிகிறோம், சிலரின் வாழ்க்கையில் பிரச்சினைகளே பிள்ளையாக பிறந்து விடும்போது வாழ்க்கையே நரகமாகி விடுகிறது பெற்றோர்களுக்கு.

சில வீடுகளில் பிள்ளைகளுக்கு அவருடைய அப்பாக்கள்தான் பிரச்சினை என்பார்கள், தினமும் குடித்து விட்டு வீட்டிற்கு வருகிறார், சம்பாதிக்கும் பணத்தையெல்லாம் குடித்தே செலவு செய்து விடுகிறார், வீட்டிற்கு வந்து பிரச்சினை செய்கிறார் என்று வேதனை படும் பிள்ளைகளும் உண்டு. இதுவும் கொடுமைதான், வீட்டில் இருப்பவர்களின் நிம்மதியை கெடுக்கும் அப்பாக்களும் உண்டு, இதற்க்கு எனக்கு தெரிந்த ஒரே வழி முடிந்தால் அவருடன் வேறு யாரையாவது வைத்து பேச செய்து குடி பழக்கத்தில் இருந்து அவரை மீட்டு எடுக்க முயற்சி செய்வது, முயற்ச்சியில் வெற்றி பெற்றால் குடும்பத்தில் மீண்டும் நிம்மதி திரும்பும், அல்லது ஊரை விட்டு வேறு ஊருக்கு குடிபெயர்ந்து அவருக்கு தெரியாமல் போய் விடுவது, வேறு என்ன வழி இருக்க முடியும் என்பது எனக்கு தெரியவில்லை.

வயதான பெற்றோர்களை ஒரு பிரச்சினையாக எண்ணி அவர்களை வயதானவர்களின் இல்லங்களில் சேர்த்து விடுவது என்பது சில பிள்ளைகளின் பிரச்சினை, சேர்க்கிறதும் சேர்கறீங்க ஒரு நல்ல இல்லத்தில் கொண்டு போய் சேர்த்து விடுங்கள், மூன்று வேளை சாப்பாடு உறங்க நல்ல இடம், தேவையான மருத்துவ வசதிகள் இருக்கிறதா என்று பார்த்து சேருங்கள் பாவம் உங்களை பெத்த கடன் அப்படியாவது அடைக்க படட்டும்.

சில பிள்ளைகள் தனது பெற்றோரை பார்த்து "உன்னை யார் என்னை பெத்துக்க சொன்னது" என்று கேட்பார்கள், இதை மட்டும் பாவம் அந்த பெற்றோர்களை பார்த்து கேட்டு விடாதீர்கள், நீங்க பண்ணற பாவத்திலேயே அப்படி கேட்பது தான் பெரிய பாவமுங்க. அவங்க மனசை வேதனை படுத்தி பார்க்கும் எண்ணம் தயவு செய்து உங்களுக்கு இருக்க வேண்டாம். எனக்கு ஒரு சம்பவம் நினைவிற்கு வருகிறது, பல வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு முறை சென்னை பூங்காவிலுள்ள அரசு மருத்துவ மனையில் ஒருவரை சக்கர நாற்காலியில் வைத்து ஒரு செவிலியர் கூட்டி வந்துள்ளார், அவரை x'ray எடுக்கும் அறைக்கு முன்பு நிறுத்தி விட்டு சென்றுவிட்டார் அந்த செவிலியர், அப்போது காலை 10 இருக்கும் மாலை 5 மணிக்கு திரும்பவும் நான் அந்த பக்கம் வந்த போது அவரை அங்கேயே பார்த்தேன், அவரால் பேச முடியவில்லை, அவரிடம் சென்று "உங்களுடன் யாரும் வரவில்லையா" என்று கேட்டேன், அவரால் பேச இயலாத நிலை, கண்களில் இருந்து கண்ணீர் கொட்டியது, ஒரு வார்ட்பாய் இடம் கையில் 10 ரூபாயை கொடுத்து இவரை எங்காவது கொண்டு படுக்க வையுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு, கையிலிருந்த காசில் ஒரு பன்னும் டீயும் ( அது தான் அப்போது கிடைத்தது) அவரிடம் கொடுக்க சொல்லி கொடுத்து விட்டு வார்ட்பாய் இடம் விசாரித்த போது தெரிய வந்தது அவர் தனியாகத்தான் அங்கு வந்து சேர்ந்தார் என்பது, இது போன்று லட்ச கணக்கானோர் இருக்கிறார்கள் என்றாலும், மனசு கிடந்தது தவிக்குது இவருக்கும் மகன்களும் மகள்களும் மனைவியும் இருப்பார்களே, பாவம் என்ன காரணத்தினாலோ இப்படி அநாதையாக்கப்பட்டு வேதனைகளை சந்திக்கிறார் என்று, நம் ஒருவரால் எல்லா வேதனைகளுக்கும் பிரச்சினைகளுக்கும் ஒரு தீர்வு கொடுத்து விடும் சக்தி இருந்தால் எத்தனை நலமாய் இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.