Translate

1/14/2009

தாவணி கனவுகள்:

பெண்ணின் டைரி :
முதல் முதலில் தாவணி போட்ட போது பிடிக்கவே இல்லை, என் அப்பா சொல்லுவார் எதற்கு இந்த தாவணி, புடவையே வாங்கி கொடுத்து விடுவது தானே என்பார். அதனால் எனக்கு அரைபாவடை, அதற்க்கு அடுத்து ஒரே பாவாடை தாவணி, நேராக புடவை தான், அறை பாவடை சட்டை தான் நான் அதிக நாள் உடுத்திய உடை, என் தோழி ஒருத்தி வித விதமான நிறங்களில் பாவாடை தாவணியுடன் வலம் வருவாள், அவளை பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்கும் பல வண்ணத்தில் பாவடை தாவணி அணிந்து கொள்ள ஆசையாய் இருக்கும், கல்லூரியில் சேர்க்கவில்லை, என் உடன் படித்த பலரும் கல்லூரியில் சேர்ந்து படித்தனர், படிக்க அதிக விருப்பம், என் அப்பாவால் என்னை கல்லூரியில் சேர்க்க பண வசதி போதவில்லை, ஆசைகள் ஒவ்வொன்றாய் நிராசைகளாகி வந்தன, இவைகளை சின்ன சின்ன ஆசைகள் என்பதா நியாமான ஆசைகள் என்பதா தெரியவில்லை.
என் வீட்டிலிருந்து பார்த்தால் அவன் வீடு நன்றாய் தெரியும், யார் அவன், புதியவன், அங்கிருந்த வாலிப கூட்டத்தை ஓரளவுக்கு தெரியும், இவன் புதியவன், பின்னர் தெரிய வந்தது அவன் பல வருடங்களாக ஹாஸ்டலில் தங்கி படித்து வந்தானாம், எங்கள் வீட்டை தாண்டி போகும் போதெல்லாம் என் வீட்டையே பார்த்து கொண்டு செல்வான், நானும் பார்ப்பேன், நான் பார்த்த பார்வைக்கு அர்த்தம் ஒன்றுமே இல்லை, அவன் பார்த்த பார்வைக்கு நிறைய அர்த்தம் இருந்திருக்கு எனபது சில மாதங்களில் தெரிந்தது எனக்கு, என்னை பார்த்து புன்முறுவல் பூப்பான், நான் பதிலுக்கு சிரிக்க மாட்டேன்,

ஒரு
நாள் மத்திய நேரம், வாசலில் உட்கார்ந்திருந்தேன், அவன் எங்கள் வீட்டை நெருங்கும் போது அவனது நடையில் தேக்கம், கையில் இருந்த ஒரு காகித துண்டை என்னை பார்த்து லேசாக நீட்டினான், மற்றவர் யாரும் பார்த்து விடக்கூடாது என்பதற்காக, எனக்கு புரியவில்லை, நான் வீதியில் போய் அவனிடமிருந்து வாங்க முடியாது நிச்சயம் யாராவது பார்த்து விடுவார்கள், கீழே போட்டு விடு என்று சைகை காண்பித்தேன், அவனும் அங்கே இருந்த ஒரு சிறிய கல்லில் சுருட்டி போட்டு விட்டு சென்று விட்டான், சிறிது நேரம் சென்றது எனக்கு உள்ளத்தில் குதிரைகள் ஓடுவது போல் குளம்பொலி பயத்தில் அசையாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன், எனக்கு தெரிந்த மற்றொரு சிறுவன் அவ்வழியே வந்தான், அவனிடம் "அந்த காகிதத்தை எடுத்து கொண்டு வா" என்று சொன்னேன், அவனும் அந்த காகிதத்தை எடுத்து வந்து என்னிடம் கொடுத்து விட்டு சென்றான்.
உள்ளம் படபடக்க பிரித்து பார்த்தேன் என் பெயர் "ஜெம்ஸ்", உன் பெயர் எனன?" என்று எழுதப்பட்டு இருந்தது, மிகவும் சுவாரசியமாகவும் அதே சமயம் திகிலாகவும் இருந்தது. பதில் எழுதலாமா வேண்டாமா என்று ஒரே குழப்பம், ஒரு வாரம் சென்றிருக்கும் நான் வெளியில் போய் உட்காருவதே இல்லை, ஒரு நாள் நானும் என் அம்மாவும் வாசலில் நின்று அடுத்த வீட்டுக்காரருடன் பேசி கொண்டிருக்கும் போது இவன் தூரத்தில் தன் வீட்டில் இருந்தே என்னை பார்த்து விட்டான் என்று நினைக்கிறேன் மெதுவாக வீதியில் நடந்து வந்தான், அவனை நான் பார்க்கவே இல்லை, எனக்கு மறுபடியும் குதிரைகள் ஓடும் குளம்பொலி கேட்க்க ஆரம்பித்தது,
ஒரே வரியில் என் பெயரை எழுதி எனது பள்ளி புத்தகத்தில் வைத்திருந்தேன், நான் பள்ளியிலிருந்து திரும்பி வரும் போது என் பின்னாலே வந்தவன் என்னருகே தொடர்ந்தான், நான் தலை குனிந்தபடியே வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தேன், யாராவது பார்த்தால் எனன ஆகும் என்று பயம், கிட்டே வந்தவன், "உன் பெயரை தானே கேட்டேன் விருப்பம் இருந்தால் சொல் இல்லையென்றால் சொல்ல வேண்டாம்" என்றான். பதிலொன்றும் பேசாமல் எழுதி வைத்திருந்த பெயரையும் அவனிடம்கொடுக்காமல் வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.